Nerd Noon, Dyosa Ngayon

Chapter Three

Chapter Three

NANDITO ako ngayon sa campus ground at nagpapalipas ng vacant time.Agad akong humanapng bakanteng bench at ditoako bagsak-balikat na umupo.Lumipas ang ilang mga minuto nawalang lalaking sumulpot sa harapan ko, kaya naman napanatag na ang loob ko.Pero,akala ko lang pala’yon. Nasilayan ko na naman ang mukha ni Blue.

“Here.”Inabutan niya ako ng isang malaking box at pagbukas ko, may laman itong mga bulaklak. Para tuloy akong binuhusan ng malamig na tubig.

“Ano’to?”tanong ko.

Inikutan naman niya ako ng mga mata. “Sa tingin mo, ano ’yan? Buhangin siguro, ’no?” I gave him the coldest glare I could ever give to someone, but again, he justleft me without even saying a word.

First time sa buong buhay ko na makatanggap ako ng bulaklak mula sa isang lalaki. Unfortunately, pampatay pa. Twenty-five pieces na sympathy lilies ang laman ng box. Nahiya sigurosiya kayanaka-bouquet pa. He really has mood swings. Minsan, sweet na sweet siya;pero minsan din, napakatopakin niya. I am dealing with this kind of guy almost everydayand it’s freaking hard and . . .enjoying?

Maya-maya, nakatanggap ako ng message galing sa isang katrabaho ko sa coffee shop.Dumating na raw ang bagong boss namin at aalis din agad kaya kahit hindi pa dismissal at may susunod pa akong mga klase, nagmadali akong makapunta sa canteen.

Ang secret passage ko.

***

PAGPASOK na pagpasok ko sa canteen, binatiko agad ang members ng staff.Bumati rin naman silang lahat sa akin pabalik.

“O, bakit may dala kang ganyan, Eviana? Delivery girl ka na rin ba ngayon?”biglang tanong ng isang miyembro ng staff.

Napalunok ako. Sana lamunin na ako nglupa ngayon din. . . .Hanggang sa napagdesisyunan kong huwag na lang iyon pansinin at sagutin. Sa halip, bumaling ako kay Ate Beng. “Thankyou, Ate Beng, sa pagpapadaan! Next time uli.”Tumango naman ito at saka ngumiti.

Nakalabas na ako nadala-dala pa rin ang mga bulaklak na ibinigay ng mokong na’yon. Dumaan ako sa likod ng canteen na ang staff at ako lang ang nakaaalam.

Ngunit hindi nga ako nahirapang tumakas sa mga klase ko, wala naman akong masakyan papunta sa coffee shop.Ilang minuto pa akong naghintay bago ko napagdesisyunangmaglakad na lang.Ito talaga ang mahirap dahil wala talaga masyadong dumaraan na sasakyan dito.

Sa katunayan, kinausap ako nina Mommy’t Daddy na itigil ko na angpagwo-workingstudent.Napapabayaan ko na raw kasi ang sarili ko para lang mapagsabay ko ang pag-aaral at pagtatrabaho. Ang laki na nga rawng nabawas satimbang ko.

Ayoko no’nguna, perongayon, parang naiisip ko nang tama sila. And sincesinabi naman nila na sila na’ng bahala sa mga gagastusin ko sa school, palagay ko, dapat ko na silang pagbigyan.

***

BAGOako pumasok sa café na pinagtatrabahuhan ko, inilagayko muna sa mga nakalabas na flower vase ang mga bulaklak na ibinigay sa akin ng mokong na’yon.

“Hi, Melay! Nand’yan na ba ang bagong boss natin?”bungad ko sa isa kong katrabaho.

“Oo, nando’nsiya sa office, ‘day. Puntahan mo na bago pa umalis.”

Tumango-tango ako bilang sagot. Pagkatapos ayhuminga muna ako nang malalim bago ako mabilis naumakyat sa itaas.

