[MONTEREAL SERIES2] Falling for My YOUNG MASTER (Khiro Del Prado Montereal)

DANAYA: Nagngingitngit ako sa galit habang pasigaw na tinatawag si Yaya Dolores. “Yaya! Yaya!” Kaagad naman itong umakyat sa second floor kung saan ako nakadungaw. “B-Bakit po, Ma’am Naya?” kinakabahan nitong tanong. I closed my eyes and took a deep breath. Kinakalma ang sarili ko. Simula nang dumating sa bahay ang mag-inang sampid, halos araw-araw ko nang problema ang pangingialam nila sa mga gamit ko. And that's what I hated the most. It really annoys me and ruins my day! Inangat ko ang sirang dress na hawak ko. “What’s this? Why is my dress ruined?” I asked her. Napayuko si Yaya Dolores habang nanginginig ang kamay. Sa itsura pa lang niya, alam na alam ko na. “As usual. . .” I murmured and nodded. “Sino sa kanila?” Nag-angat siya ng tingin na parang natatakot magsalita. “S-Si Ma’am Margarette po, ma'am.” Nauutal nitong sagot. Napairap ako. “Ma’am?” sarkastiko kong ulit. “Who exactly pays your salary here?” I sarcastically asked her. “K-Kayo po, ma’am.” “Then stop calling those witches ‘ma’am’, yaya. They act like they own this house when they don’t even contribute a single peso here. Pikang-pika na talaga ako sa bruhang mag-inang ‘yon!” Padabog akong bumaba ng hagdan at dumiretso sa sala kung saan nakaupo ang mag-ina. Parang prinsesa at reyna ang mga ito na nagmemeryenda dito sa sala. Napalingon naman ang mga ito na makita akong pababa ng hagdanan at tumuloy sa gawi nila. Napalunok pa sila na makitang seryoso ako at may hawak na damit. Walang pasabi, ibinato ko sa pagmumukha ni Margarette ang sirang dress ko. “How many times do I have to tell you not to touch my things, huh?!” I shouted at her! Gigil na gigil na akong sabunutan ang mag-inang ito sa dami ng atraso nila sa akin! Puro na lang sila kabwisitan! Magmula nang dumating sila sa bahay, sira na palagi ang araw ko. “Sorry na, sissy,” pa-cute niyang sagot na napakurap-kurap sa akin. Hindi ako natinag. I crossed my arms on my chest and raised my eyebrows. Napangiwi naman ito na napakamot pa sa ulo. Halata ngang napaaway na naman siya kagabi dahil may pasa pa siya sa pisngi. Good for her. “Nagkarambulan kasi kagabi sa bar na pinuntahan namin ng mga friends ko kaya napatakbo ako.” She explained. “Pay for it,” malamig kong tugon. “I bought that dress for an important meeting, not for you to ruin.” I added. Napayuko siya at umiwas ng tingin. Maging ang ina niya ay hindi makapagsalita. Ano pa nga ba ang aasahan ko sa kanila? They don't have money. Kung hindi lang dahil sa ama ko, wala silang matutuluyan, makakain at maisusuot na maayos. “What?” untag ko nang hindi ito makasagot. “You don’t have money?” natatawa kong tanong. “But you act like a billionaire’s daughter whenever you party with your friends, ‘di ba? Oh–hindi mo nga pala pera ang ginagamit mo. Humihingi lang kayo sa daddy ko para may pngyabang kayo.” Lumapit ako sa kanya na napasiksik sa kanyang ina tsk. “Let me warn you one last time. If any of you touches my things again, I’ll personally throw all of you out of this house. Keep that in your tiny little brains, mga pashnea.” I warned them before turning back. Padabog akong umakyat ulit sa kwarto para humanap ng ibang susuotin. Honestly, gusto ko nang bumukod minsan. Living alone near the restaurant sounded way more peaceful than staying