Kabanata 3
577 Words
Ang hangin ng umaga'y may bahid pa ng lamig habang tinatahak ni Adrian ang mataong lansangan gamit ang kanyang maliit na ebike. Bitbit ang isang simpleng bag, animo'y isa lamang siyang ordinaryong empleyadong may inaasahang interbyu. Ngunit sa kanyang dibdib, tumitibok ang isang lihim—siya ang bagong tagapamahala ng isang napakalaking imperyo.
Huminto siya sa harap ng isang imposibleng eleganteng gusali—ang Altair Group—at maingat na nilock ang kanyang bisikleta sa tabi ng mamahaling mga kotse. Para siyang tuldok sa gitna ng gintong linya.
Isang halakhak ang pumunit sa hangin.
“Uy, hindi ba si Adrian ‘yan?” sigaw ni Sophie Rousseau, naka-shades, naka-high heels, at kasunod ang isang lalaking kasing yabang ng kanyang ngiti—si Gavin Dupont, ang kasintahan niya at pinsan ni Elisse.
Nilingon sila ni Adrian, mabilis na tumango, at naglakad palayo. Ngunit gaya ng dati, ang mapanirang dila ni Sophie ay hindi nagpahuli.
“Anong ginagawa mo rito sa Altair?” tanong ni Gavin, pilyo ang ngiti. “Nagde-deliver ka ba ng pagkain?”
Sumabay si Sophie, pilit pinipigilan ang tawa. “Baka janitor! O ‘di kaya... tagakolekta ng basura!”
Hindi umimik si Adrian. Sa halip, tumitig siya sa kanilang dalawa—kalma, diretso, at may bahagyang ngiti sa labi.
“May ina-applyan akong trabaho na hinding-hindi ninyo maiintindihan.”
Napangiwi si Gavin. “Anong klaseng trabaho? Manghuhula?”
Hindi na siya sinagot ni Adrian. Tahimik siyang pumasok sa loob ng gusali, iniwan ang dalawa sa harap ng kanilang Bentley, nagtataka kung saan siya humuhugot ng lakas ng loob.
Sa pinakatuktok na palapag, tinanggap siya ng isang sekretarya at inilapit kay Danica Dubois, ang vice-chairman ng Altair Group. Elegante, matalino, at kilala sa buong Aurous Hill bilang isa sa pinakabatang babaeng lider sa industriya, hindi maitago ni Danica ang gulat sa kabataang kaharap niya.
“Ikaw si... Mr. Adrian Laurent?” tanong niya, bahagyang nakakunot ang noo.
Tumango si Adrian.
“Simula ngayon,” aniya, “ikaw ang mamahala sa operasyon. Ngunit mananatili kang nasa anino. Ayokong malaman ng publiko ang aking posisyon. At ikaw, Danica, ang magsisilbing mukha ng Altair sa ngayon.”
Hindi pa rin makapaniwala si Danica, pero marunong siyang kumilala ng kapangyarihan. “Nauunawaan ko, Sir.”
“Isa pa,” dagdag ni Adrian, habang pinagmamasdan ang ulap sa labas ng salaming bintana, “putulin ang lahat ng negosyo ng Altair sa pamilya Dupont. Walang palugit, walang pasubali. Mula ngayon, wala na silang bahagi sa ating kompanya.”
Sa ibaba, hindi mapakali sina Gavin at Sophie habang hinihintay si Danica. Sabik silang pumasok sa panibagong proyekto, dala ang kumpiyansang likha ng kanilang apelyido.
Ngunit ang pumasok sa lounge ay hindi si Danica—kundi ang kanyang sekretarya, kasunod ang dalawang security guard.
“Pasensya na,” malamig ang tinig ng babae. “Pinagdesisyunan ng pamunuan ng Altair Group na tapusin ang anumang uri ng transaksyon sa inyong pamilya. Pakiiwan na lamang po ang gusali.”
Nagkatinginan sina Gavin at Sophie, natigilan. “Anong... ibig sabihin nito?” tanong ni Gavin, nanginginig ang boses.
“Eksakto ang sinabi ko, Sir. Wala na kayong negosyo sa Altair.”
Habang inilalabas sila ng gusali, napatingin si Gavin sa gilid. At doon, nakita niyang muling lumabas si Adrian mula sa elevator, nakayuko at nakangiti.
Walang sinabi si Adrian. Pero sa anyo ng kanyang paglalakad, at sa tahimik na kumpiyansa sa kanyang mga mata, biglang nagtanong si Gavin sa sarili:
Sino talaga ang lalaking ‘yon?
- Writer
