Zeynep hızla mutfağın kilerine gidip eski, gri bir hizmetçi elbisesi ve siyah kalın bir şal getirdi. Kendi kıyafetlerimi çıkarıp aceleyle gri elbiseyi üzerime geçirdim. Şalı başıma dolayıp yüzümün yarısını gizledim. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi atıyordu.
“Allah yardımcınız olsun hanımağam,” dedi Zeynep, kiler kapısından çıkarken. “Koridora çıkın, sağdaki dar merdivenlerden arka bahçeye inin. Kapı aralık olacak.”
Zeynep’e başımla onay verip mutfaktan sessizce ayrıldım. Konağın devasa taş duvarları arasında, bir yabancı gibi gizlice süzülüyordum. Merdivenleri parmak uçlarımda inerken her an Kutay’ın veya başka bir korumanın karşıma çıkmasından ölesiye korkuyordum. Arka bahçeye indiğimde, Zeynep’in dediği gibi eski, demir kapının hafifçe aralık olduğunu gördüm. Nöbetçi ortalar