in this house with them. Pero hindi ko maiwan ang bahay, lalo na’t palaging abala ang daddy sa pag-aasikaso ng mga lupang pinapaupahan namin sa mga magsasaka. At habang wala siya, ang mag-iinang iyon ang naiiwan dito. Wala akong tiwala sa mag-inang iyon. Halata namang mga golddigger sila. Pero hindi ko naman makalaban ang daddy dahil masyado siyang nagayuma sa bruhang madrasta ko. Ilang beses na ring nawawala ang mga gamit ko dahil sa kanila. Minsan sinasauli nila na may sira, minsan naman tuluyan na nilang inaangkin. Bags, heels, dresses, perfumes–even my makeup kits. They touched everything like they owned them. Kahit sino naman siguro ay maiirita kapag pinapakialaman ang mga gamit nila noh? Lalo na kung hindi mo naman close friends o kamag-anak. PAGDATING ko sa restaurant, dumiretso muna ako sa kitchen para i-check ang mga empleyado. Nang masigurong maayos ang lahat, nagtungo na ako sa conference hall para sa business meeting namin. Nagmamadali akong maglakad sa hallway nang bigla akong may makabungguan. “Ay–puchaaa!” sigaw ko sa gulat! Muntik na akong sumubsob sa sahig pero mabilis akong nasalo ng kung sino. Unfortunately, sa dibdib ko napahawak ang gago na ikinamilog ng mga mata kong napatitig sa kamay niya na bahagya pang pinisil ang sapo-sapo niyang s**o ko! Nanlaki agad ang mata ko at wala sa sariling nasampal ito! “Bastos! Manyak!” Galit kong sigaw na naiduro ito! Parang nag-slow motion ang paligid sa paningin ko, habang dahan-dahan siyang napalingon sa akin at napalihis ang mukha niya dahil sa lakas ng sampal ko. And the moment I saw his face. . . I was freez. Nakakatulala siya sobra! Oh God. He looked unreal. Is he an actor or something? Matangos ang ilong niya, chinito at kulay abo ang mga mata, at sobrang kinis ng balat nito kaya kitang-kita ang marka ng palad ko sa pisngi niya. His expensive black suit perfectly matched his powerful aura. Para siyang leading man sa mga rich kdrama na napapanood! Mala-Lee MinHo, Song JongKi, Lee JungSuk at iba pang oppa! “Are you done checking on me?” malamig niyang tanong sa malalim na baritonong boses. Napakurap-kurap ako. Naririnig ko ang bulungan ng mga tao sa paligid habang nakatingin sa amin pero wala akong pakialam. Natutulala pa rin ako sa kaharap ko! Ngumisi siya saka humakbang palapit kaya napaatras naman ako. “S-Sorry! Sorry po, sir!” paumanhin ko. Agad akong yumuko bago mabilis na tumakbo papasok ng conference hall. Pakiramdam ko ay lalabas ang puso ko sa dibdib ko sa sobrang bilis ng t***k nito. Pagkaupo ko, napasapo ako sa noo at nagpahid ng pawis habang pilit na pinapakalma ang sarili. Ilang minuto ang lumipas bago nagsimula ang program. The host started introducing the sponsors one by one. Tahimik ako sa upuan ko at nakikinig. Pero para naman akong nabuhusan ng nagyeyelong tubig nang mahagip ng paningin ko ang isang pamilyar na mukha! “Kieranz Montereal.” I murmured. Para akong kakapusin ng hangin sa baga nang tawagin ng host ang pangalan ng lalake at nakilala ko na kung saan ko ito nakita! “Oh my God! I'm dead,” usal ko. Siya pala ang lalaking nasampal ko?! One of the Montereal quadruplets–the heirs of the richest family in the country. Napalunok ako nang magsalubong ang mga mata namin. And there he is again. . . his dangerous smirk. Napalunok ako na hindi maiiwas ang paningin sa mga mata niya. Parang sinasabi ng