บทที่ 2.2 - อุปสรรคแห่งรัก (จะนั่งคุยหรือนอนคุย)

1170 Words

มือหนาขับเคลื่อนเครื่องยนต์ออกสู่ท้องถนนตามแรงอารมณ์ที่คุกกรุ่น มาร์ตินจงใจสั่นประสาทหญิงสาวด้วยการขับปาดหน้าคันนั้นทีคันนี้ทีเพราะรู้ว่าเธอกลัวความเร็ว น้ำเพชรไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ สาวเจ้ากำสายนิรภัยแน่นจนเหงื่อชื้นเต็มฝ่ามือ ใบหน้านวลซีดเผือดจนชายหนุ่มเริ่มรู้สึกสงสารจึงผ่อนระดับให้การขับเคลื่อนเป็นไปอย่างนุ่มนวล ในที่สุดทั้งสองก็ถึงที่หมาย… “คุณจะลงดีๆ หรือจะให้ผมอุ้มขึ้นไป” มาร์ตินเหลือบตามองคนข้างกาย เจ้าหล่อนนั่งนิ่งไม่ยอมขยับ “คุณกลับไปได้แล้ว” เสียงหวานขับไล่ คนฟังขมวดคิ้ว “คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่ผม” ชายหนุ่มหัวเสีย “คอนโดฯ นี้มันเป็นเงินของผม ผมมีสิทธิ์อยู่” “ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นฝ่ายไปเอง” น้ำเพชรมองเขาตาขวางก่อนจะเปิดประตูรถแล้วรีบวิ่งหนี แต่ก็ช้าไปกว่าคนตัวโตที่ก้าวยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็สามารถประชิดตัวเธอได้อย่างง่ายดาย “เรามีเรื่องต้องคุยกัน คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” สายตาของมาร์ตินฉายชัดว่าไม่พอใจ “นั่งคุยหรือนอนคุยกันแน่ อย่าคิดนะว่าฉันรู้ไม่ทันคุณ” น้ำเพชรหยัน “คราแรกผมตั้งใจว่าจะนั่งคุยแหละ แต่ดูทรงความดื้อด้านของคุณแล้วเห็นทีคงได้นอนคุยมากกว่า” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม ออกแรงกระชากร่างบอบบางให้เดินตามตน “ปล่อยนะคุณมาร์ติน โอ๊ย! เจ็บ ปล่อยสิ” ระหว่างทางสาวเจ้าก็ไม่ยอมแพ้ เปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือคนนั้นคนนี้ไปถ้วนทั่ว แต่ก็ไมมีใครกล้ายื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องของสามีภรรยา ชะตากรรมของเธอจึงตกอยู่ในกำมือของเขา “คนนิสัยไม่ดี คุณกำลังทำให้ฉันรู้สึกไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงขายตัว” น้ำเพชรกำหมัดแน่น เวลานี้ทั้งคู่อยู่ในห้องแสนหรูหราสองต่อสอง “คุณคิดไปเองทั้งนั้น ผมไม่เคยทำอย่างคุณว่า” มาร์ตินส่ายหัว เท้าเอวมองแม่ตัวดี “แต่คุณกำลังจะหมั้นกับผู้หญิงคนอื่น และฉันก็จะขึ้นชื่อว่าเป็นเมียน้อยโดยสมบูรณ์แบบ” “ผมพูดสักคำหรือยังว่าจะให้คุณเป็นเมียน้อยน้ำเพรช!” ชายหนุ่มตวาดกลับ อารมณ์ที่เดือดดาลเริ่มมาคุมากกว่าเก่า เธอไม่คิดจะฟังเขาเลยสักนิด ต้องให้เขาทำอย่างไร “นั่นสินะ นางบำเรออย่างฉันคงจะหวังสูงเกินไป” น้ำเพชรตัดพ้อ แววตาน้อยเนื้อต่ำใจ “ผู้หญิงกระจอกๆ แบบฉันไม่มีค่าพอที่จะได้ตำแหน่งเมียน้อยของคุณด้วยซ้ำ” “ไปกันใหญ่แล้วน้ำเพชร นี่คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ผมชักเริ่มหมดความอดทนกับคุณแล้วนะ!” มาร์ตินหงุดหงิด “ทนไม่ได้ก็ปล่อยฉันไปสิคะ ฉันเองก็เหนื่อยกับสภาพหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้แล้วเหมือนกัน” หญิงสาวเชิดหน้าท้าทาย “แต่เป็นคุณเองไม่ใช่เหรอที่ยินยอมกับสถานภาพแบบนี้ คุณเองไม่ใช่เหรอที่พร้อมจะยืนเคียงข้างผมแม้ไม่ได้รับการเชิดชู!” มาร์ตินย้อนถาม แววตาแดงก่ำน่ากลัว น้ำเพชรสะอึกในถ้อยคำของชายหนุ่ม ทุกประโยคที่กลั่นออกมาจากเรียวปากหยักนั้นเป็นจริงทุกประการ ครั้งหนึ่งเธอเคยยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อผู้ชายตรงหน้า