Gül, odanın içinde yavaşça gözlerini açtığında ilk karşılaştığı şey, başının ucundaki cihazların düzenli bip sesi oldu. Nefesi zayıf, göğsü ağırdı. Sanki uyanmak bile bedel istiyordu. Gözleri bulanıktı önce, sonra görüntüler yavaş yavaş netleşti. Beyaz tavan, loş ışık, steril bir sessizlik.
Kapı aralandı. Sessizce içeri giren ilk kişi, bir ömür boyu onun omuzlarını dik tutmaya alışık olan adamdı: Tümgeneral Narin. Üniforması üzerindeydi. Omzundaki yıldızlar gururla parlıyordu ama yüzündeki yorgun çizgiler, kızına bakan bir babanın gölgelerini taşıyordu.
Gül’ ün gözleri babasına kilitlendi. Tümgeneral, gözlerinde gururla karışık bir öfke taşıyordu.
“Kendine dikkat etmeliydin.” dedi doğrudan, tok sesi odada yankılandı. “Senin yerin orası değildi. Bu başına gelen... disiplinsizlik, duygusa
