Love and War (OS#2)

Chapter 1

I fully understand how the laughter of child could heal your broken hearts. The genuinely emotions they will impose to you would make your day so nice.

"Sierra, masaya akong muli dahil sa ginawa mo sa mga bata." usal ni Sister Mirasol sa'kin.

Napangiti naman ako dahil roon. At nakatuon naman ang aking atensyon sa mga bata masayang naglalaro. It is a way for me to release all the stress I have. This place where I found a little peace— but has a wide space in my heart.

"Ngayon na nga lang nga po ulit nakapunta rito. Naging busy po kasi dahil business." magalang kong saad rito.

"Iha, ayos lang naman. Patuloy pa din naman ang pagpapadala ng tulong mo kahit wala ka." sabi nito sa'kin.

"Iyon po kasi ang paraan ko para makatulong sa inyo. I know it is hard to take care of them all, Sister." sabi ko rito.

These kids who were experience being neglected by their own family. Kaya naging malapit ang loob ko sa kanila dahil masakit ang pakiramdam na sarili mong pamilya hindi ka magawang mahalin. Pero— behind those, there are a reason, why it happened.

Hindi na din ako nagtagal dahil madami pa akong inaasikaso.

"I need to know immediately." malumanay kong usal kay Karen.

"Yes, Ma'am.. I will tell right away for the updates." sabi nito sa'kin.

I just nodded. "Thank you, Karen." saad ko.

I leaned my back at the swivel chair. I felt the pain at my back. Ilang oras din kasing nakayuko ako dahil sa business. Lalo na at inaayos ko na iyong lupa na binibili ko sa Tagaytay. Matagal ko ng gustong makuha iyon— kaya lang ngayon lang nagkaroon ng pagkakataon dahil kulang ang budget for that.

I thought— kahit ngayon araw magiging tahimik ang mundo ko pag-uwi. Pero mali pala ako.

His eyes tell how much disappointed he is because of me. Ano nga bang bago? Wala naman aking ginagawang tama sa pamilyang ito.

I had no reaction about that, I'm still wearing an emotionless face.

"Sierra, why didn't you go on your date with the son of Mr. Smith?" halos dumagundong loob ng buong library dahil sa boses niya.

I got sighed. "I'm busy." bored kong usal rito.

Kita ko naman ang pagkunot niya ng noo dahil sa sinabi ko. Mukhang hindi siya naniniwala sa sinasabi ko sa kanya.

"Busy to your damn business." ang tono nito ang may inis na.

Again! For the hundredth time. Sasabihin niya na naman na kahibangan lang ang nga gingawa.

Really? Ayaw niya lang tanggapin na kaya kong iangat ang sarili ko ng walang kahit anong tulong niya.

"Papa!" matinis na boses ang narinig ko sa likudan ko.

I rolled my eyes. She's here, the favorite and most annoying I've known.

"Your home, Princess." kung kanina inis ito, ngayon may lambing na ang boses niya.

Dumaan siya sa gilid ko at pasimpleng binangga ang balikat ko. I heard her smirks at me. Akala niya siguro "indimidating" siya, hindi niya alam "irritating" siya talaga.

"Papa, I found the right location." masayang saad nito.

Kaya hindi ko maiwasan mapangiwi dahil doon. Looks so happy! Yuck! Disgusting s**t!

"I'm happy for you, Princess." malambing na usal muli ni Papa. Grabe! Ang sweet naman nilang tignan sana puntahan na sila ng langgam at papakin silang dalawa. I'm not bitter-- I'm just annoyed with them.

I start to move my feet. Wala naman ng rasok para magstay ako rito. Ang sakit pa namam nila sa mata.

Pero biglang nagsalita si Papa. "Sierra, we are not done." nagbago muli ang tono ng boses niya.

Isang mabigat na paghinga ang naging sagot ko.

"Okay. I have to go. Baka makaistorbo pa ko sa inyo." simpleng sagot ko rito.

Mas sumakit ang tenga ko dahil sa pagsasalita ni Saina.

Don't bother yourself, Papa. Kaylan ba sumunod sayo iyan?" mataray na usal ni Saina.

Napakunot naman ako ng noo dahil doon. Yeah! Why would I need to follow him? I can stant by myself without him. Kaya wala siyang karapatan na magdemand sa'kin. I'm not his toy or people.

