bc

BAD GUYS STORY

book_age18+
279
FOLLOW
1K
READ
possessive
playboy
badboy
badgirl
drama
comedy
sweet
bisexual
serious
like
intro-logo
Blurb

"อ้ะ โอ้ย..."

"ถ้าไม่เกร็งก็ไม่เจ็บ!.."

"เชี่ย! ห้องไม่เก็บเสียงนะโว้ย!"ผมตะโกนผ่านกำแพงข้างห้อง

เวรชิบ! พึ่งย้ายมาอยู่ข้างห้องแท้ๆ ไอ้พวกบ้านี่!

"ซอล เจ็บ อื้อ.."เสียงข้างห้องคะ..คราง มะ..ไม่หยุดเลย! -.-

"ไม่ทนแล้วโว้ย!"

ก๊อกๆ!

ผมตัดสินใจเดินออกไปเคาะประตูไอ้ห้องข้างๆนี่ ขืนมันยังส่งเสียงกันแบบนี้ อ่านหนังสือกันไม่รู้เรื่องพอดีเว้ย! ทำไมอย่างว่าทำไมไม่เป็นโรงเเรมนอนวะ!

"โทษนะฮะ! ช่วยลดเสียงคุณทั้งคู่ได้มั๊ย รำคาญ!"ผมตะโกนผ่านประตูหน้าห้อง ไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูเลยหรือไง ไอ้พวกบ้าพวกนี้!

"นี่มันกี่ทุ่ม กี่ยามแล้วห๊ะ! ไอ้พวกบ้านี่.."

แอ๊ด!

"มีอะไร?"ผมหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นผู้ชายข้างห้อง เหอะ สภาพกำลังเข้าด้าย เข้าเข็มเลยมั้ง เฮอะ!ท่าทางจะรุ่นเดียวกับผมซะด้วย แต่หน้ามันคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน?

"ธุระไม่มี! แต่ช่วยเบาๆด้วย! ไอ้เสียงนะ..นั่นน่ะ"

"แสร่.."มันพูดออกมาหน้าตาเฉย สมองแม่งคิดอะไรอยู่วะ!

"เออ! แต่ถ้ามึงเสียงดังอีก มึงตายแน่!"