ยอมแม้กระทั่งพลีกายให้เขาเชยชมง่ายๆ “นั่นมันเมื่อก่อน ต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว ฉันไม่ต้องการอยู่แบบนี้ มันเหนื่อยคุณได้ยินไหมมาร์ติน ฉันเหนื่อยแล้ว…” เสียงหวานสั่นเครือ น้ำตารินไหลอาบแก้มนวล “คุณเหนื่อยหรือว่ากำลังจะได้ที่เกาะใหม่กันแน่” ใบหน้าหล่อเหลามองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เพียะ! มือเรียวลงโทษคนที่บังอาจดูถูกคุณค่าของตน มาร์ตินหันหน้ากลับมาจ้องร่างบาง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มอุ้งปาก สาวเจ้าไม่ออมแรงสักนิด ดวงตาคมจับจ้องแม่สาวหน้าหวานพลางขยับเท้าไล่ต้อนเธออย่างคุกคาม “คุณกล้าตบผมเหรอน้ำเพชร?” ตั้งแต่คบหากันมาไม่เคยมีสักครั้งที่เธอจะทำรุนแรงกับตน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ลิ้มรสชาติฝ่ามือของเจ้าหล่อน “คุณดูถูกฉันก่อน” น้ำเพชรถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ สายตาของเธอฉายชัดว่าเริ่มหวาดกลัว “แล้วคุณจะให้ผมคิดยังไง เมียเอาแต่ร้องให้ปล่อยทั้งๆ ที่ผัวพยายามจะเอาอกเอาใจ ตอบมาสิ คุณจะให้ผมคิดยังไง!” เสียงเข้มตวาดจนร่างบางสะดุ้ง “คะ คุณมาร์ติน” ดวงตากลมโตสั่นไหว รับรู้ถึงภัยอันตรายที่กำลังจะเยือนตนในไม่ช้า “จะหนีไปไหนที่รัก” เสียงเข้มกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด พอรู้ว่าสู้ไม่ได้แม่ตัวดีก็ทำท่าจะวิ่งหนีเข้าห้องน้ำ โชคดีที่มือของเขาไวกว่าจึงคว้าเอวเล็กคอดไว้ได้ทัน “อยากไปจากผมนักใช่ไหม ได้… น้ำเพชร ได้!” มือหนาตวัดอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดบ่าแล้วมุ่งตรงไปทางห้องนอนอันเป็นที่สิงสถิตย์ของเขาและเธอ ชายหนุ่มเหวี่ยงร่างอ่อนแอ้นลงบนเตียงกว้างอย่างแรง ศีรษะทุยกระแทกเข้ากับหัวเตียงอย่างจังแต่เธอก็ไม่ปริปากร้องให้เขารู้ว่าเจ็บ ความหยิ่งผยองที่มีกำลังทำให้ร่างบางตกที่นั่งลำบากอย่างไม่รู้ตัว “บอกผมมาดีกว่าว่าคุณต้องการไปจากผมเพราะใคร” มาร์ตินปลดเนกไทออกจากลำคอ “อย่ามาหาเรื่องนะมาร์ติน คุณกำลังโมโหกลบเกลื่อนเรื่องของตัวเองอยู่” น้ำเพชรเสียงแข็ง “คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือว่าที่บริษัทฯ มีพวกหน้าหม้อจ้องจะฟันคุณอยู่เต็มไปหมด” แววตาของเขาน่ากลัว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธออาจจะคิดว่าเขาละเลย แต่เปล่าเลย! มาร์ตินคอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลาว่าสาวเจ้าทำอะไร คุยกับใคร หรือคบเพื่อนที่ไหนยังไง แล้วทำไมเขาจะไม่รู้ว่าน้ำเพชรมีความสวยเป็นอาวุธที่ใช้เรียกภมรผู้ให้วิ่งวนเข้ามาติดหลุมพรางเสน่ห์หาไม่จบไม่สิ้น! เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เธอแอบมีซัมติงอะไรกับใครหรือเปล่า ถึงได่อยากตีตัวออกห่างจากกันนัก “คนทุเรศ พูดจาหยาบคาย!” น้ำเพชรปาหมอนใบโตใส่ร่างสูงที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด “ท่าทางคุณมันชัดเจนมากที่รัก เมื่อก่อนเวลาที่เราจะมีเซ็กส์กันคุณไม่เคยหวาดกลัวผมขนาดนี้” “ฉันไม่ได้กลัว แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกรังเกียจและขยะแขยงคุณ!” เสียงหวานตะโกนใส่หน้า มาร์ตินของขึ้น “อะไรนะ?” ร่างสูงขบกรามแน่น “รังเกียจและขยะแขยงงั้นหรือ…”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more