Mucize’nin Öyküsü

Sessiz Yemin

Kadın öfkeyle odadan çıkıp kapıyı çarptığında, Asaf Bey masanın üzerindeki o ahşap çocuk oyuncağına uzandı. Mucize’nin küçükken odasında oynadığı, üzerinde harfler olan o küçük küpü elinde sıktı.

"Neredesin güzel kızım?" diye geçirdi içinden. "Seni bu dünyadan, o sahte pırıltılardan korumak için her şeyi yapardım ama seni en çok ben kırdım, ben yıktım."

Asaf Bey, kızının İstanbul’da bir kafede garsonluk yaptığından, tıklım tıklım otobüslerde hayata tutunmaya çalıştığından tamamen habersizdi. Onu bulmak, ona sarılıp affedilmeyi dilemek istiyordu ama karşısına çıkacak yüzü kendinde bulamıyordu. İstanbul’da ise Serkan ve Rüzgâr, Mucize’nin etrafında sessiz birer koruma kalkanı örerken; İzmir’de kendi vicdan azabıyla boğulan bir babanın sessiz çığlığı, Soykan malikanesinin duvarlarında yankılanmaya devam ediyordu.

İstanbul Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, son haftalarda yaşanan o büyük kavganın ardından nihayet durulmuş gibiydi. Rektör Bey’in sert uyarısından sonra ne Emre ne de Serkan, Mucize’nin etrafında doğrudan bir hamle yapabilmişti. Mucize ise Kadıköy’deki kafenin yorucu mesaisi ile okul hayatı arasında mekik dokuyor, her sabah o tıklım tıklım otobüslerle kampüse gelmeye devam ediyordu.

Fakülte, baharın gelişini kutlamak için geleneksel bir okul partisi düzenleme kararı aldığında kampüste hummalı bir çalışma başladı. Normalde bu tarz kalabalık ve pırıltılı etkinliklerden köşe bucak kaçan Mucize, sınıf arkadaşlarının ve hocalarının ısrarına dayanamamıştı. Üstelik bu parti, onun bir nebze de olsa içindeki o derin Soykan yasından, İzmir’deki enkazdan uzaklaşması için küçük bir fırsattı.

Parti akşamı fakültenin büyük bahçesi renkli ışıklarla bezendi, büyük bir sahne kuruldu. Okuldaki herkes oradaydı. Selen ve arkadaş grubu her zamanki gibi en ön masalarda yerlerini almış, kibirli bakışlarıyla etrafı süzüyorlardı. Serkan ise gözleriyle sadece tek bir kişiyi arıyordu: Mucize'yi.