Nerd Noon, Dyosa Ngayon

Chapter Two

Chapter Two

Eviana’s P.O.V.

Philippines

NERD. Manang. Baduy.

Ilan lang iyan sa tawag sa’min ng ibang tao na walang ibang alam na gawin kung hindi and i-judge ang kapwa nila. Excuse me, pero nag-aaral naman kami nang maayos!

Ano ba’ng mali sa pagsusuot ng below the knee dresses? Ano’ng masama kung makapal ang buhok namin at nakasalamin kami? For your information, looks won’t define us.

I admit that I tend to criticize. Often. I will be a hypocrite if I will say that I never judged people by their looks. But upon realizing, everytime that I am starting to have negative thoughts about a person, I immediatelystop myself from doing so. Dahilayaw ko rin namang maramdaman ng iba ang nararamdaman ko everytime na pinag-uusapan ako behind my back. It freaking hurts so bad.

However, in this world, kahit na ano’ng gawin mo aytalo ka. ’Pag nagmaldita ka, pangit ang ugali mo. ’Pagnagpakabaitka, some will call you fake. When you try to help, some would say,“Pabida ka.”And when youexcel at something, pabibo ka naman. Saan tayo lulugar? Do we really need to change just to be accepted? Oh, dear, the reality is just so sad.

***

“EVI, gisingin mo na nga ang kapatid mo. Kumain na kayo rito!”Boses’yon ni Mommy Tina, ang mommy ko, na parang naka-microphone sa sobrang lakas ng boses.

Agad naman akong tumayo mula sa aking higaan at kinatokang pinto ng kwarto ni Irvin na sa tingin ko ay humihilik pa rin hanggang ngayon.“Irvin! Lumabaska na nga d’yan!Tama na’yong pag-aano mo d’yan!”pambubuwisit ko sa kanya. Ang sarap kasi niyang inisin, eh. Napakabilis mapikon. Pero ’pag napikon naman, hindi ko matitiis at agad kong lalambingin.

“Ate! Anong pag-aano ka d’yan? Alis ka na nga d’yan!Saka, ganyan ang suot mo? Mag-ayos ka nga!”bungad namanniyapagbukas ng pinto.

“Sorry na, bebe ko. Nagjo-joke lang naman ako. Alam mo naman na love ka ni Ate, ’diba?”sabi ko at napailing na lang siya. Pero alam ko naman na ‘di niya rin ako matitiis. Kaunting lambing lang, mapapatawad din niya agad ako.

“Tsk. Sige na. Go! Alis! Ayos na!”sabi niya matapos ang ilang sandali pang paglalambing ko.

Por que sikat siya at hinahangaan sa school, hina-harass niya ako at nilalait ng ganito. Pero makikita niya, kapag ako, sumikat—just kidding. Hindi ko pinangarap. At kung bibigyan ako ng pagkakataon, hindi ko susunggaban. Being famous? Thanks, but no thanks.

Nagmadali na akong gawin ang morning routines ko. Pagkatapos,lumabas na ako sa dining area. Napagdesisyunan kong magsuot ng puting long sleeves na pinatungan ko ng mustard yellow dress na ang haba ay abot hanggang sakong ko.

***

“MA, ’wag mo na’kong ibili ng maliliit na damit, okay?’Di ko naman kasi naisusuot,”pagbasag ko sa katahimikan. Kasalukuyan na kaming nag-aalmusal ni Mommy Tina kasama si Irvin.

Hindi naman ako pinansin ni Mommy at nagpatuloy lang sa pagkain habang ako ay tiningnan lang siya at naghintay ng isasagot niya dahilan para mapatigil siya sa pagnguya.

“Kumain ka na, Evi. Namamayat ka na, oh. Tingnan mo, dati, ang sikip sa ’yo ng damit na ’yan;ngayon, ang luwag na. ’Yong sinabi naminsa ’yo kagabi ng daddy mo, ha?At nangako kang gagawin mo’yon.”

Ako naman ang hindi pumansin ng sinabi niya. Nagkibit-balikat lang ako at nagsimula na ring kumain. Maya-maya, bigla akong may naalala.“Mom, ’wag kang mabibigla,”sabi ko at tinaasan naman niya ako ng kilay. “Ibinabagsak presyo ko lang sa mga kasama ko sa trabaho’yong mga damit na binili mo. And I’m so sorry. . . .”

Kurot sa tagiliran ang inabot ko.“Ano ka ba, Evi?! Eng-eng ka! Ang mahal ng bili ko sa mga’yon‘tapos,ibinagsak presyo mo lang?! Suotin mo lahat’yon!”

Tumango-tango ako at hinalikan siMommy para mabawasan ang inis niya sa akin. Siyempre,effective naman.

“Ate Evi, tara na! Alis na tayo! Late na’ko, oh.Kasalanan mo’to, eh,”pagsingit niIrvin at nagmadali nanglumabasng bahay.

“Lalabas na ho, mahal na hari!”sigaw ko na ikinatawa ni Mommy.

