Mucize’nin Öyküsü

Dert Ortağı

Kapıyı çaldığında Cevriye Hanım karşısında gözleri buğulanmış Mucize’yi görünce hemen kenara çekildi. "Mucize’m... Biricik kuzum, geç içeri," diyerek onu şefkatle sarmaladı. İçeri girer girmez ocağa hemen demli bir çay koydu ve Mucize’yi sedire oturttu.

Mucize, Cevriye Hanım’ın o anne şefkati kokan ellerini tuttuğunda gözünden bir damla yaş süzüldü. "Cevriye Hanım, çok sıkılıyorum..." diye fısıldadı sesi titreyerek. "Annemin yokluğu her gün daha da ağır geliyor. Buraya yepyeni bir sayfa açmak, her şeyden kaçmak için geldim ama geçmişim de, o yalan pırıltılı dünya da gölgem gibi peşimden geliyor."

Cevriye Hanım, onun simsiyah saçlarını usulca okşadı. "Annenin yokluğu hiçbir zaman dolmayacak güzel kızım, biliyorum. Handan Hanım sadece senin değil, bu dünyanın da en asil, en nadide ruhuydu. Ama sen onun vasiyetini unuttun mu? 'Kendi resmini çiz, kendi ayaklarının üzerinde dur' demedi mi sana? Sen şimdi burada, o kurtlar sofrasında aslanlar gibi tek başına savaşıyorsun."

Mucize başını Cevriye Hanım’ın omzuna yasladı. "Okulda rahat bırakmıyorlar beni. Serkan diye biri var... Kardeşine piyano dersi vermeye gitmiştim, onun evi çıktı. İşi bıraktım, bu sefer çalıştığım kafeyi bulup karşıma çıktı. Beni 'burslu, sıradan bir kız' sanıyorlar ama Serkan her adımımda, her konuşmamda bir gariplik arıyor. 'Sen kimsin' diye sorup duruyor gözleriyle. Yakalanmaktan, annemin adının o magazin sayfalarındaki gibi kirli oyunlara alet edilmesinden çok korkuyorum."

Cevriye Hanım iç çekerek Mucize’nin yüzünü ellerinin arasına aldı. "Senden o yüzden kaçıyorlar kuzum. Sen üzerine ne giyersen giy, hangi otobüse binersen bin; o asaletini, o temiz ruhunu gizleyemezsin. O çocuk da kör değilse sendeki o cevheri görüyordur. Korkma... Annen yukarılardan bir yerden seni izliyor ve seninle gurur duyuyor. Sen sadece dik durmaya devam et."

Cevriye Hanım’ın dizinde, o sıcak çay kokusunun arasında Mucize günlerce sonra ilk kez içten bir nefes aldığını hissetti. Anne yarısı olan bu sadık dost, İstanbul’un bu acımasız kargaşasında onun sığınabileceği tek limandı. Ancak dışarıdaki fırtına dinmek üzere değildi; Serkan ve Rüzgâr’ın adımları, Mucize’yi bu sığınaktan da çıkarmak üzereydi.