Sabahın ilk ışıkları Ankara semalarını hafifçe aydınlatırken, apartman dairesinin içinde hala huzursuz bir sessizlik hakimdi. Perdelerin arasından sızan loş ışık, odanın içini yavaşça aydınlatıyor, dün gecenin ağırlığını üzerlerinden usulca kaldırıyordu.
Gül gözlerini araladı.
Başta neredeydi, hangi saatti, dün gece ne yaşamıştı, beyni anlamaya çalıştı.
Sonra gözleri yavaşça odanın köşesine kaydı.
Hala oradaydı.
Çağdaş, yerde serdiği battaniyenin üstünde oturur vaziyette, sırtını duvara yaslamış uyuyakalmıştı.
Ama öyle uyanık bir uyku...
Göz kapakları hafif aralık, bedeni tetikte gibiydi.
Gül yatağın ucuna kadar oturdu.
Bir süre onu izledi.
Sessiz, güçlü ve kırılgan halini.
O adam ki, herkesin soğuk ve katı zannettiği o komutan...
Ama dün gece sabaha kadar yanında durmuştu.
Bi
