"Aptalın tekisin, daha anne ve babanın sana son hediyelerini saklayamayacak kadar aptalsın sen. Kendini savunamıyorsun bile ona karşı, gerçekten benim kardeşim bile olamazsın sen." dedi Baran, bana iğrenerek bakıyordu. Kaşlarımı çatıp onu itmeye çalıştım.
"İstemiyorum seni git!" ne kadar bağırırsam bağırayım sesim fazla çıkmıyordu. Baran güldü alayla. Daha sonra annem ve babam geldiler, üzerlerinde o gün ki kıyafetlerin aynısı vardı. Gülümseyip onlara sarılacakken Baran girdi araya ve kolumdan tutup kendine çekti beni.
"Onlar öldü Mela, onları ben.. kendim öldürdüm. Annen ve babamız hayatta değil artık." dedi gülerek. Gözlerim yanıyordu, onu ittirmeye çalıştım ama bırakmadı beni. Anneme ve babama bakıyordum çaresizce, onlarsa sadece gülümsüyordu bana.
"Bora'nın elini tut Mela.. o senin
