Love and War (OS#2)

Chapter 14

Halos mawala ako ng ulirat, subukan kong gumalaw dahil sa matinding yugyugan na nangyari sa'min dalawa kagabi. Ang tanga ko kasi sa part na hinayaan ko lang siya.

Simula ng magising ko, hindi na ako tumigil kaiiyak dahil sa sakit na nararamdaman ko. Napasakit ng p********e ko. Hindi naman mapakali si Sebastian kung paano niya ako aasikusuhin.

"Sorry, Honey. It's my fault." sinserong usal nito sa'kin.

Nakaupo ako ngayon sa may gilid ng kama. Dahil sa sakit na nararamdaman ko, nahihirapan ako kung hihiga ba ako o ano. Lumuhod ito sa may gilid ng kama upang pantayan ako. I'm still crying so loud, nahampas ko pa ang balikat nito.

"H-hayop ka talaga." galit kong usal rito. Muli kong pinaghahampa aang balikat niya ng ilang ulit. Hinayaan ko siyang punasan ang mga luha ko. Parang napunit talaga ang p********e ko sa laki niya.

"Oo, Honey." malumanay na usal nito. He kissed the back of my hands. "No, you want me to bring you to the hospital." usal nito.

Mabilis akong umiling. Anong sasabihin ko doon? Iyong t**i niya po kasi inararo ang p********e ko kaya po ako nagkaganito. Tang-ina!

"Siraulo ba tuktok mo? Anong gusto mong sabihin ko? Matapos po naman magyugyugan nagkaganito po ako." saad ko rito.

Natatawang umiling ito sa'kin. Sinamaan ko tingin kaya natigilan siya. Akala niya siguro nagbibiro ako.

"Okay, I won't bring you there. I'll take care of you here." saad nito.

Inirapan ko naman siya. "Take care mo mukha mo! Pauwiin mo na ko. Tutal wala ka ng makukuha sa'kin." saad ko rito.

"Where did you get that idea?" seryosong usal nito.

"I thought— it was the reason." matapang kong usal rito.

Napakunot naman ang noo nito at bahagyang napaawang ang mga labi nito. He looked so offended. Mukhang hindi siya natutuwa sa sinabi ko.

"You are so judgemental." seryosong usal nito sa'kin.

Natigilan naman ako dahil doon. Kasi naman, I'm still confused, kung bakit ako nandito. Para saan ba talaga. Kaya hindi niya maalis na isipin na ganoon na nga ang mangyayari.

"Kung hindi iyon ang dahilan. Why do you keep me here?" curious kong tanong rito.

Nakipagtitigan naman ako rito nanginginig na ako dahil sa lalim ng pagtitig nito. It liked seducing me— kinda something happened.

He squeezed my hand gently. "Sorry, I'm too impulsive to get you. Honey, I'm so damn mad knowing something. Pero iba ang dahilan, kung bakit kita hindi pinaalis. I'm f*****g afraid— seeing you happy with someone else." mahabang usal nito.

Natigilan naman ako dahil doon. Nawala na ng tuluyan lahat ng nagbabadyang mga luha ko. My heart getting into race. Halos naninigas ako sa mga pinagsasabi nito.

I'm f*****g afraid— seeing you happy with someone else

Naguguluhan na ako sa mga pinagsasabi nito sa'kin. Bakit hindi niya pa ako deretsahin. Tutal ginugulo niya naman na ang sistema ng buhay ko.

"A-anong bang gusto mong sabihin?" usal ko rito.

Pinipilit kong kumalma kahit hindi ko kaya.

Ngumiti ito. Hindi ko maiwasan mapatulala dahil doon. He is getting handsome more— when he was wear smiled.

"I will tell you soon, Honey." malambing na usal nito. Kahit gusto kong magtanong nanatili lang akong nakatingin rito.

Nagulat ako ng buhatin ako nito at marahan niya akong inihiga sa may malambot na kama. My brain— preoccupied by what he said. I didn't know how I'm getting trembled at his presence. Kahit isa siya sa pinakanaiinis akong tao.

"Don't think too much, Honey. May gagawin lang ako saglit. Just call when you need something." usal nito.

I just give him gaze— he just smiled and kissed my forehead.

Nang makalabas siya ng pintuan, marahan kong tinapik ang dibdib ko dahil matinding pagtibok nito. Tang-ina! Bakit ko ba ito nararamdaman?

Hindi ko namalayan na nakatulog pala ako dahil sa matinding pag-iisip at sakit na namumutawi sa'kin. Pero nagising ako, dahil sa tinig niya.

