ตอนที่ 10 ฟาติน
2245 Words
เช้าวันต่อมา...
แกร๊ก! เสียงประตูห้องใหญ่ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของซีญ่า และสาวใช้อีกสี่ชีวิต
“อืม...นางยังไม่ตื่น”
ซีญ่ามองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง นางคิดตลอดทั้งคืน ว่าเธอคนนี้คงจะร้องไห้ฟูมฟาย และกรีดร้องทั้งคืน แต่ทว่ามันไม่ใช่อย่างที่นางคิดไว้เลย ซีญ่ามองอาหาร ที่ถูกกินและพร่องลงไปเล็กน้อย
“นางเป็นคนฉลาดไม่น้อย” ซีญ่าเอ่ยกับสาวรับใช้ทั้งสี่
“ใช่เจ้าค่ะ ฉลาด และพลังเยอะเลยทีเดียวเลยเจ้าค่ะ”
สาวใช้มองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง และเผลอยิ้มออกมา ‘นางงดงามราวกับนางฟ้า แม้ยามหลับ นางก็ยังสวย’
“อะแฮ่ม!” ซีญ่ากระแอมเสียงดัง เพื่อส่งสัญญาณให้คนที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมา
“..........” เงียบ! ไม่มีทีท่าว่าเธอจะรู้สึกตัว
“เจ้าตื่นได้แล้ว” ซีญ่าตะโกนออกไป หวังว่าเธอคงจะต้องตื่นกับเสียงที่เธอเรียกออกไป
“..........” เงียบ! อีกเช่นเคย
“นี่เจ้า! ตื่นได้แล้ว”
ซีญ่าสุดทน เธอเดินเข้ามาเขย่าตัวหญิงสาว แต่เธอก็ต้องตกใจอย่างทันที ที่สัมผัสตัวหญิงสาวแล้ว ร่างกายของเธอกลับร้อนเป็นไฟเลยทีเดียว
“นางไม่สบาย”
ซีญ่ามองหญิงสาวที่กำลังขยับร่าง เมื่อถูกรบกวน
“อืม...ปวดหัวจัง...ต้นกล้า”
หญิงสาวละเมอเพ้อออกมา ซีญ่าที่จ้องมองเธออยู่ แต่ฟังภาษาของเธอไม่เข้าใจ
“นางเป็นไข้ เจ้าไปเอายามาให้นางหน่อย ข้าจะเช็ดตัวให้นางเอง” ซีญ่ามองร่างบางที่กระสับกระส่ายไปมา
“เจ้าค่ะ” สาวใช้นางหนึ่งเดินออกไปทันทีตามคำสั่ง
“เจ้าไปเอาผ้าชุบน้ำมาให้ข้า ข้าจะเช็ดตัวให้นาง”
ซีญ่าหันไปสั่งสาวใช้อีกคน พร้อมกับปลดอาภรณ์ของหญิงสาวออก
“นางคงทรมานนะเจ้าคะคุณซีญ่า”
สาวใช้เอ่ยกับหัวหน้าสาวใช้ ที่เห็นหญิงสาวเพ้อตลอดเวลาด้วยพิษไข้
“อืม...คงงั้น”
ซีญ่าเองก็นึกสงสารหญิงสาวคนนี้ นายน้อยฮาริสคงถูกใจนางเป็นอย่างมาก ถึงได้ลักพานางมาแบบนี้
“ต้นกล้า ฉันจะกลับไปหาแก”
หญิงสาวยังคงเพ้อตลอดเวลา ร่างกายของเธอตอนนี้ถูกเช็ดตัวเพื่อบรรเทาความร้อนในร่างกาย
....................
“นายน้อยฮาริสเจ้าคะ...นางผู้นั้นไม่สบายเจ้าค่ะ”
ซีญ่ามารายงานผู้เป็นนายทันที เมื่อเธอปรนนิบัติหญิงสาวผู้นั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ” ฮาริสตกใจกับคำพูดของสาวใช้
“นางเป็นไข้เจ้าค่ะ ตอนนี้นางกำลังนอนหลับ ด้วยฤทธิ์ยาเจ้าค่ะนายน้อย”
“อืม...ข้าฝากเจ้าดูแลนางด้วยนะซีญ่า”
ฮาริสเอ่ยกับหัวหน้าสาวใช้ วันนี้เขาจะต้องไปทำภารกิจขององค์สุลต่านให้สำเร็จ
“เจ้าค่ะนายน้อย”
ซีญ่ามองนายน้อยฮาริสเดินจากไป ภายในความคิดของนางตอนนี้สับสนมาก กับการกระทำของนายน้อย ‘หรือนายน้อยอาจจะชอบหญิงนางนั้นจริงๆ’
....................
