“นายเดินไปได้ยังไงภัทร เบียดกันขนาดนี้ไม่คิดว่ามันน่ารำคาญหรือไง?”
“คุณนี่ทำตัวเป็นคนแก่ขี้บ่นไปได้”
“ฉันแก่จริง” ผมหัวเราะไหล่สั่นในขณะที่เขายืนมองผม ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เขามองผมด้วยสายตายังไงเพราะสวมแว่นกันแดด แต่ผมคิดว่าเขาต้องมองแบบสายตาคาดโทษไว้ก่อนแน่นอน ก็ผมลืมไปว่าคนคนนี้เขา 50 แล้ว จะ 51 ตอนไหนก็ไม่รู้แต่ที่แน่ ๆ ก็คือแก่จริง
“เรากินปลาหมึกย่างกันเถอะครับ”
“ตามใจนาย” เขาบอกแล้วยื่นบัตรแบล็กการ์ดมาให้ผม แบล็กการ์ด…กับปลาหมึกย่างสามไม้ห้าสิบเนี่ยนะ? ผมมองเขาด้วยสายตาเอือมระอาก่อนจะเอากระเป๋าเงินของตัวเองออกมา
“เขาใช้เงินสดกันครับ” ผมยิ้มก่อนหันไปสั่งปลาหมึกย่างหกไม้ ให้เขารูดใส่ถุงแล้วราดน้ำจิ้มไปเลย ผมอยากกินมานานแล้วแต่พอทำงานเสร็จทีไรผมก็มักจะตรงกลับบ้านทันที พอเงินไปของมา ผมก็เดินไปกินไป หันไปแบ่งให้คนข้าง ๆ บ้างแต่รายนี้จะกินก็ต่อเมื่อผมป้อนนะครับ
“อร่อยไหม?”
“ก็ได้อยู่” ถึ