"Yes, Mom. I'm with her." rinig kong usal nito. Naalimpungatan ako dahil naramdaman kong pagkirot ng p********e ko. "I can't be home... I don't know, maybe next week. It was not done, madami pang dapat ayusin... Yes, Mom. You don't have to worry. I can still manage it... You too. I love you, Mom." malumanay na usal nito.

Nanatili akong nakapikit at naririnig ko ang boses nito. Hindi ko masyadong maunawaan dahil parang lumulutang ang isip ko. Halos buong araw akong nakahiga o natutulog lang. Binibuhat niya ako tuwing magbabanyo ako. I feel I'm dying soon by pain.

Hindi ata ako sa sama ng loob mamatay kundi sa pakikipagsex sa kanya. It was fresh in my mind. Kung paano niya ako angkinin at gumalaw sa loob ko. f**k! Ngayon ko lang naalala. Ang ingay ko kagabi.

Paano kung may nakarinig? Talaga naman! Gusto ko ng lamunin ng kamang ito.

Kanina paggising mo may bahid ng dugo ang higaan namin. At nagulat ako ng sabihin niyang siya na ang bahala roon. Halos gusto ko na lang gapangin ang banyo dahil hindi ko kayang maglakad.

"Honey, are you awake?" malambing na usal nito. Hinagkan nito ang balikat ko at pinulot ang braso sa bewang ko.

Hindi ako kumibo bagkus tahimik lang ako nakikiramdam. Kahit unti-unti na naman nagwawala ang sistema ko.

I just groan when I feel his warm breath on my neck. "L-lumayo ka sa'kin." mahinang usal ko rito.

"Are you still mad at me? Promise, hindi na ako manggigil sa susunod." usal nito.

At walanghiya gusto niya pa ulit sundan. "Bakit sa tingin mo masusundan iyon? Ulupong ka!" hindi ko mapigilan mainis.

"Opo, pero syempre with your consent." malambing na saad nito. He kissed my neck. Ang mamasa masa nitong labi ay nagdudulot ng kiliti sa sistem ko.

Pero hindi ko ito pinahalata. Bagkus ay umangil ako dahil namimihasa na siya.

"Huwag ka ng mangarap dahil hindi ma mauulit iyon." saad ko rito.

Natawa naman ito. "Sabi mo e." mas siniksik nito ang sarili sa'kin.

"Bitawan mo na ako." mataray kong usal rito.

"Ayoko.. Nakakatulong ang yakap ko para maibsan ang sakit, Honey." mayabang na usal nito.

"Sabihin mo kalandian mo at pwede ba tigil tigilan mo katatawag sa'kin ng honey... Lumayo ka at mainit." angil ko rito.

"No, I will call you honey because your lips taste like sweet honey. Gusto ko pa din yakapin ka." saad nito sa'kin. He slowly rubbed his hand on my stomach.

I randomly find myself slowly feeling comfortable in his arms. Mali ito, Sierra! Lugmok ka na nga sa sakit sa pamilya dadagdagan mo pa ba.

Ilang minuto din itong sumiksik sa'kin at tinanong niya kung nagugutom na ako. Tumango lamang ako rito bilang sagot. Bumababa naman ito at maghahanda siya.

He was the Sebastian I've been seeing a month ago. Ang seryoso nitong tingin ay napalitan ng malumanay na.

"Sebastian, would you help me to buy stuff?" maarteng saad nito kay Sebastian.

Papunta kasi ako ng kitchen para kumuha ng pagkain. Pero parang naduduwal ako sa arte ng boses nito.

"I'm busy, Saina... You call me here for that.. Stop disturbing me for your nonsense things." seryosong usal ni Sebastian.

Halos malaglag ang panga ko dahil sa sagot nito. That's so painful! Kawawa naman ng kapatid kong hilaw. Kumsabagay deserve niya naman. Charr lang!!

Nakakatuwa naman mabara ang isang tulad ni Saina. She is a spoiled brat. Walang papantay sa pagiging maarte niya.

Kaya parang hindi siya iyong Sebastian nakikita ko madalas na kasama ni Saina. Madalas na mangyari ang ganoon eksena. Pero naguguluhan pa din ako--- nakakaramdam ako hindi tama sa pagdala niya sa'kin dito. Nakakaramdam naman ako ng kakaiba.

Sa paglipas ng ilang araw kahit pa-paano hindi na ganoon kasakit ang p********e ko. Nakakapaglakad na din ako, at hindi na ako umiiyak tuwing umiihi ako.

"Kumusta, Karen?" saad ko rito.

"Ma'am, maayos naman po ang lahat rito... Bumalik na din po pala si Syl." sabi Karen. Napangiti naman ako kahit paano doon.