chap-preview
Free preview
EPISODE 1 :: ก้าวร้าว
ชีวิตในมหาวิทยาลัยนี่ยากจริงๆ เฮ้อ~ ทั้งเหนื่อย ทั้งล้า น้ำตาจะไหลออกมาเป็นสายเลือดอยู่แล้วเนี่ย ผมเป็นเด็กนักศึกษาเเพทย์ใช้ชีวิตอยู่กับวิทยาศาสตร์ตลอดเวลา ถ้าผ่าสมองออกมาคงมีแต่ตารางธาตุในหัวผมแค่นั้นแหละ เนื่องด้วยที่บ้านมีเด็กๆเยอะมาก ผมเลยขอแม่ออกมาอยู่ข้างนอก เพราะจะได้มีเวลาในการอ่านหนังสือด้วย ยังไงซะผมก็ต้องเอาเกียรติ์นิยมไปฝากพ่อกับแม่ให้ได้ แสงสว่างมันอยู่ที่ปลายอุโมงค์แล้ว! "เฮ้ยวา!"ผมหันไปมองต้นเสียงช้าๆ "หยุด! กูไม่ไป"ผมพูดดักคอมันทันที "ไรวะ รู้ทันกูไปอีกนะมึงอะ" ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ละสายตาจากหนังสือเงยหน้าขึ้นมองมัน ชีวิตของเพื่อน 'คิรินทร์' หรือ ไอ้เหี้ยคิน! จะมีอะไรนอกจากชวนผมไปผับกับแม่งอีก ผมกับไอ้คินเรียนจบมัธยมปลายมาด้วยกัน รู้สันดานกันยันตับ ไต ไส้ พุง! "เหอะ แล้วเมื่อคืนมึงไปไหนมาล่ะ แม่มึงโทรมาหากู" "เเฮะๆ ^^ ..พอดีกูดื่มหนักไปหน่อย เลยไปนอนห้องสตูดิโอไอ้เบสท์ก่อนอะดิ"มันตอบกลับก่อนจะไหลตัวนอนลงบนตักผม "มานอนเหี้ยไรล่ะ กูอ่านหนังสืออยู่!"ผมว่า "มึงก็อ่านไปสิ กูของีบแปปนึง.." เออ! ผมเลยปล่อยให้มันนอนพักไปก่อน เพราะเดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีก็ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว เลยไม่อยากจะด่ามันให้มากความ เพล้ง! ตุ้บ! เหี้ย! ใครตีกันวะ "ไอ้คินมึง.. เสียงอะไรวะ"ผมสะกิดไอ้คิรินทร์ยิกๆ เมื่อกี้เสียงเหมือนคนทุ้มอะไรสักอย่าง "ไอ้ซอลล่ะมั้ง มึงไม่ต้องไปสนใจเรื่องของมันหรอกเดี๋ยวจะซวยไปด้วย"มันตอบกลับ ไอ้ซอล? "มึงลุกไปดิ กูจะไปดู"ผมดันให้มันลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ตู้ล็อคเกอร์ด้านในต้นเสียงของเหตุการณ์นี้ "มึงพูดว่ายังไงนะ เมื่อกี้.. ไอ้เหี้ย!!!" ตุ้บ! อั่ก! ผมถึงกับพูดอะไรไม่ออกด้วยซ้ำภาพตรงหน้า ผู้ชายคนนึงกำลังจะจมกองตีน เลือดไหลออกปาก ออกจมูก ผมหันไปมองไอ้คนกระทำที่ริมฝีปากแตก คงจะโดนสวนกลับ แต่แม่งแค่ปากแตกไอ้นั่นปรางตาย! ผมเดินแหวกฝูงนักศึกษาเข้าไป ผมต้องเข้าไปดูอาการไอ้บ้าที่เลือดอาบนั่นก่อน เดี๋ยวมันตาย! "ไอ้วา! มึงจะไปไหน..อย่าไปยุ่งกับไอ้ซอลดีกว่า"ไอ้คินวิ่งเข้ามารั้งข้อมือของผมเอาไว้ซะก่อน "มึงไม่เห็นเหรอว่าเพื่อนคนนั้นมันบาดเจ็บ!"ผมว่า สายตาเหลือบมองผู้ชายที่ชื่อซอลตลอดเวลา คิดว่าตัวเองเป็นลูกใครเหรอ ถึงมากระทืบคนอื่นเขาแบบนี้ "กูเห็น! แต่มันเรื่องของเขามึงอย่ายุ่งดีกว่า" "ปล่อยกู กูเรียนหมอนะคิน หรือมึงไม่ใช่.."ผมจ้องสายยตาของไอ้คินอย่างไม่ละสายตา จรรยาบรรณของหมอคือช่วยคน "เออแต่ถ้ามึงโดนสอยมา กูไม่ทำซีพีอาร์ให้มึงนะเว้ย.." "เออ"ผมบอกกับมัน ก่อนจะเดินแหวกฝูงชนเข้าไปให้ใกล้ตัวคนบาดเจ็บให้ใกล้ที่สุด เปลี่ยนจากการเรียนหมอมาเป็นปอเต็กตึ่งเก็บศพดีกว่าสภาพนี้ -.