ASMİN
Dudaklarımda onun iğrenç tadı, bedenimde ise kokusu kalmış gibiydi. Odama kapanıp saatlerce banyodan çıkamadım. Her yerimi ovalayıp durdum, derim kızarmış olsa da o kokuyu bir türlü burnumdan silemiyordum.
Annem kapıyı defalarca çaldı, ama açmadım. Artık onun yüzünü bile görmek istemiyordum. Bugün babam, benim için ölüm fermanını imzalamıştı. Ve bunun arkasında, annemle Miran’ın kirli oyunu vardı…
Hangi noktadan başlayacağımı bilemiyorum. Ellerim titrerken, banyodan çıkıp aynada kendime baktım. Olanları anlamlandırmaya çalışmak yerine, bir yabancıya bakar gibi bakıyordum. O an aynadaki yansımam bile düşman gibiydi; zayıf, çaresiz, kimsesiz.
Odaya geri döndüğümde hala kapının ardında annemin sesini duyabiliyordum. “Kapıyı aç, konuşmamız lazım,” diyordu. Sesinde endişe vardı, ama
