Aurelia Ivory Valencia I TAPPED THE wooden table while looking at the view outside from the dining area. Mag-isa akong kumakain ng dinner at piling ilaw lang ang nakabukas. I pouted when I stared at the wine in front of me. Marahan kong hinaplos ang wineglass at mapait na napangiti. When I was in the city, I was alone. Ngayong nandito rin naman ako, mag-isa pa rin. And this kind of loneliness can be temporarily filled by alcohol. Oo, it is a good remedy for someone like me that has insomnia. That has difficulty sleeping. Pero kung tutuusin ay hindi naman talaga ito nakatulong, ito nga ang dahilan kung bakit ako nandito. I just couldn’t control it. “They must be enjoying drinking now…” bulong ko sa sarili ko. Tama si Mathias, kahit naman na ako ay imbitahan. Hindi rin siguro ako sasama

