Cage in Law

CHAPTER ELEVEN

"Maghahanap ako nang tulay baka meron dito." Mike suggested na agad naming sinangayunan. Sumama na lang din si Steven dahil mas makakatulong daw ito kesa pagpaplano. Ilang sandali pa ay bumalik na rin si Zhelt kasama si Charles.

"Sorry, Chief."

"Hayaan mo na. Wag na sana mauulit lalo't ganito ang sitwasyon."

"Chief, may tuloy dito!" sumigaw si Mike sa bandang gitna nang bangin kung saan may makakapal na ulap kesa sa kinatatayuan namin.

We hurried towards his direction just to see an old wooden bridge filled with red-eyed black birds on the middle part of the bridge; Some flying around and some sitting on the rope like it's nest. We can see from the distance the little shake when birds decided to rest from flying.

I rubbed my forehead as the sight of it. Even one person can't handle sa bridge!

"So, what's the plan?" Steven rubbed his chin looking at us.

Nagkatingin kaming lahat. Pati si Cloud na kakarating lang ay hindi rin alam ang gagawin.

Suddenly, the sky gets darkder and darker as fog appread right in front of us with a weird smell that stinks our nose.

I hold my breath and cover my nose. Napalayo kami sa usok ngunit mabilis itong kumalat sa lugar at pinalibutan kami. As a werewolf, the most sensitive part of our body is the nose. My since of smell triggered that my sight started to spin. Masyadong matapang ang pinubugang amoy nito.

"Don't smell the smoke! Wag kayong pipikit kahit anong mangyari! Pag nakatulog kayo...you can die!" sigaw ni Cloud.

Shit!

Pumikit pikit ako para makakita ng maayos. My head is still dizzy. I kneel down para mabalanse ang sarili at tinignan ang mga kasama ko.

Napatingin ako sa paligid pero dahil sa kapal ng usok ay hind ko sila maaninag man lang. Ginamit kong pantakip ng ilong ang buhok ko para hindi ko maamoy ang mabagsik na amoy ng usok. Masakit ito sa ilong na parang dumidiretsyo sa lalamunin paakyat sa utak ko.

Sinubukan kong tumayo, pero pagkatayo ko ay biglang gumalaw ang kinatatayuan ko. I don't know kung nahihilo ako o talagang gumagalaw ang lupa. Napaluhod ulit ako at hinintay na umayos ang paningin ko.

"Are you okay, Selene? Pupuntahan kita." ramdam ko sa boses ni Mike ang pag-aalala sa isip ko.

"Don't," sagot ko. "D'yan ka lang and don't move. Baka madikitan mo ako, delemado."

Walang nagtakang magsalita at gumalaw sa amin. Nanatiling pinakikiramdaman ang paligid. Baka may biglang sumulpot na kalaban o may iba pang mangyayari.

Napahinto ako sa paghinga nang biglang may tumunog ulit. Napakunot noo ako at napatingin sa inaapakan ko. Nanlaki ang mata ko, balak kong sumigaw sa nakitang malalaking bitak ng lupa pero huli na ang lahat. Bumulusok ako pababa ng bangin kasama ang mga nahuhulog na bato sa harapan ko.

Sa gilid ng mata ko ay nakita ko ang iba pa na nahuhulog din pero mga nakapagbagong anyo at nakakapit agad. Bumilis ang t***k ng puso ko at sinubukang mag-ibang anyo.

Nagtagumpay ako at pilit inabot ang bato na pinakamalapit sa'kin. Naabot ko ito ngunit may tumamang malaking bato sa kanang balikat ko. Napaiyak ako sa sakit.

"Selene!"

Patuloy ako sa pagbaba sa madilim na bangin. Napapikit ako nang dumaan sa makakapal na ulap at nalanghap iyun. Halos mawalan ako ng hininga. Nanlabo ang paningin ko at parang nasa alapaap ako. Ngunit narinig ko ang sigaw sa itaas na gumising sa katinuan ko.

Tumingin ako sa ibaba at ipinusisyon ang sarili. Masyadong madilim at wala akong maaninag. Kanina pa ako nagpapalutang sa era kaya hindi ko na makita ang itaas sa pag-angat ko ng tingin. Mas bumilis ang t***k ng puso ko dahil doon pero ilang segundo pa ay may narinig ako.

Narinig ko ang pagbagsakan ng mga bato sa lupa. Ibig sabihin ay may semento na malapit sa'kin.

Pinagana ko agad ang utak ko at naghanap ng pinakamalapit na bato. Pilit ko itong inaabot habang nasa era at tinalunan na paekis ekis paitaas hanggang sa may makita akong pwedeng matuntungan.

Bumwelo ako sa pagtalon ay sakto sa pagbagsak ng bato sa lupang puro may patusok na bato na muntik nang pumatay sa'kin. Pilit kong inangat ang sarili.

Muntik na ako roon. Umurong ako habang walang tigil sa pagtibok ng mabilis ang puso ko kaya mas lalo akong kinakapos ng hininga.

Napalayo na ako.

Sisigaw ba ako? Kaso baka may makarinig. Mahirap na.

Lagot na.

Tumingin ako sa itaas na hindi na makita ang liwanag mula doon. Kung susubukan kong akyatin ito ay masasayang lang ang oras ko at...mukhang imposible.

I need to find a way out of here. If not, I'm probably a dead bone if I'll wait for their rescue. Hindi pwedeng mag-aksaya ng oras.

Pilit kong kinalma ang aking paghinga habang hinihilamusan ang mukha dahil sa pawis gamit ang aking braso.

Don't panic. Think straight.

Mula sa kinatatayuan ay nag-iwan ako ng marka gamit ang aking kuko bago tumalon mula sa bato pababa.

Napadako ang tingin ko nang may masilayan na lilang ilaw na nagmumula sa mga kahoy na nakasabit sa pader habang naglalakad. Nakapalibot ito sa kwebang napasukan ko. Tinignan ko ang aking pinagmulan na hindi kalayuan, muling binalik sa kweba.

Dapat ba akong pumasok?

Mukhang may kakaiba. Kailangan kong sundan ang mga ilaw na mukhang may bininigay na kahahantungan.

Bakit may apoy dito?

Bawat hakbang ay pinakikiramdam ko ang paligid. Nakadagdag nerbyos pa sa mga bungo at kalansay na mga nakaupo sa gilid. May isang daga pa na kulay lila ang mata dahil sa repleksyon ng apoy, na nakahiga sa mata nito.

Iniwas ko ang tingin sa pandidiri.

Sinundanko lang ang mga lilang apoy na gumagawa ng daanan sa kuweba. Wala kang makikita kung hindi mga bato, sapot ng gagamba, at mga daga na naglalakad sa paanan ko.

Napaiwas ako sa bawat galaw nila. Ayokong madikitan kahit maski sila ay iniiwasan ako.

Isang hakbang ay may naapakan ako sa aking likod na sumigaw. Nagulantang ako sa tunog ng mga data.

Yuck! Oh my gosh!

Hindi ko na nakita ang dagang kumagat sa paa ko sa pagkataran. Nagpakawala ako ng ungol at napabagsak sa sahig kasabay nang kung anong bagay na dumagan sa'king leeg at mga binti.

Napabalik ako sa pagiging anyong tao. Ang mga paa ay nakatali pa rin at may sumasakal sa aking leeg.

Fuck!