พอนั่งรถมาถึงตึกสูงตระหง่านที่ใครก็รู้จักเป็นบริษัทฯยักษ์ใหญ่ของตระกูลวณิชกุล คนเริ่มงานวันแรกรู้สึกมือไม้เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ รู้สึกตื่นเต้นจะได้ทำงานตอบแทนผู้มีพระคุณที่ตนไม่เคยเผชิญหน้าด้วยเลยสักครั้ง หรือตื่นเต้นเพราะที่นี่เป็นบริษัทของครอบครัวตุลย์กันนะ
"เดี๋ยวก่อน"
คนที่กำลังจะก้าวขาลงจากรถหยุดชะงักหันมามองพี่สาวพลางยกคิ้วเชิงถาม พิมมาดากลืนน้ำลายลงคอแล้วนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะหันมองมาสบตากับน้องชายที่มุ่นคิ้วรอฟังอยู่
"ครับ"
"ต่อไปพี่ไม่อยากเห็นพันไมล์ไปนอนที่ห้องคุณตุลย์อีก ถึงแม้จะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่พี่เห็นแล้วไม่โอเค เข้าใจใช่ไหม"
"คะ..ครับ"
คนตอบรับออกไปด้วยน้ำเสียงเบาหวิว รู้สึกจุกอยู่ในลำคอไม่ต่างกัน บรรยากาศภายในห้องโดยสารช่างแสนอึดอัดเมื่อมีความเงียบปกคลุมเข้ามาแทนที่ หลังจากนั้นพี่กับน้องก็ไม่ได้พูดอะไรอีก พันไมล์จึงขอตัวแล้วหันหลังให้พี่สาวเดินเข้าไปยังตึกที่สูงเส
