Mataas na ang araw pero malamig ang simoy ng hangin sa bayan ng Arayat. Habang naglalakad si Alorna papunta sa bahay ni mang Rodel, dama niya ang kabog ng dibdib niya. Hindi niya alam kung anong maririnig niya o kung ano ang malalaman niya. Pero naniniwala siyang pagkatapos nito ay magbabago ang lahat.
Ang bahay ay simple lang doon ay simple lang. May lumang bubong at halatang niluma na ng panahon. May mga paso ng halaman sa harap at kaluskos ng hangin sa kawayan. Ilang hakbang pa lang siya sa gate nang lumabas ang isang matandang lalaki na may bitbit na tabo ng tubig.
“Magandang hapon po, tito Rodel,” bati ni Alorna na medyo mahina ang boses.
Napalingon ang lalaki at agad siyang nakilala.
“Alorna?” tanong nito at medyo nagulat pero may halong ngiti.
“Anak, ikaw nga ba ’yan? Ang tag