Sa sobrang pagmamadali ko, nabunggo ako sa matigas na pader, napahiga, at napapikit. Medyo nahilo ako at tila hindi makahingana ipinagtaka ko. Bakit parang may nararamdaman akong mabigat na nakapatong sa ’kin?

Unti-unti kong binuksan ang mga mata ko. Naaninag ko ang isang lalaki. Hindi ko siya gaanong mamukhaan dahil nahulog sa kung saan ang salamin ko. Hanggang sa napatili na lang ako, agad na tumayo, at humingi ng paumanhin dahil sa pagkakabunggoko sa kanya.

Hinanap ko rin agad ang salamin ko dahil baka hindi ko na madatnan ang boss namin. Nang makapa ko, natataranta ko itong isinuot dahilan para makita ko na ang guwapo niyang mukha. Napakaguwapo.

“S-Sorry po. Gosh. Sorry po talaga,” paghingi ko ng paumanhin.

“It’s okay. I’m sorry too, Miss. Where are you heading to?”sabay pagpag sa tuxedo niyang medyo nagusot at nadumihan.

“I’m rushing to the CEO’s office to discuss some important matter. Can I go there now?”

He gave me the you-look-familiar stare.“Where did I see you—oh, right.  You’re Eviana Clare Yane Kampuchea, right?”

Bahagya akong tumango.“How did you know my name? Are you my stalker?”tanong ko na ikinatawa niya nang malakas.

God, he’s a like a Greek god.

“No, I’m not. Let’s just say that I’m your new boss and it’s my responsibility to know each and everyone of you who works here.Right?”

Napanganga naman ako bagodahan-dahang napatango. “Yes, Sir. It’s your responsibility to know our names. Sorry for joking about the stalking part and for the bumping scene, Sir.”Then I silently laughed. I’m sure, mukha akong tanga nito. ’Yong ngiti ko kasi, para akong may saltik.

“Okay, Ms. Kampuchea.What brings you here? ’Di ba you’re a studentworker? You’re supposed to be in your class. Hindi mo naman duty.”

“Ah . . .eh . . .I’m here, Sir, to pass my resignation letter. Here,” sabayabot ko ng envelope sakanya.

“Why so fast? I just got here.”May pagkadismaya sa mukha nito ngunit ngumiti rin sa huli.

“Sorry, Sir. It’s about my health, plus I made a promise to my parents na today will be my last day as a working student.”

Sadness becamevisible in his eyes andI don’t know why. We freaking just met, but he’s overacting about me leaving the café.

“Give me one acceptable reason why I should sign this right here and right now,”he challenged, but I was born to answer this kind of question.

“In life, letting go of something you used to love isn’t wrong. The wrong choice is holding onto something that won’t make us a better person.” I confidently smiled, because I know my answer says it all. But the sadness in his eyes did not fade, until he signed my resignation letter.

“Bye, Sir. Thank you for the opportunity. See you around.”And for the first time in my entire life, I gave a confidently bittersweet smile.

------

NAGLALAKAD ako sa tabi ng kalsada papunta sa sakayan nang may bumusina sa akin nang tatlong beses. Nang lingunin ko’yon, bumungad sa akin ang isang BMW i8 na ikinaawang ng mga labi ko. Ilang sandali pa, dahan-dahangibinaba ng driver ang bintanang kotse niya at naaninag ko ang mukha ng lalaking gusto kong tadyakan sa sikmura.

“Pangit, sasakay ka o sasakay ka?”

Heto na naman siya sa pagsusungit.Pero sa halip na sumagot, hindi ko na lang siya pinansin.

Hindi naman siya tumigil sa kabubusina dahilan paratilamatuyo ang utak ko. Kung hindi lang ako nagpipigil, baka hinamon ko na ang lalaking’to ng suntukan.At sa pangalawang pagkakataon,hindi ko pa rin siya pinansin at umakma nang maglalakad.

“Don’t be so picky!Ang swerte mo nga pinasasakay pa kita sa kotse ko, eh.’Yong iba, they’re dying and begging for my time.”