Paglabas ko ng library. Kahit ayoko ng aminin— something strange pinched my heart. Napailing na lamang ako sa iniisip ko ngayon. It doesn't matter. Kaya dapat hindi ko siya maramdaman.

"Where are you?" deretsang saad ko rito.

"Oh, Babe! Nothing hello or hi?" usal nito.

Arte naman nito!

I rolled my eyes. "Arte mo! Why do I need to say hello or hi first?" tanong ko rito.

"Greetings. It is manner way." sabi nito sa'kin. Big word!

Ang arte naman ng lalaking ito. Ang dami niyang alam sa buhay. Hindi na lang sabihin kung saan siya. Kadali-dali lang naman sana ng tanong ko

"Just answer my question." seryoso kong tanong rito.

"Why? Do you miss me?" playful voice.

Napangiwi naman ako sa inasal nito. "Bakit naman kita mamimiss?" mataray kong usal nito sa'kin.

"Sabi ko na mamimiss mo din ako. Dapat lang na mamiss mo ko, dahil ako ang pinakagwapo mong kaibigan.." mayabang na usal nito sa'kin.

Ano bang kahibangan niya ito? Dapat hindi siya iniiwanan mag-isa sa office niya baka himihithit na ito dahil sa pagkabored niya.

"Tigilan mo ko, Marcious." inis ko ng usal rito.

I heard his chuckles. "I won't ever tell you where I am. If you are not going to say that you miss me very much--- you miss my handsomeness and hotness." he is probably arrogant.

"Damn, Marcious... Ang dami mong alam lalaki ka." galit na talaga ako sa kanya.

Talagang sinusubukan niya pasensya ko. Ang sarap niyang yakapin ngayon sa leeg hanggang sa mangitim siya.

"Ang pikon mo naman, Babe." usal nito sa'kin.

"I'm not into mood, Marcious... Where the hell are you right now?" may diin na ang paraan ng pagtatanong ko.

"Ang sungit mo naman. I'm here at my condo." simple sagot nito sa'kin.

"Okay. I'll be going there." saad ko rito.

"Okay, Babe. Take care then." malumanay na usal nito sa'kin.

Hinanap ko ang susi ng kotse ko para makaalis na. I don't bring anything, only my phone and wallet. I want to release my madness right now. I need to calm down. Kaya siya na nauna kong pupuntahan. Sabagay, lagi naman siya ang nakakaunawa sa'kin. Kahit sumasakit na ulo niya sa'kin.

Paglabas ko ng silid ko, kasabay noon ay dumaan si Papa. Hindi ako kumibo, bagkus ay nilagpasan ko lang siya, pero kita ko ang pagtingin nito sa'kin. Nanatili lang ang tingin ko sa dinadaanan ko.

"Saan ka na naman pupunta?" seryosong usal nito sa'kin.

Patuloy lang ako sa paglalakad. "Bakit mo tinatanong, Pa? Are you concerned?" pero bigla akong natawa sa sinabi ko. Huminto ako saglit at tumingin ng seryoso sa kanya. "I forgot, you don't even care about me." kita ko naman ang pagkunot ng noo niya dahil sa sinabi ko.

"Sierra, your words." bahagya akong kinilabutan dahil sa tono ng boses niya. Parang nangingitngit naman ang panga nito. I felt angry, but still didn't care.

"Pa, stop asking me where I'm going or what I'm going to do. Why don't you just focus on Saina?" seryosong usal ko rito.

His reactions suddenly change. Pero mabilis akong tumalikod at naglakad na papalayo.

"Sierra, huwag mo kong talikuran. I'm done with you. Saan ka na naman pupunta?" galit nito usal sa'kin. Hindi ko naman siya pinansin.

Sumasakit na ang tenga ko sa kanila. Kahit nakakatakot ang tono ng boses ni Papa, hinayaan ko na lang tutal naman mapapagod din sila. Huwag niya akong pakitaan na may pakialam siya sa'kin dahil ang totoo niyan wala lang talaga ako sa kanya.

Naabutan ko naman si Nanay Selly sa may sala. At punong puno ng pag-aalala ang itsura nito. Narinig niya siguro iyong paghiyaw ni Papa sa'kin. Mabilis ko naman siyang nilapitan, at nginitian ko ito.

"Nay, bakit naman ganyan itsura niyo? Hindi nakakaganda iyan." biro ko rito. I tried to lighten the emotions she carried right now, but it won't be effective.

