Legacy in Disguise

Kabanata 2

Mabigat ang hakbang ni Adrian habang naglalakad sa pasilyo ng ospital. Sa loob ng dalawang araw, ilang beses na siyang nagpatuloy ng pag-uusap sa accounting, sinusubukang pakiusapan na ipagpaliban ang bayarin para kay Aunt Laura. Ngunit sa huli, isang malamig na abiso ang bumungad sa kanya:

“Inilipat na po siya sa ospital sa Eastcliff, Sir. Mas makakabuting doon na lang po kayo makipag-ugnayan.”

Wala na siya sa ospital. Ang babaeng nagpalaki sa kanya, ang tanging tinuring niyang pamilya, ay dinala na sa isang lugar kung saan hindi siya makasasabay. Para siyang batang muling iniwan.

“Adrian Laurent.”

Isang tinig ang gumambala sa kanyang iniisip.

Mabagal siyang lumingon. Sa tapat niya'y nakatayo ang isang matikas na lalaki na halos kasintanda ng ama niya. Maayos ang bihis—gray suit, pulidong sapatos, at malamig ang mga mata.

“Ako si Victor Beaumont,” pakilala nito. “Matagal na tayong hindi nagkikita.”

Nagkuyom ng kamao si Adrian. “Ikaw ang dahilan kung bakit kailangang tumakas ang mga magulang ko palabas ng Eastcliff.”

Bahagyang ngumiti si Beaumont, hindi inosente, hindi rin arogante—parang alam niyang inaasahan siyang kamuhian.

“Alam ko,” sabi niya. “At nauunawaan ko kung bakit ayaw mong makita ang iyong lolo. Pero... hinahanap ka niya, Adrian. Sa loob ng maraming taon. Nais niyang bumalik ka.”

“Hindi ko siya kailangan,” mariing sagot ni Adrian. “Matagal na siyang huli.”

Ngunit sa halip na magalit, naglabas si Beaumont ng isang maliit na sobre. Sa loob nito ay isang Citibank card, kulay platinum.

“Isang maliit na bulsa-pera,” ani Beaumont. “Sampung bilyong dolyar. Iyan ang gusto ng Old Master Laurent na ipagkaloob sa'yo. At higit pa roon—bibilhin niya ang pinakamalaking kumpanya sa Aurous Hill para lang sa’yo.”

Napatitig si Adrian sa card na para bang ito'y usok. Sampung... bilyon?

“Kung ito ang maliit,” bulong niya sa sarili, “gaano kalaki ang kabuuan?”

Bumalik sa gunita niya ang mga huling araw ng kanyang ama—ang takot, ang pagmamadali, ang malamig na gabi ng pagtakas. Namatay ang kanyang mga magulang dala ng takot. Dala ng isang pamilyang ngayo’y nagpapadala ng pera.

Isang uri ng poot ang nag-uumalpas sa dibdib niya, ngunit mas malakas ang pangakong binitawan niya sa sarili: ililigtas niya si Aunt Laura, anuman ang kapalit.

Sa parehong araw, isang electronic transfer ang pumasok sa account ng ospital sa Eastcliff—dalawang milyong dolyar. Sagot sa agarang operasyon at isang buong taon ng paggagamot.

At si Adrian, na ilang oras lang ang nakaraan ay isang hamak na tinutuligsa ng sariling pamilya, ngayo’y isang bilyonaryo.

Pero hindi niya ito ipinangalandakan.

Pag-uwi niya sa bahay nila Elisse, agad siyang sinalubong ng malamig na tingin ng mga biyenan. Sa sala, nakaupo si Ginang Rousseau, kasamang muli ang ilang kamag-anak.

“Anong ginagawa mo pa rito?” tanong ng kanyang biyenan, buo ang tinig. “Hindi ka pa ba nagdedesisyon?”

Tahimik si Adrian.

“Magsampa ka ng annulment. Hayaan mong mapangasawa ni Elisse si Julian Montague. Iyon ang dapat mangyari. Iyon ang karapat-dapat sa kanya.”

Tahimik pa rin si Adrian, ngunit hindi iyon tanda ng pagsuko.

Ang hindi nila alam, ang lalaking kinukutya nila ngayon ay may kayamanang kayang pabilisin ang ikot ng mundo kung gugustuhin niya. Ngunit hindi pa ngayon. Hindi pa ito ang tamang oras.

Sa puso niya, isang boses ang muling bumibigkas: “Maghintay kayo. Darating ang araw ng pagbabalik. At sa araw na iyon... ako na ang magdidikta ng mga panuntunan.”