Bu soruyla boğazım düğümlenmişti.
Ama mantıklı soruydu dimi?
Ben onun kimi oluyordum?
Sanki dersiniz karısıyım! Hatta karnımda da onun çocuğu var!
Dimi Ama?!
Gözlerim istemsizce dolarken gülümsedim ve bakışlarımı kaçırdım.
Bu adam....
Ah!
Hızla Aras'ın yanından ayrıldım. Giderken kolumu tutmaya yeltenmemişti bile.
Arabada beni öpen kişi şimdi sen kimsin diyordu!
Boşuna Dengesiz demiyorum ben buna. Mutlaka bir hastalığı vardır bunun. Ani ruh değişikliği var gerizekalı da.
Bizimkilerin yanına ilerlerken ağlamamak için kendimi zor tutuyordum.
Eve gitmem lazımdı eve gidip salya sümük ağlamak istiyordum. Hemde saatlerce.
O kadar ağlama isteğime rağmen bizimkilere gülümseyip yerime oturdum.
"İyi misin?"diye sordu Sultan babanne.
"Evet."dedim ve yemeğime devam ettim.
Ben yem
