Love and War (OS#2)

Chapter 16

He still rested in my tummy and hadn't focused on the book I'm reading. Kahit gustuhin ko pang magbasa— I'm distracted in his presence. Kaya maingat kong binaba ang libro sa gilid ko.

Tulog na kaya siya? Humihigpit ang paraan ng pagyakap niya sa'kin. Gustuhin ko man siyang itulak papalayo, mukhang pagod siya.

Madalas siyang umalis, nagpapaalam siya pero hindi niya sinasabi kung saan siya pupunta. Wala naman akong karapatan na tanungin siya. Dahil gustong alamin kung kaylan ako makakauwi ng Maynila.

I'm still confused— saang parte ako ng Pilipinas na. I attempt to touch him. Pero huwag na lang.

Kahit na iinis ako sa lalaki na ito. Hindi ko pwedeng ikaila na— komportable ako sa piling niya. Pero hindi ko maunawaan kung, bakit siya ganito? At madami akong tanong na gusto kong masagot, pero hindi niya naman sinasagot.

"Honey." natigilan naman ako dahil sa biglang pagsasalita nito.

"B-bakit?" lumuwag naman ang pagkakapit nito.

Tumingala naman ito para tignan ako. "What if I won't never bring you home?" seryosong usal nito.

Napakunot naman ako ng noo dahil sa sinabi nito.

"Bakit mo naman gagawin iyon?" hindi ko tuloy maiwasan magtaray sa kanya.

Bumalik ito sa pagkakasiksik sa'kin. "Kasi gusto ko nayayakap kita.. Gusto kong nahahawakan kita.. Gusto kong dito ka lang." malambing na usal nito.

My heartbeat suddenly stop. Hindi ko lubos maisip na sasabihin niya iyon. Parang nagwawala ang mga insekto sa buong katawan ko.

"B-bakit mo naman gagawin iyon?" takang usal ko rito.

Hindi ko na makontrol ang sarili kong maapektuhan. Nagwawala na ang puso ko.

"I'm getting trembled, Honey.. I cannot let you go. You are too precious in my life— that's why— I want you here on my side." seryoso ngunit nagsusumamo ang boses nito.

Parang mahihimatay ako sa mga sinasabi niya. Guguluhan ako. Nalilito ako sa lahat ng mga sinasabi niya.

"B-baka nagkakamali ka lang— baka si Saina talaga iyon." parang sumasakit ang tenga ko habang sinasabi ko iyon.

I heard his deep sigh. "Siya ba si Sierra— not. So, ibig sabihin ikaw nga ang tinutukoy ko." madiin nitong usal.

Kahit gusto kong umalma, paano? Para nanunuyot ang lalamunan ko, at tila ba nalunok ko dila ko. Kaya wala akong kakayahan sabihin ang mga bagay na nasa utak ko.

After thay conversation, wala ng nagsalita sa pagitan naming dalawa. Bumangon ito bigla at humiga sa tabi k. Marahan akong hinila at niyakap ako nito ng mahigpit. Dahil doon tila ba hinila ako ng antok.

Ano kayang mangyayari pa sa susunod na mga araw?

"Honey, wake up." malambing na usal nito.

Naalimpungatan ako dahil sa marahan na pagtapik sa balikat ko. Tinampal ko ang kamay nito at bumaling ako sa kabilang side.

I'm still closed my eyes. Inaantok pa din ako, anong oras na ba? Maaga pa naman siguro. Bakit ba siya nanggigising? I need to sleep more.

"Honey, wake up.. It's late now." usal nito. Naramdaman ko naman ang paghalik nito sa balikat ko.

"G-go away.... I want to sleep more." my voice is a bit husky. Siniksik ko sa unan ang mukha ko.

Natawa naman ito. "I didn't make you tired last night, Honey." depensa na usal nito.

Ano bang pinagsasabi nito? Kaaga-aga nang-aasar na siya.

"Sebastian, do not disturb me." may diin na usal ko rito.

"Okay, I won't. Let me join you then." usal nito sa'kin.

Gumalaw ang kama, at tumabi ito sa'kin. Pinulot nito ang braso nito sa bewang ko. His scent, bagong ligo siguro siya. Hinayaan ko lang siyang yakapin ako dahil wala akong lakas makipagdikusyon sa kanya. I'm getting more comfortable in his arms.

"Hindi ka ba aalis?" tanong ko rito.

Siniksik nito ang mukha sa leeg ko. "No, hindi ba pupunta tayo sa falls ngayon." malumanay na usal nito.

Doon ako nagising ng tuluyan. Humarap ako rito, at nanlaki ang mata kong shirtless pala ito. Pinalo ko ang dibdib niya.

