In This Bench

It's been 2 years and counting ng huli akong nagpakita sa kanila and I do only have myself and David sa aking pagtatago and it was really tiring, very tiring... Tok!, tok!, tok! "Lawrence, may I come in?" tanong ni David habang nakasandal sa pintuan na may ngiti sa labi "Ohhhh God!, did you really need a permission from me?" I answered while chuckling... "Thinking of them again? or him?" sunod niyang tanong na nagpatigil sa aking ngiti...habang pumasok sa loob ng kwarto at naupo ng naka dekwatro... "Do I need to answer that question David?, alam ko naman na alam mong you really know me well. Mapapasaan pa at ikaw na lang ang tanging pamilya ko" sagot ko rito habang nahihimigan ang lungkot sa aking boses... "Ahhhmmmm, I'm sorry little one" saad niya habang tumayo at niyakap ako sa likuran... "I'm very sorry again...alam mo naman na ayokong isipin mo sila and you look lost in your thought again" saad niya habang unti-unti niya akong hinarap at ngumiti ng mapait... "Hindi ko naman maiiiwasan na isipin sila, alam mo yun" habang ngumiti ng pilit... "But, I need to move on...tama na yung isinakripisyo ko sa kanila and I decided na bumalik ulit. I am tired of hiding and pretending but in pretending part..., I don't know?" saad ko ulit habang tinignan ng malalim si David "I'm ready HAHAHAH" at kasabay nito ay ang pagsilay ng isang ngiti sa kanyang labi... "Here I come and babalik na ako, I will going back and back again to the place where we've meet na tatlo. I hope naroon pa yung bench kong saan nagsimula ang lahat at nagbigay sa akin ng maliligayang memorya" saad ko sa aking isip at kasabay nito ay ang isang butil ng luha at ngiti...