Taziyenin üzerinden tam yedi gün geçmişti. Konağın üzerine bir karabasan gibi çöken o mahşeri kalabalık, o bitmek bilmeyen ağıtlar ve başsağlığı dilekleri, yerini yavaş yavaş daha tehlikeli, daha ağır bir sessizliğe bırakmıştı. Dışarıdan gelen misafirlerin ayakları kesilmiş, konak kendi acımasız gerçekleriyle, taş duvarların arasına gizlenmiş o karanlık sırlarla baş başa kalmıştı.
Pencereden dışarıya, Bodrum’un o iç ısıtan, pırıl pırıl güneşine rağmen avluya çöken soğuk gölgelere bakarken içimdeki korku her geçen saniye biraz daha büyüyordu. Yedi gündür bu odadan sadece zaruri ihtiyaçlarım için çıkmıştım. Kimseyle konuşmuyor, kimsenin yüzüne bakmıyordum. Adar Abimin yatağında, onun kokusunun çoktan silinip gittiği o yastığa sarılarak günleri gecelere katmıştım. Ama biliyordum; bu sessizli
