Örümcek Ağı 2

Raign - Don't let me go acoustic Mert?" Boşlukta yankılanan sesim bir o kadar uzak bir o kadar da yakındı bana. Ne çok şey sığdıra bilirdim dört harflik bir isme?! Bir tutam ömür, koca bir sevgi, azıcık ihanet, bir avuç intikam... Ya keder, hüzün?! Acı, onun ismine karışan bir duyguydu. İsmini seslendiğim zaman sarardı o his beni ve ruhumu. Aynaya baktığım zaman hissettiklerim farklıydı. Bir sargı alıyordum her sabah kapatıyordum yaralarımdan birisini. Geçmiş, ağzına kadar dolu yalanlardan başkası değildi benim için. Aynı zamanda yaşadığım güzel hislerden de.. Herkese seslenmiştim, beni bırakmayın... Fakat bırakan taraf asla ben olmamıştım. Herkes bırakmıştı beni bir kez bile olsa. Çünkü herkes bir parça vefasızdı. Ya ben? ... Onlardan farklı olamazdım çünkü ben de bir insandım. Bir gölge gibi sessiz ve güvenilmez birisiydim. Annemin son bakışları bendeydi, saklıydı. Gerçek annem hangisiydi ki? Mert'in dokunuşları ısınmıştı ya bakışları? Hâlâ aynı sertliğini koruyordu. Hislerim hiç bu kadar durgun olmamıştı. Her şeye rağmen gülümsüyorum, mutluyum. Etrafımdaki insanlara baktığımda bir beden değil bir duygu görüyordum sadece... Herkesin ismine karışmıştı bir tutam hislerin beden bulmuş hali. Damla: Belirsizlik. Özlem: Güvensizlik. Murat ve Kaan: Çelişki. İrem: Pişmanlık. Sarp: Korku. Nihal: Azim. Hülya: Hayal kırıklığı. Emel: Boşluk. Mert: Acı. Ya ben? Bütün hepsini karıştırdığım zaman çıkıyordum ortaya; Hepsinden bir tutam katmıştım zamanında ruhuma. Hâlâ iyileşmiş değildi ruhum çünkü kanatan herkesin yarasını saklıyordu. O yaranın da bir ismi vardı; herkesten bana kalan bir tutam terkediliş... Kaç yıl geçmiş, kaç şey yaşanmıştı? Değişmiş miydi, değişmiş miydim? Beni kaybetme korkusu çekmişti onu her tarafı sarılı örümcek ağlarından. Görebiliyordu sargılı ruhumu, görebiliyordum acılı geçmişini. Unutmamalıydım, o hâlâ bir örümcek'ti ve yine devam edecekti kendi ağını kurmaya! ¤¤¤