FERMAN
Asmin sabahtan beri sadece serumlarla duruyordu, başka bir şey yememişti. Her uyandığında sakinleşmesi için ilaç verip tekrar uyutuyorlardı. İçime bir türlü sinmiyordu bu durum. Zaten değerleri düşüktü; bir şeyler yemesi gerekiyordu. Dibayı yanına bıraktıktan sonra yiyecek bir şeyler almak için dışarı çıktım. Ama neyi sevdiğini bilmiyordum.
Yakındaki bir lokantaya girip karışık ızgara hazırlamalarını istedim. Yanına da sıcak bir çorba koydurup hastanenin yolunu tuttum. Yemeklerin buharı ellerimi ısıtırken içim biraz olsun rahatladı. Asmin benim çocuğumun annesiydi en iyi şekilde bakılması gerekiyordu.
Hastanenin koridorları her zamanki gibi sessiz ve soğuktu. Ellerimde yemek dolu paketlerle odaya doğru yürürken Asmin’in nasıl olduğunu düşünüyordum. Sabahki hali gözümün önünden
