Chapter Twenty-five
Clare’s P.O.V.
“CLARE, gising ka na pala.” There’s a hint of bitterness in this girl’s voice.
“N-Nasaan . . . a-ako?” nanghihinang tanong ko. Ano’ng nangyayari sa ’kin? Bakit nahihirapan akong magsalita?
“Nasa impyerno ka.”Mahina ang pagkakasabi nito pero sapat na para marinig ko.Sigurado rin akong boses ni Kina’yon.
Impiyerno? Ano’ng sinasabi niya?
“A-Ano?”Pinilit kong idilat pa ang mga mata ko dahilan para maaninag ko ang pagngisi niya. Ano’ng nangyayari kay Kina?Bakit parang hindi siya ’yong best friend ko?
Hanggang sa narinig kong bumukasang pinto, ngunit hindi ako ganoon kalakas upang matingnan kung sino na ang nasa loob ng kwartong ito. Ang tanging kinaya ko lang makita ay ang nakaturok sa akin dahilanpara malaman kong nasa ospital ako.
“This is a miracle
