When I went back to our room, my tears fell. Ayoko talaga na may makakita sa akin na umiiyak. Hindi bagay sa akin ang umiiyak. Ayokong maging mahina sa harap ng mga tao. Ayoko na isipin nila na ganoon ako.
I hate Xyrus! Pero alam ko na hindi niya rin kasalanan. Kasalanan ko ang lahat ng ito. I kept on seeking my Dad na sampung taon nang wala sa tabi ko. I was desperate to find him, so I did such things.
Niyakap ko ang tuhod ko at saka inilagay ko ang baba ko sa may tuhod ko. Nagmumukha na siguro akong tanga.
Biglang kumalam ang sikmura ko. Hindi ko na lang siguro ipipilit ang pagtatrabaho ko. Dapat gagampanan ko ang pagiging asawa ko sa kanya dahil may bayad ako nito.
I sighed.
"Ma'am..."
Agad kong pinunasan ang luha sa aking mata nang narinig ko ang boses ng isang kasambahay sa