- "มึงเป็นอะไรหรือเปล่า.."ผมเดินเข้าไปประคองหน้าไอ้คนโดนกระทืบ ท่ามกลางสายตาประชาชน "ออกไป.."เสียงพูดกรอดไรฟันดังขึ้นจากข้างหลังผม "ไม่!"ผมตอบกลับเสียงแข็ง "กูบอกให้ออกไปไง!!" ตุ้บ! "อะ!"ไอ้บ้าซอลมันจับผมเหวี่ยงจนหลังกระแทกกับตู้ล็อคเกอร์เข้าเต็มๆ ไอ้เหี้ยนี่คงชอบความรุนเเรงล่ะมั้ง! "ไอ้วา! กูว่าอย่าไปยุ่งเลย ไปเหอะ"ไอ้คินวิ่งเข้ามาหาผม สายตาผมมองผู้ชายที่นิสยัก้าวร้าวคนนี้อย่างไม่ละสายตา มันกำลังย่างกายของมันเข้ามาใกล้ผมทุกที ใบหน้าที่มีเหงื่อผุดขึ้นมาเต็บใบหน้า ผมสีดำขลับที่ตกมาปรกหน้าของเขาไว้ "ออกไปจากตรงนี้ก่อนที่กูจะฆ่ามึง!!!" ผู้ชายที่ชื่อ 'ทีซอล' กำลังคำรามอย่างกับหมาบ้าต่อหน้าผม ลาวาจะไม่ทนแล้วนะโว้ย! "ไอ้เหี้ยวา! ไปเหอะ" ผมจ้องใบหน้ามันเเค้นเคือง ให้ตาย! เช้ามาก็มาเจอเรื่องไม่สบอารมณ์เลยเนี่ยนะ นี่มันวันอะไรวะเนี่ย! "ไอ้คินปล่อยกู! มึงไม่เห็นเหรอว่า อื้อ!! ไอ้เอี้ย!" ไอ้คินเอามือมาอุดปากผมก่อนจะลากผมออกมาให้ไกลจากตรงนั้น แล้วเสียงผู้คนก็เริ่มฮือฮาขึ้นอีก ผมพนันได้เลยว่าหลังจากไอ้เหี้ยซอลนั่นกระทืบเสร็จไอ้คนที่จมกองตีน เตรียมเข้าไอซียูได้เลย "หาเรื่องใส่ตัวจังวะวา! มึงก็รู้ว่าไอ้ทีซอลนั่นแม้งโหดขนาดไหน!" พามันลากผมออกมาที่โต๊ะหินอ่อนก็กระหน่ำด่าใหญ่ -.- "แล้วยังไง มึงไม่เห็นเพื่อนโดนกระทืบเหรอวะ"ผมอธิบายแต่มันกลับส่ายหน้าอย่างหน่ายใจ "มึงเห็นใครช่วยมันหรือเปล่าไอ้วา.. เพราะเขารู้ไงว่าถ้าเข้าไปจะโดนแบบมึง" โป้ก! "โอ้ย! กูเจ็บนะ"ผมเอามือลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ "ทีหลังมึงก็อย่าเข้าไปยุ่งกับมันอีก เพราะมึงเองจะเจ็บตัว"มันชี้นิ้วด่าผมใหญ่ "แล้วไอ้ซอลเหี้ยอะไรนั่นมันเป็นใครทำไมต้องทำตัวก้าวร้าวแบบนั่นในรั้วมหา'ลัยด้วยวะ" "ลูกชายเจ้าของมหา'ลัยที่มึงเรียนไง" พรวด!!! "ไอ้เหี้ยวากูเกือบเปียก!" ผมควักผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำที่กระเด็นไปโดนไอ้คิน ก็มันเล่นเน้นเสียงว่าไอ้ซอลนั่นเป็นลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยนี้ ผมก็สำลักอะดิ "ละ..ลูกเจ้าของมหา'ลัย" ไอ้วาซวยแล้ว! เป็นถึงลูกเจ้าของแต่ทำไมถึงก้าวร้าวแบบนั้นได้วะ ทำอย่างกับเด็กขาดความอบอุ่นอย่างงั้นน่ะ แล้วตัวผมก็ไม่รู้ว่าจะทนกับการเห็นมันกระทืบคนอื่นได้นานแค่ไหน ถ้ายังไม่มีคนกำราบเรื่องนี้ล่ะก็ ไอ้ซอลคงกลายเป็นอันธพาลครองเมืองแน่

editor-pick
Dreame-Editor's pick

bc

คุณอาของหนู...น่ารักกว่าใคร

read
7.9K
bc

งูบ้านนี้สายพันธุ์เหมียว (Luna V.)

read
1K
bc

เป็นได้แค่เพื่อน(รัก)

read
7.8K
bc

Heroine (ที่นี่ไม่มี นางเอก)

read
14.8K
bc

เป็นแฟนผมนี่มันไม่ดียังไงครับเฮีย

read
3.2K
bc

Friendship จุดจบสายเถื่อน

read
1K
bc

มายารัก

read
2.6K

Scan code to download app

download_iosApp Store
google icon
Google Play
Facebook