"B-bakit ka nakahubad?" gulat kong usal rito.

He just smirks."Para ready na agad."

Para akong napapaso tuloy tuwing dumidikit ang katawan nito sa'kin. Tang-ina! Kumalma ka, Girl. Last time na magpadala ka ilang araw kang hindi nakakilos at nakagalaw. Huwag kang magpadala sa pang-aakit niya. At baka sa susunod nakawheel chair ka na.

"Ulupong ka talaga." I pushed him away from me. Pero diniin pa ako nito sa dibdib niya. Kaya naman parang nakuryente ako ng magdikit ang balat namin.

"I'm just teasing you, Honey." hinalikan nito ang buhok ko. Kaya hindi ko maiwasan hindi mapapikit dahil roon.

"Tuwang tuwa ka naman na naiinis ako." saad ko rito.

"Natutuwa akong makuha ang atensyon mo." saad nito.

Natigilan naman ako dahil roon. At naririnig ko din ang mabilis na kabog ng dibdib niya. Sumasabay naman ang t***k ng puso ko. The sounds of our heart combine and produce a rhythm of affections. What should I do? Paano ako makakaalis nito? I remember the things he said last night. Lintek! Kunti na lang mababaliw na kong tuluyan.

"Ate, okay lang?" saad nito sa'kin.

Mabilis akong umayos ng upo. At tumango naman ako rito. "Oo naman."

Ngumiti ito sa'kin at umupo sa tapat na upuan. "Talaga? Namumula ka kasi, Ate." sabi ito.

Nanlaki ang mga mata ko. Hinawakan ko ang pisngi ko at doon ko ramdam ang pag-init nito.

"K-kasi mainit ang panahon." depende ko rito.

Pero hindi siya naniniwalaan doon. Her eyes are teasing me. "Siguro-- iniisip mo si Kuya." saad nito sa'kin.

Puta! Why would I think that man? Ano siya gold?

"H-hindi no..." mabilis kong usal rito.

Napatawa naman ito sa'kin. "You look so defensive— sabagay magkaibigan nga lang pala kayo." she sounds so annoying. She emphasized the word magkaibigan. Lintek!

"Don't worry-- I won't tell everyone that he carried you last night." kinikilig nitong usal.

Mabilis akong umiling rito. Parang mas uminit ang buong mukha ko dahil sa mga sinasabi niya.

"M-mali ka ng iniisip." galit na usal nito sa'kin.

"Okay lang iyon." natatawa nitong usal sa'kin. "Hindi pala ako makakasama, Ate." she winked at me.

"Huh? Bakit?" saad ko rito.

"May aasikasuhin lang ako ngayon--- hayaan mo kasama mo naman si Kuya." usal nito sa'kin. She thumbs up at me. Parang hindi tama rito.

Nagpaalam kasi siya sa'kin na may aayusin lang at pagkatapos noon tsaka kami pupunta. Pero pinaghanda niya muna ako ng makakain bago siya umalis. Kaya hindi ko maiwasan mapatulala kanina.

Naghintay na lang ako sa kanya sa may sala. He already prepared the things we needed and food. Kaya hindi ko maiwasan pagmasdan siya habang ginagawa niya iyon.

Hindi ako makapaniwala na may ganito pa palang lalaki. Kasi mostly ng nakakadate kong anak ng partner ni Papa ay hambog at walang magandang manner.

Ilang minuto lang dumating na siya. He's sweating and I hardly gulp. I couldn't even think it--- ang damit nito ay mas lalong yumapos sa katawan niya. Kaya naman mas kitang kita ang pagkahubog nito.

Hindi ko maiwasan kurutin ang palad ko dahil sa iniisip ko.

"Honey— earth to Sierra." tawag nito upang kunin ang atensyon ko.

"Y-yes— sorry, ano iyon?" saad ko rito. Nakatitig ito sa'kin ng deretso.

"Sabi ko, halika na." tumango naman ako rito.

Bumungad sakin ang isang classic Jeep Wrangler. Hindi na ako magtataka kung may ganito siyang car. Their family is known around the world. Kaya ganoon na lang ang kagustuhan ni Papa na pakasalanan ni Saina ito. Pero-- they didn't know I was with him.

"You like my car?" saad nito sa likuran ko. He grabbed my waist gently.

"H-hindi naman. I'm just amazed that you have that." simple sagot ko rito. I'm dreaming of having it someday.

Mas diniin nito ang katawan sa'kin. "If you want— I will give it to you." nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

Tinignan ko ito at nagtama ang mga mata namin. "A-ano? Nahihibang ka na ba talaga?" saad ko rito.

Mabilis naman itong tumango. "So much." he kissed my forehead.