Mabilis nitong hinawakan ang braso ko. "Nakuha mo pang magbiro sa ganitong sitwasyon, Anak." suway nito sa'kin. Pero may pag-aalala sa tono ng pananalita niya.

"Nay, huwag kayong mag-aalala sa'kin. Hindi pa kayo nasanay." saad ko rito.

She slowly rubs my arms. "Natakot ako dahil sa pagsigaw ni Eduardo kaya napalabas ako sa kusina agad." her voice a little bit husky.

I just gave her a hug. "Nay, huwag ka ng mag-alala. Sanay na ako sa ganoong trato nila sa'kin." humiwalay ako rito at ngitian ko naman siya. "Aalis muna ako, Nay. Huwag niyo na akong hintayin umuwi kay Marcious muna ako." paliwanag ko rito.

Marahan itong tumango sa'kin. "Mag-iingat ka sa pagmamaneho mo." bilin nito sa'kin.

I nodded at her. Nakinig lang ako sa mga bilin niya. Kahit sanay na siyang madalas ako sa condo o bahay ni Marcious, hindi niya pa din maaalis ang pag-alala. Pero lagi kong sinasabi na walang namamagitan sa'min ni Marcious. We're purely friends, at hindi na hihigit pa doon.

Gusto ko lang kasi munang palamigin ang sitwasyon kaya aalis ako muna dito sa bahay. I'm not really comfortable here, pero wala din kasi akong pupuntahan dahil wala naman akong sariling condo. Kasi katwiran nila sa'kin huwag akong magastos.

Kaya hindi ko na pinilit, magtitiis na lang muna ako hanggang makaipon ako. Kasi ayoko naman gastusin lahat lahat ng iniwan sa'kin ni Mommy na pera. Kaya ginawa ko nagtayo ako ng business, at iyon ang kinagalit ni Papa.

Kasi magtatayo iyong hilaw kong kapatid ng business. Hindi naman niya pera ang ginamit ko kaya dapat wala siyang pakialam. Pero dahil alam niyang magseselos si Saina sa meron ako, hinahadlangan niya.

Kaya lang hindi ako magpapatinag dahil doon. Ginawa ko ang lahat para mabuo ko ito, tapos dahil lang sa kapatid kong hilaw ititigil ko. No way! Kahit anong mangyari hindi nila ako mapipigilan.

Kahit magalit pa sila sa'kin, wala akong pakialam. I earned to put my dreams, and I don't let anyone to destroy it.

Pero bago ako umalis, may demonyo pa kong nasalubong sa labas, este-- iyong kapatid kong hilaw. She smiled at me ear to ear.

"Are you going to run again, Big Sister?" mapang-asar na usal ni Saina sa'kin.

Tinitigan ko lang ito ng mariin. "I don't have time for your shits, Saina." deretsang usal ko rito.

Nawala naman ang ngiti nito sa labi, at napalitan ito ng inis.

"How dare you talking to me like that?" galit na usal nito sa'kin.

Bagsak-balikat akong tumindig sa harapan niya.

"Pwede ba, Saina. Tigilan mo ako ngayon. Alam ko naman tuwang tuwa kang napapagalitan at napahiya ako. Kaya pakiusap umalis ka sa dinaanan ko." walang buhay kong usal dito.

Akala niya siguro matatakot niya ako dahil sa nangyari. Nagkakamali niya, nagsasayang lang siya ng oras na kausapin ako.

"Walanghiya ka talaga. Kaya ka laging pinagagalitan ni Daddy dahil masama ugali mo." usal nito sa'kin.

Napatawa naman ako sa inasal niya sa'kin. "Come on, Saina. Kung masama ugali ko, anong tawag sayo?" walang emosyon kong usal rito.

Bahagya niya akong tinulak, pero hindi ako lumaban bagkus at naglakad ako papalapit sa kanya. She is getting uncomfortable. Pero binangga ko lang ang balikat niya at napaatras siya dahil doon.

"Imbes na sayangin lakas mo awayin ako. Bakit hindi mo gawin iyong mga bagay na gusto mong patunayan? Come on, Saina. Baka umiyak ka na naman sa pwede kong patunayan na hindi mo kaya." bulong ko rito sa kanya.

Kita ko ang gulat sa mukha niya, at naglakad na ako papalayo sa kanya.

_______________________________________

hi kaWETness, I'm backkkk!!! Read niyo na mga people❤️

HAPPY READING KAWETNESS ❤️