ณ โรงแรมใจกลางเมืองโอซีเรีย
“เราแจ้งทางการไปแล้ว เขาบอกจะเร่งติดตามให้ แต่ว่าทางการแนะนำให้เราแจ้งทางญาติของคุณกิมกิมนะพี่ซานิ”
ทีมงานคณะทัวร์เอ่ยกับหัวหน้าไกด์
“อืม...เดี๋ยวพี่จัดการเองนะ เราต้องปิดข่าวสำหรับคณะลูกทัวร์ของเราที่นี่ก่อน เดี๋ยวเรียกทีมงามมาประชุมเพื่อนัดแนะสักหน่อย พี่ได้แจ้งเข้าบริษัทใหญ่ของเราเรียบร้อย เดี๋ยวทางบริษัทจะส่งคนไปประสานกับญาติของคุณกิมกิม”
“งั้นก็เอาตามที่พี่ซานิบอกแล้วกันค่ะ เราไม่มีทางเลือกไหนแล้วค่ะพี่ ถ้าเราลงข่าวแจ้ง บริษัทเราอาจไม่รอดค่ะ พี่ซานิสู้ๆ นะคะพี่ เราไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ คุณกิมกิมอาจไม่เป็นอะไรก็ได้นะ”
“อืม...พี่ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ”
....................
ณ ประเทศไทย...
‘กิมกิมแกติดต่อฉันด้วย’ เตชินทร์พิมพ์ข้อความในช่องคอมเมนต์ในคลิปล่าสุด ที่จิรัจฌาอัพเดท หวังว่าเธออาจจะยุ่ง และไม่ได้ตอบแชทเขา และบังเอิญได้เจอคอมเมนต์ เธอจะตอบกลับมา
“กิมกิมยังไม่ติดต่อกลับมาเลย”
เตชินทร์หันไปบอกลูกน้องในร้าน
“อืม ทำไมครั้งนี้พี่กิมกิม ถึงขาดการติดต่อแบบนี้คะ นี่ก็เข้าวันที่สองแล้ว ใบตองว่ามันผิดปกติของพี่กิมกิมเหมือนกันนะคะคุณต้นกล้า”
“ใช่สิ...ผมคิดว่ามันแปลกๆ เดี๋ยววันนี้ผมจะโทรติดต่อกับบริษัททัวร์ที่กิมกิมให้ไว้อีกที”
เตชินทร์รู้สึกเหมือนมีรางไม่ค่อยดีกับเรื่องนี้ ปกติจิรัจฌาจะขาดการติดต่อไปไม่บ่อยนัก นอกจากป้าผิงแล้ว เธอก็มีเขาเพียงคนเดียวที่เธอมี และอาจจะเป็นเสมือนญาติคนเดียวที่เธอหลงเหลืออยู่ตอนนี้ก็ได้
“จริงด้วยค่ะคุณต้นกล้า...โทรไปที่บริษัทก็จะรู้เลยค่ะ ว่าพี่กิมกิมมัวแต่เที่ยวเพลินหรือเปล่า จนลืมตอบแชท”
ใบตองพยายามหาคำมาปลอบเจ้านายหนุ่ม
“ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะใบตอง”
“ค่ะ”
....................
อีกฝากหนึ่งของประเทศ...