***

“IRVS,hindi ako sasabay mamaya. Didiretso ako sa work ko, okay lang ba?”sabi ko sa kapatid ko at saka ibinigay sa kanya ang susi ng sasakyan.

“Sige, Ate. Ingat ka mamaya.”Hinalikan niya ang pisngi ko atpagkatapos ay nauna nang umalis para pumunta sa room nila.

Para sa iba, this day is just a normal day.But for me and my best friend Kina Shin, today is a special day! I got her a simple gift para i-congratulate siya sa pagkapanalo niya. Nakuha kasi ng best friend ko ang title na Super Model of the Campus 2016. Yep! Model siya at sa tuwing magkasama kami, nagmumukha akong P.A., as in personal alalay niya.

Ilang beses naman niya akong kinumbinsi na mag-ayos atmagpaganda pero . . . ayoko. Hindi mo kasi mapipilit ang mga bagay na hindi mo gusto, kasi at the end of the day, masasaktan ka lang naman. I was and still a victim of bullying. Kaya imbes na baguhin ko ang nakasanayan ko,I just distance myself from them.

But Kina Shin,even though we’re far different, she remained good to me and that makes her my one and only best friend here in school.

***

KASALUKUYANG tahimik ang klase namin nang biglang may sumulpot sa may pinto. Basta na lang din siyang pumasok sa room namin.

Walang manners naman’to—ang guwapo. . . .

Nagsimulang umalingawngaw ang tili ng mga kaklase kong babae at mga feeling babae. Mga kaklase ko na walang ibang maisip gawin kundi pandirihan ako nang harap-harapan at bulgaran akong siraan.

“Mr. Sown, what brought you here?” tanong ni Ma’am Epial sa lalaki habang inaayos ang salamin niya na hindi naman magulo. Mannerism na lang niya, kumbaga.

And wow,close sila ni Ma’am? That’s interesting, because Ma’am Epial is one of the terror teachers in this school.

“Ma’am, may I excuse Ms. Kampuchea? I just wanna discuss her some matter that we badly need to talk about. Please?”

Am I dreaming right now? This angel in disguise is asking for permission so I can go out with him? And important matter? Nihindi ko nga siya kilala‘tapos, he badly needs to talk tome? 

Hindi pa man ako nakakakurap, nahila na niya ako agad palabas ng classroom. Wala naman sa sariling nabitbit ko ang regalong ibibigay ko kay Kina nakanina ko pa hawak at gustong-gusto ko na rin talagang ibigay sa best friend ko.

“Bitiwan mo nga ako! Ano ba?! Isa, bitiwan mo’ko! Baka i-absent ako ni Ma’am Epial sa paglabas ko. Let me go!I need to go back to our class—”

Isinandal niya ako sa dingding at tinitigan ako. His eyes are captivating. Ilang sandali pa, inilapitpa niya nang inilapitang kanyang mukha sa akin. I thought I can stop somethingfrom happening, but no, his lips successfully landed on my forehead. The kiss lasted for seconds, yetit felt like years!

Para namang may sariling isip ang kamay ko at bigla na lang tumama sa kanangpisngi niya. Yes, I granted him the slap he deserves dahilan paraumigting ang panga niya.

Buong buhay ko, sinabi ko sa sarili ko nahindi ako magkakaroon ng ganitong feeling sa isang lalaki. Or that I would only give all of my firsts to my husband. These butterflies in my stomach are f*******n in my system. I wasn’t born to find a strangerwho can make my heartbeats fast in just a snap!

“Excuse me, Miss Manang-s***h-Baduy, sino’ng may sabi sa’yong puwede mo akong sampalin?!”Pinanlakihan pa niya ako ng mga mata.

Ah, baka gusto niyang sa kabilang pisngi naman niya dumapo ang palad ko? Aba, hindi ako magdadalawang isip na gawin’yon!

“Excuse me, Mister Feeler at bigla-bigla na lang nanghihila, ang yabang mo! Sino ka ba, ha? How dare you kiss me?!”Mas pinanlakihan ko naman siya ng mga mata.Totoo nga na our looks won’t define us.

“Next time, don’t you ever pin some random girl again and kiss them anytime you want, because I consider your act as harassment and theft. If you ever dare to do that again, I’ll sue you!”

“Sue me then. I’m willing to be imprisoned in your heart.”

I was dumbfounded, but got the chance to escape the awkwardness. Nakita ko kasi si Kina na naglalakad sa hallway habang may binabasa na kung ano. Agad ko siyang tinawag at mabilisnaman niya akong nilapitan. At sa sobrang spaced-out ko, hindi ko namalayan na wala na pala si Mister Feeler sa harapan ko. Tiningnanako angmagkabilang dulo ng hallway at nakita ko siyang naglalakad na palayo.

“Besty, sino’yon?”turo ko kay Kina nangsaktong nakita ko ang tarpaulin of appreciation na kasama ang mukha ni Mister Feelerna nakasabit sa isang building.Hindi ko naman na kasi maituturo ang palayong lalaki na’yon sa best friend ko dahil nakatalikod na siya.