“We’re both wasting our time, so kindly get loss.”Tuluyan na akong naglakad palayo.

I heard him laugh.“Surpise, but I won’t. Even if you ignore, reject, and slap me millions of times, I won’t get loss.” His words automatically made me stop from walking.Nahagip ko rin sa aking peripheral vision na itinigil niya ang pagsunod sa akin.

“Can you stop saying those kind of words? That’s not even funny. If you’retryingto sound sweet, you fail. My heart isn’t soft and fragile so if you’re also planning to ruin me, sorry, but you’re wrong.” I utteredthose words without even looking at him, because I can’t take it if I’ll see him laughing right now.

“You are talking nonsense again. By the way, you look ugly when you walkdown there so with all due respect, can you just let me drive for you—”

“Can you just stop?!” I’m so pissed at him right now. Kailan ba niya maiintindihan na naiirita ako sa kanya at kailangan niyang tumigil sa paglapit sa akin?!

“Alam mo, ang choosy mong tao. You can’t even see my efforts.Alam mo bang kung sino-sino ang tinanong ko para lang malaman ko kung saan ka nagpunta?‘Tapos,itataboy mo lang ako?”

Is he for real? Did he really search for me all over the campus? Oh, gosh. That’s so impossible.

Hinarap ko na siya.“And you think I’ll believe you? You’re probably here for a coffee shop minutes away from here to date a girl.” I know I sounded bitter and I wanna slap myself for saying those words. I regret talking toomuch.

“Maybe? Or maybe Ate Beng told me about everything. Your everyday escapades throughyour secret passage.”Then he smiled so sweetly that I wanna punch him so hard.

Nakakagigil siya!

“Liar—”

“Now, if you don’t manage to get inside the car in the count of five, say goodbye to your secret passage.I might slip some words to some of the school admins. Isn’t that stressful?”He grinned andstarted to count.

I hurriedly entered his car. I better choose hell-minutes with this guy than doing community service or getting suspended.“Ang pangit ng ugali mo. Nakakainis ka! Sobra!”singhal ko na lang sa kanya nang makaupo na ako nang maayos dito sa back seat.

“Pero hindi mabi-beat ng kapangitan ng ugali ko ang mukha mo,”sagot niya sabay halakhak. Wala naman akong masabi kaya nanahimik na lang ako.

“Peew. That was easy.” He smiled, at kitang-kita ko iyon sa rearview mirror.

“Aware ka naman na naiirita ako sa ’yo, ’diba?”tanong ko.Tumango naman siya habang nakangiti pa rin na parang baliw.

“Wala naman akong pakialam.Basta,masaya ako,” sabi niya.

Hindi na uli ako nagsalita. In fairness, he really looks happy.I prefer that mood rather than the cold one.And in just a snap, without any reason from my head,I decided to notruin his mood.

Ngunit nang magtama ang tingin namin sa rearview mirror, agad na nawala ang ngiti sa mga labi niya.Nawala rin ang emosyon na bakas na bakas sa mga mata niya kanina.“Why are you ditching you classes?”biglang tanong niya.

Umiling ako at tumingin na lang sa bintana para makitaang nadaraanan naming lugar. I’ll miss working in that café, andthat’s for sure.

“No, I don’t,” bigla namang sagot ko.

“Then why are you always out and passing there sa likod ng canteen?”

“Because it’s easier. Eh, kaysa naman tanong-tanungin pa akong security guards? I’d rather walk miles away than getting stuck there. Isa pa, nakakairitang makisama sa iba pang lumalabas.”

“I can help you get an elite gate pass.”

“Ang yabang mo. I don’t need that.”

“Maybe you don’t need it.But admit it,you want one, right?”Now, he’s teasing me.

“No. I am working that’s why I always go there. An easy escape,” sabi ko at nakita ko ang gulat na reaksyon niya. “Why?

“You’re working while studying?”tila gulat pa rin na tanong niya.

