ในห้องเรียนเล็กที่จัดไว้เป็นมุมสอนพิเศษ
กลิ่นชามินต์อุ่น ๆ ลอยคลุ้งทั่วห้อง
เรยา วางสมุดการบ้านลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา
แต่สายตาไม่ได้มองตัวหนังสือเลยสักนิด
...
เธอเหลือบมอง มารีญา
ที่นั่งแกว่งขาอยู่บนเก้าอี้ไม้
สาวน้อยวัยสิบห้าปีเงยหน้าขึ้น
เมื่อรู้สึกถึงสายตานั้น
..
“มารีญา…” เรยาเอ่ยเสียงนุ่ม
แต่แฝงน้ำหนักชวนฟัง
“ครูได้ยินว่ามีคนใหม่มาอยู่ที่บ้านรับรองข้างสวน
ใช่ไหมคะ?”
..
มารีญายิ้มตามประสาเด็กวัยใส
“ค่ะ พี่ไอริสค่ะ เธอสวยมาก น่ารักด้วย ..
พี่มารุตคอยเที่ยวไปหาทุกวันเลย”
..
ดวงตาของเรยาไหววูบ แต่รีบยกยิ้มบาง
“งั้นเหรอ…ครูยังไม่เคยเจอเลย”
เธอวางปากกาลง ทำเสียงคล้ายพูดคุยธรรมดา แต่ถ้อยคำมีประกายบางอย่าง
“เธอมาจากที่ไหนเหรอจ๊ะ?”
..
“มาจากย่านท่าเรือค่ะ พี่ไอริสเปิดร้านดอกไม้
พี่มารุตชอบไปช่วยจัดดอกไม้กับเธอ”
มารีญาตอบอย่างไร้เดียงสา
...
เรยาหลุบตาลงช้า