"N-nagbibiro ka lang tungkol doon dito." umiling ito sa'kin.

"Nah! I'm dead serious... You will have it right ayaw." seryosong usal nito sa'kin.

Nalaglag ang panga ko dahil sa sinabi niya. Sa reaksyon niya kanina mukhang hindi siya nagbibiro. Langhiya! Sinong matino ang pag-iisip na magbibigay ng sasakyan sa isang tao dahil gusto niya lang? Gusto kong matawa-- pero mukhang hindi akma sa sitwasyon ngayon.

Bumalik ako sa wisyo ng pisilin nito ang kamay ko. Kaya napatingin ako sa kanya. Inalalayan niya ako papasok ng sasakyan bago niya isarado ang pintuan. Mariin ako nitong tinignan at bigla ngumiti! Puta! Para may kung tumama sa'kin at nanginginig ang buo kong katawan.

Hindi ako kumikibo ang sa byahe namin. Kundi tinuon ko ang paningin ko sa daan. I was really amazed at what I saw. Kasi naman hindi lang pala mga gulay at hayop meron dito. Kundi may mga prutas din.

Kaya hindi ko maiwasan buksan ang bintana at idungaw ang ulo ko.

"Careful, Honey." malambing na paalala nito.

"Ang ganda talaga dito." mahinang usal ko rito.

My eyes are satisfied by the beautiful scenery. The fresh air made me calm and relaxed. Ang simple lang dito pero masaya. Those people I met here were more genuine than my family. Kaya ito iyong buhay na kaya kong ipalit sa kung anong meron ako.

Being out of the loud and crowded city, and living here gave you a more healthy mind.

"Yeah.. so beautiful!" usal nito. Paglingon ko deretsong nakatingin ito sa'kin na may matamis na ngiti.

Umayos ako ng tingin at bumaling sa ibang direksyon. I felt my face getting hot by his stare. Putchamels naman!

"Gaano kalawak nitoong rancho mo?" usal ko rito.

"50 hectares." simpleng saad nito sa'kin.

Huwaaattt! Halos malalag ang panga ko dahil sa gulat. 50 hectares?

Muli ko itong tinignan at deretso lang ang tingin nito sa daan. "Seryoso?" saad ko rito.

Tumango naman ito sa'kin. "What? Hindi ba katiwala-tiwala ang mga sinasabi ko sayo?" mabilis akong umiling.

"Hindi lang ako makapaniwala..." sabi ko rito.

He just smirks at me. "Yeah, it was too impossible but I made it... It was my dream to have." saad nito.

"Bakit?" sabi ko rito.

"I hate cities.. so I brought land where I can peacefully live.." kwento nito sa'kin.

"Pero— hindi ba.. Nasa Maynila ang mga businesses niyo at pamilya mo." sabi ko rito.

"Yah! If I had time— I would help my parents. Pero mas gusto ko dito— malayo sa maingay na syudad." malumanay na sabi nito.

"Maliban sa pagpunta kay Saina. Anong dahilan mo para bumalik ng City?" curious kong tanong rito.

Lumingon ako rito. Bigla itong ngumiti.

"Because of someone— I find it creepy. Pero gusto kong lagi siyang nakikita—" tumingin ito sa'kin. "I'm obsessed with his beautiful smiled." hindi ko maunawaan ang nararamdaman ko tuloy dahil doon.

Natauhan ng huminto na kami. Dito kami sa gawing baba pumarada.

Nakasunod lang ako sa kanya. Hindi naman ganoon kalayo ang lalakadin namin sabi niya. Kumapit ako sa may braso niya dahil utos niya. I refused it dahil kaya ko naman pero hindi siya nakikita.

Hindi naman na kami maliligaw kasi may ginagawang daan. Pero sabagay— alam niya naman kahit walang nga ito.

Nang makarating kami doon. My jaw dropped by its beauty. This is not just a falls but a hidden masyadong maganda ang lugaw na ito.

The sounds of birds and water became music in my eyes. Parang gusto ko na lang dito magtira at mabuhay ng tahimik. Iyong tipong kaakalimutan ko lahat.

"You like it." saad nito.

May mga cottage din kasi dito. Kaya hindi hassle kung saan ilalagay ang mga pagkain.

"Sobra. " masayang saad ko rito.

"I'm happy to hear that, Honey." lumapit ito sa'kin at hinalikan ang aking noo.

Tinaasan ko naman siya ng kilay. "Kanina ka pa— puro ka kiss." sabi ko rito.

"Sorry, I can't help " depense nito. Inirapan ko siya at muling tinuon ang atensyon sa ganda ng talon rito.

____________________________________

Happy READING kaWETness 💙