I remember the day na pinuntahan ko siya sa ospital kung saan naroon ang Nanay niya. She cried when I helped in their expenses. Hindi ko siya mapakalma dahil roon.

Sabi niya pa, magtatrabaho siya sa'kin ng walang bayad para sa ginawa ko. Pero I refuse, I extend my hand to help her without any in return. Basta gumaling anh Nanay niya, iyon ang mahalaga.

"Honey, sino kausap mo?" nakuha naman jitoyang atensyon ko. At nilingon ko siya hindi ko namalayan ang pagpasok niya sa kwarto.

"Why do you care?" mataray kong usal rito.

Binulsa ko ang phone ko dahil baka kunin na naman niya. Umayos ako ng tingin at irapan ko siya bago umiwas ng tingin.

"Yes, I need to know who's that motherfucker to break his neck." walang buhay na usal nito. Nanlalaki naman ang mga mata ko dahil sa sinabi niya.

"A-ano? Ulupong ka talaga." galit ko saad rito.

I see in my peripheral vision kung paano humaba ang nguso nito. At talagang nagpapacute pa siya. Hindi kasi siya cute--- kasi gwapo siya.

Wait! Ano iyon? Erase.. Erase.. Mali ako ng iniisip.

"Kaya sabihin mo na kung sino?" malambing na usal nito.

"Tigilan mo ko, Sebastian. Huwag kang umasta na close tayo." saad ko rito.

"Gaano ba kaclose gusto mo?" hinawi nito ang distansya sa pagitan naming dalawa.

Mabilis itong lumapit sa'kin. Sumiksik ito sa gilid ko. Tinutulak ko naman siya papalayo. Para siyang bata, kunti na lang talaga. Sasakalin ko na ito hanggang sa magviolet siya.

"Huwag kang dumikit sa'kin..." pero hindi siya nakinig.

Kumuha ako ng unan at hinampas ng malakas sa kanya. At narinig ko naman itong dumaing dahil sa ginagawa ko. Hindi kasi nakikinig.

"Honey, masakit." reklamo nito sa'kin.

I rolled my eyes. At tinulak ko siya ng malakas papalayo sa'kin. "Mas masakit iyan pagsinakal kita at hindi ka nakahinga." mataray na usal ko rito.

"Gusto mo ba akong mamatay? Ang harsh mo sa'kin, Honey." pagmamaktol nito sa'kin. Kaya imbes na maawa ako sa reaksyon nito mas lalo akong nainis at binato ko siya ng unan.

"Umalis ka sa harapan ko, Sebastian. Maawa ka sa sarili mo baka-- huling pang-aasar mo na sa'kin iyan." inis ko usal ko rito. Mabilis naman itong umayos ng upo at sumaludo pa siya.

"Yes, Ma'am... May pupuntahan pala ako muna pero uuwi din ako mamayang gabi." pagpapaalam nito sa'kin.

I just smirked. "Pakialam ko naman---- kahit hindi ka pa umuwi." deretsang saad ko rito.

Umiling naman ito. "Hindi pwedeng ganoon, Honey. Ayokong namimiss mo ako." magre-react na sana ako ng bigla niya akong halikan sa labi at mabilis na umalis. "Don't move too much... Call Athalie for help if you need, Honey."

Napasapo ako ng dibdib ko dahil sa ginawa niyang iyon. What's that?

Ang tagal kong napatulala dahil sa mga nangyayari. Napahinga ako ng malalim para kumalma ang kumakabog kong dibdib.

Nagdesisyon akong bumaba dahil ilang araw din akong nagkulong sa kwarto. Maayos na akong nakakapaglakad. Naabutan ko naman nagluluto si Athalie.

"Ate, okay ka na ba?" tanong nito.

Tumango naman ako rito. "Oo naman." ngumiti ko rito.

"Nagkasakit ka daw kasi sabi ni Kuya Seb." saad nito.

Nagkasakit? Oo, dahil sa hayop at halimaw niyang alaga.

"Huwag kang mag-alala maayos na ako." pagkukumbinsi ko rito. "Ano bang pwede kong maitulong?"

Umiling ako rito. "Huwag na, Ate. Bilin din ni Kuya na huwag kang masyadong gumalaw."

Napairap naman ako dahil roon. "Hayaan mo na iyong ulupong na iyon." saad ko rito.

Natawa naman ito sa'kin. "Ang sagwa naman ng tawag mo Ate kay Kuya."

Bakit anong panget doon? Compliment pa nga iyon.

_______________________________________

Happy SUNDAY people 💙 enjoy reading💐