Tumango naman ako bilang sagot, then I realized that we’re having a casual talk. Sa isang iglap, inatake na naman ako ng pagiging mean.

“Wait—”

“I don’t care. Don’t talk to me.”

Sinunod naman niya ako at nabalot na nga kami ng katahimikan sa loob ng sasakyan. Ang awkward!

-------

“IBABA mo na ’ko rito,” biglang sabi ko kay Blue nang mapagtanto kong kaunting minuto na lang at makakarating na kami sa campus.Ayaw ko kasing mapansin ng mga tao at magka-issue pa lalo’t ang kasama ko ay ang campus prince nila. Alam kong mas grabe pa sa iniisip ko ang mangyayari once na makita nilang magkasama kami na dumating sa school.

Ngunit parang wala naman siyang naririnig at nagpatuloy lang sa pagda-drive hanggang sa matanaw ko na ang main gate ng campus.“Sabi nangangibaba mo’ko, eh!”giit ko.

Inihinto niya ang sasakyan. “Ibababa kita in one condition.”

“What is it? Bilis!Kahit ano,basta i-unlock mo lang’yong pinto na’to.”

“You won’t ever yell at me again,” sabi niya na ikinasamid ko.

“You said you’ll do everything, then do that for me, Evi.”

Napanganga akosa sinabi niya lalo na sa paraan ng pagtawag niya sa akin.“I . . .you . . .ugh! Nakakainis ka!”

“Kung hindi . . .ibababa kita sa mismong entrance.” Ngumisi siya, but I stayed calm and didn’t even flinch. “I enjoyed every second with you,” dugtong pa niya.

Tinaasan ko naman siya ng kilay. “Baliw ka na.Nababaliw ka na. . . .”Then I shookmy head in disbelief.

“Baliw sa ’yo,”sagot niya at kasunod n’on ay ang pag-unlock ng pinto ng kanyang kotse. Agad naman akong lumabas at hindi na nagpatinag kahit sinubukan pa niya akong pigilan sa pamamagitan pagtapik sa likod ko.

-------

NAGMAMADALI kong tinahak ang daan papunta sa classroom namin. Naglalakad na ako sa hallway nang mapansin kong lahat ng estudyanteng nadaraanan ko ay nagtatawanan. Kung dati, pinag-uusapan langako, mas grabe ang atmosphere ngayon. Parang may bagong katatawanan na naman silang nakikita sa akin.

Kaya lumikomuna ako sa CR at laking gulat ko nang makita sa salamin na may papel palang nakadikit sa likod ko.Ang nakasulat,‘Pangit ako, huwag tularan.’

“Anak naman ng tipaklong, oh!” Napasigaw ako sa sobrang inis. Kaya pala grabe kung makatawaang mga’yonsa akin!Nagsalubong ang mga kilay ko. Marami akong puwedeng mapagbintangan kung sino ang gumawa nito, pero isa lang ang naiisip ko. At kapag nakita ko siya, susuntukin ko siya nang malakas hanggang sa siya naman ang pumangit!

Inalis ko na ang papel at agad na itinapon’yon. Dahil sa inis, ginutom tuloy ako. Sakto naman na pangalawang break time na at tapos na ang hahabulin ko sanang klase kaya napagdesisyunankong pumunta na sa canteen para tumingin ng makakain.

At habang naglalakad ako patungo sa canteen, nahagipng mga mata ko ang may-ari ng café na pinagtrabahuhan ko. Bakit nandito na siya?At sa postura niya ngayon, mukhangkasing-edad ko lang siya.Talaga bang—ah, hindi.Hindi ko dapat pinoproblema ang mga bagay na’to.

Bigla rin akong dinalaw ng hiya kayanaisipan kong huwag na lang ituloy ang pagpunta sa canteen. Ngunit bago pa ako makaalis, nakita na niya ako at patakbo nanglumapitsa akin.

Bakit ba kasi ang dali kong ma-recognize?!

At bakit nga ba siya nandito?!