“O to the M to the G! ’Di mo siya kilala? Seryoso ka? Ang outdated mo talaga, girl. Campus prince ’yan!At ‘di lang ako sure, ah? Siya yata ang boyfriend ni Shannen Del Moral.”

Natawa ako sa isip ko. He’s Shannen’s boyfriend pero kinaladkad niya ako palabas ng room? That sounds freaking unbelievable. And yes, I am a nobody who despise an‘animal species’namedShannen Del Moral.

“Kung boyfriend nga niya ang pangit na’yon,wala siyang taste. Magbo-boyfriend na lang,’yong maitim pa ang budhi. Pero sabagay, pareho naman sila. Mutual understanding kung sakali. . . .”

“Hay nako,kanina nga, nakasalubong ko ang Shannen na ’yan, tinaasan ba naman ako ng kilay?! Abasiyempre, tinarayan ko siya, ’no. Hindi ako magpapaapi sa loser na katulad niya!”sagot ni Kina at nagtawanan kaming dalawa.

I admit that I’m a certified back fighter. Wala naman kasing kaya ang isang nerd na gaya ko para hamunin ng away ang isang elite na Del Moral,lalo pa’t mainit na ang dugo niya sa aming dalawa ng best friend ko sa kadahilanan na hindi niya matalo-talo si Kina when it comes to modeling.

“Sana minsan, magawa ko rin ’yan. Here. Gift ko sa ’yo. Congratulations!”

“Wow! Thank you rito, Besty!Ahm, Besty, late na’ko sa next subject ko. See you later! Thanks uli, ha?”Tumango naman ako at kinawayan na lang siya bago siyanagmamadalingumalis.

Kapag pumapasok sa isip ko si Shannen, nanggagalaiti talaga ako. Sadly, hindi ako makagawa ng move para maiparamdam ang inis ko sa kanya.

Kung maganda lang sana ako, baka sakali . . .

***

MABILIS na dumaan ang mga araw.Hindi ko na nga mabilang kung gaano katagalnang ginugulo ang buhay ko ni Mister Feeler o mas kilala sa pangalang ‘Blue.’Biruin mo, kada umaga, bigla na lang may susulpot at magbibigay sa akin ng breakfast meal na gusto niyang kainin ko. Like today, heto na naman siya. It’s seven in the morning and I’m eating the breakfast na ibinigay niya na as usual, may kasama na namang note.

Breakfast is the most important meal of the day. I gave you this, so I should be at least the most important guy in your life.

According to him, this is his side that only I can experience. Ako lang daw ang bukod tanging nakatatanggap ng long, sweet messages from him andeveryday updates about his life. Ewan ko lang kung totoo’yon.

***

NAKATAPOS na kami sa aming first two subjects.It’s finally our break time kayaagad akong pumunta ng cafeteria at um-order ng kape. I want to drink an iced coffee.

Pero bago ko pa masabi ang order ko, nginitian na ako ng staff ng canteen sabaybigayng kape at tissue na maayos na nakatupi. May nakasulat pa roon gamit ang napakaliit na font.

Open when you’re seated.

Being masunurin, humanap ako ng upuan para mabuklatko na ang nakatuping tissue. I was dumbfounded nang mabasa ang nakasulat.

You are my caffeine to my coffee.Without you, I’m nothing. Let me court you, Evi. Liligawan kita.

“Liligawan kita?” pabulong na tanong ko.“HUH?! AYOKO NGA!”Grabeng panti-trip na ang ginagawa ng lalaking ito sa akin, ha? Hindi na’to magandang joke, naniniwala na ako. . . .

“Tinanong ko ba kung gusto o ayaw mo? I was just informing you, andI personally came here to tell you that I’m going to court you.”

Napanganga ako sa narinig. Pambihira! Saan ba siya sumulpot?

Nilingon ko siya. “Adik ka ba o pinagti-trip-an n’yo ’ko ng mga kaibigan mo? I’ve seen these kind of things in movies and read alot of similar plots sa stories na nabasa ko.” I am being so sensitive. I don’t even know why.

“What are you talking—”

“If you’re just here for a bet or you’re challenging yourself, because you know that I’m not an easy target, sorry, andplease, leave me alone. I am alive and breathing for a purpose and this one is not one of those. I don’t want to waste my time playing this type of game with you.”

Natigilan siya sa sinabi ko pero agad din namangnakabawi. I saw how pain crossed in his eyes, but he managed to go back to his cold stares. That made me even more confuse.

Was he hurt, because I told him what’s on my mind?

“Basta sa ayaw at sa gusto mo, liligawan kita. I don’t take ‘no’ as an answer, honey. You’re free to think anything in any form you want, but I won’t take back what I’ve said. So just be ready. I told you, if this is a crime, then I’m ready to be imprisoned in your heart.”

Halos malaglag ako sa kinauupuan ko dahil sa sagot niya.