Gül, açlıktan başı dönmüş bir halde salonun köşesinde oturuyordu. Karnı kazınıyor, gözleri istemsizce mutfağa kayıyordu. Ama mutfakta en ufak bir dağınıklık bile yoktu. Çağdaş, sanki ameliyathanede hazırlık yapıyormuş gibi her şeyi yerli yerine koymuştu. Tabaklar askeri düzenle dizilmiş, tencereler büyüklük sırasına göre yerleştirilmiş, baharatlar bile simetrik bir şekilde dizilmişti. Buzdolabı bile askeri kamplardaki gibi düzenliydi. Gül, iç çekerek kafasını geriye yasladı. "Şu mutfaktaki bir parça ekmeği bile yedirmez mi acaba?" diye düşündü.
Çağdaş, yeni gelen yatağını odasına yerleştirmiş, karyolasını itinayla dezenfekte etmişti. Nevresimi bile gergin serilmişti; sanki bir askerin her sabah yatak kontrolüne hazırlandığı gibi. Gül, ona bakarak alaycı bir şekilde gülümsedi.
"Sen bu tit