tingin nito na patay ako sa kanya mamaya! Nagtitilian ang mga babae sa loob ng hall habang nagsasalita siya sa harapan. His smile looked effortlessly attractive, the kind that could easily make women fall for him. Habang ako ay hindi makakilos sa kinauupuan ko. Akala ko talaga sa television at social media ko lang siya makikita. Hindi ko kasi siya kaagad nakilala kanina dahil sa sobrang gulat ko. I wanted to disappear from my seat nang mapansin kong panay ang tingin niya sa direksyon ko. Even the people around us were starting to notice it. Masyado naman kasi siyang halata may pakindat-kindat pa ang mokong kaya lalong nagkakagulo at nababaliw ang mga babae sa kanya! AFTER the conference, kaagad na akong lumabas. I was already sure that he would never invest in our restaurant after I slapped and humiliated him earlier. Ang tanga ko naman kasi e. Nag-react ako kaagad kahit hindi ko pa kilala ang kaharap ko. Minalas tuloy ako. Nasa parking lot na ako nang marinig ko ang malalim niyang boses mula sa likuran ko. “Ms. Danaya De Lorenzo, right?” Natigilan ako. Hindi ako makalingon nang maamoy ko ang mamahalin niyang pabango. Pakiramdam ko ay nagkaugat na nga ang mga paa ko sa kinatatayuan ko dahil hindi na naman ako makakilos! Kainis! Bakit ba kasi ito sumunod dito? Slowly, he walked toward me until he stopped right in front of me. Napayuko ako sa hiya. Napakatiim ba naman niyang tumitig. Hindi ko pa naman mabasaan ng emosyon ang mga mata niyang nakakalusaw kung tumitig! “Chin up, honey,” mahina niyang saad na hinahawakan ang baba ko at iniangat ang mukha ko. “I want to memorize your innocent angelic face.” Napaangat ako ng tingin. Napakatangkad niya kumpara sa akin na 5’1 lang. Bahagya pa siyang yumuko para magpantay kami. Napalunok ako nang ilapit niya ang mukha niya sa akin. We were dangerously close. Ramdam ko ang mainit niyang hininga habang seryoso siyang nakatitig sa akin. Dinig na dinig ko rin ang malakas na t***k ng puso ko sa mga sandaling ito. Para na nga akong maiihi sa halo-halong emosyong nadarama! “Hmm. . .how should I punish you?” he teased me and smirked. “You’re the first woman who slapped me. I was so embarrassed, honey.” Para akong maiiyak sa kaba at takot. “S-Sorry po talaga, sir. Pasensiya na po kayo.” Paumanhin ko at tinabig ang kamay niya at mabilis na sumakay sa kotse. I immediately drove away from the parking lot and headed straight to the office. “Gosh! Muntik ka na, Naya! Kainis! Pero–ang gwapo niya.” Usal ko na kinikilig. “Haist! Ewan!” Paagdating ko sa opisina ko, natigilan ako nang makita si daddy kasama ang isang lalaking naka-formal attire dito. Hindi ko naman kasi inaasahan na nandidito ang daddy. Lumapit ako na nakakunotnoo. “Dad. . . ano'ng meron?” tanong ko na kalmado. “Hija, mabuti at nandito ka na,” seryoso niyang tugon. “Iligpit mo na ang mga gamit mo. Starting today, hindi ka na magtatrabaho rito.” Dagdag nito. Napakunotnoo ako lalo. “Po? Bakit?” Hindi siya makatingin sa akin nang diretso. “Because Mr. Fernandez is now the new owner of the restaurant, hija. Ibinenta ko na ang restaurant dahil nalulugi na rin naman.” Aniya na napaiwas tingin sa akin. Nanghina ang mga tuhod ko sa narinig. Hindi ako makapaniwalang napatitig kay daddy. Namutla ako at nanikip ang dibdib. “What? Ibinenta mo ang restaurant. . . na hindi manlang ako tinatanong, Dad?”