Evden çıkıp kapıyı kapattım. Etrafa bakındığımda hiç ayakkabı göremiyordum. Çünkü terliklerim içeride kalmıştı. Çoraplaydım.
Telefonum da yoktu.
Yolu da bilmiyorum.
Ormanın ortasındaydım.
Birde ağlıyorum.
Cidden güzel, harika yani. Mis.
Elimi karnıma koydum.
"Bak tatlım annen ne kadar şanslı(!) biri."dedim ve ağlamaya devam ettim.
Aras'ın yanına geri dönmeyecektim. Böyle bir şey olmayacaktı.
Ne olursa olsun!
Evin bahçesinden çıktım. Ev görüş alanımdayken son bir kez dönüp baktım eve. Hani belki camdan falan bakıyordur diye ama nerde. Önüme dönüp yola devam ettim.
Kaybolacağımı düşünmüyordum. Düz yoldu ne de olsa. Sadece hava kararırsa kötü olurdu. Ama havanın kararmasına daha vardı. Yani henüz öğlen olmalıydı.
Ayağıma taşlar batıyordu. Acımıyordu ama hissediyordum. Düm düz