“ซีญ่า!” เสียงหญิงสาวนางหนึ่ง ทำให้เธอตกใจ
“นายหญิงน้อย”
“เจ้าไปทำภารกิจอะไรให้ท่านพี่ฮาริส บอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะข้าบอกให้เจ้ามาหาข้า เจ้าก็เมินเฉยต่อคำสั่งข้า ภาจกิจของท่านพี่ต้องใหญ่มากสินะ เจ้าถึงได้ขัดคำสั่งข้าเช่นนี้ซีญ่า”
ฟาตินคาดคั้นหัวหน้าสาวใช้อย่างหนัก ความผิดปกตินี้มันทำให้เธออยากรู้ความจริงให้จงได้
“นายหญิงน้อยมีอะไรให้ซีญ่ารับใช้หรือเจ้าคะ”
ซีญ่าตอบเลี่ยงคำถาม
“ข้าอยากรู้ภารกิจของท่านพี่ เจ้าบอกข้ามาดีๆ”
“เอ่อ...นายหญิงน้อยต้องถามนายน้อยเองนะเจ้าคะ ซีญ่าตอบไม่ได้เจ้าค่ะ”
“เจ้าพูดแบบนี้ มันทำให้ข้าอยากรู้เข้าไปอีกรู้มั้ย”
“แต่ว่าซีญ่าตอบไม่ได้นะเจ้าคะนายหญิงน้อย”
“ข้ารับรองว่า ถ้าข้ารู้เรื่องนี้ ข้าจะไม่บอกใคร แม้กระทั่งท่านพ่อกับท่านแม่”
“แต่ว่า...ถ้านายหญิงน้อยถามท่านพี่เอง นายหญิงน้อยก็จะรู้คำตอบเลยนะเจ้าคะ”
“ไม่ได้! ข้าไม่อยากถาม ข้าจะถามเจ้า และตอนนี้เจ้าก็ควรจะบอกข้าได้แล้ว อย่าให้ข้าต้องอาละวาดนะซีญ่า”
ฟาตินสรรหาคำขู่ เพื่อให้หัวหน้าสาวใช้บอกความจริง
“จะ เจ้าค่ะ นายหญิงน้อย”
ซีญ่าโดนต้อนจนมุม เธอเลยกระซิบบอกความลับนี้แก่นายหญิงน้อย
“ห๊า! จริงหรือซีญ่า”
ฟาตินเมื่อได้รู้ก็ตกใจเป็นอย่างมาก
“จริงเจ้าค่ะนายหญิงน้อย”
“ทำไมท่านพี่ถึงทำเช่นนี้ไปได้ซีญ่า...แล้วนางผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง ข้าอยากไปดูนาง”
ฟาตินนั้นเกลียดการฝืนใจอย่างที่สุด เมื่อรู้ความจริงจากปากของซีญ่า นางก็อยากจะเห็นกับตาของตัวเอง
“ไม่ได้เจ้าค่ะ นายหญิงน้อย ถ้านายน้อยฮาริสรู้เข้า ซีญ่าจะต้องลำบากเป็นแน่นะเจ้าคะ”
“ข้าสัญญากับเจ้าไปแล้วไงซีญ่า ว่าข้าจะไม่บอกใคร เจ้าไม่ต้องกลัวหรอก ถ้าเกิดท่านพี่กล่าวโทษเจ้า ข้าจะเป็นคนรับแทนเอง ข้าบีบเจ้าให้บอกข้า ฉะนั้นข้าเองก็ต้องรับหน้าอยู่แล้ว”
“แต่ว่าตอนนี้...นางไม่สบายอยู่นะเจ้าคะนายหญิงน้อย”
“ไปเถอะ พาข้าไปดูให้เห็นกับตา นางจะงดงามขนาดไหนกัน...ที่ทำให้ท่านพี่ฮาริสทำเช่นนี้ได้”
ฟาตินกับฮาริสสนิทกันเป็นอย่างมาก ฮาริสตามใจเธอเสมอไม่ว่าฟาตินจะทำผิดอะไร ร้ายแรงขนาดไหน ฮาริสผู้เป็นพี่ก็จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอทุกครั้ง...
“เจ้าค่ะ”
ซีญ่าเดินนำนายหญิงน้อยของนาง พาไปยังห้องที่ติดกับฮาเร็มของนายน้อยฮาริส โดยระหว่างการเดินไปนั้น สนมภายในฮาเร็มก็ต่างทำความเคารพฟาติน ซึ่งมีศักดิ์เป็นนายหญิงน้อยของที่นี่ ใครสามารถทำตัวตีสนิทกับเครือญาติของชีคฮาริสได้นั้น ย่อมมีภาษีที่ดีกว่าแน่นอน
“นายหญิงฟาตินเจ้าคะ ข้ามีของจะมอบให้กับนายหญิงนะเจ้าคะ”
หนึ่งในสนมที่เดินผ่านนั้น เอ่ยทักกับฟาตินทันที เพื่อเรียกคะแนน
“ข้าไม่ต้องการ”
ฟาตินบอกแก่นางสนมของท่านพี่ฮาริส เธอไม่เคยให้ความสนใจนางสนมพวกนี้เลย เพราะโดยนิสัยของฟาตินแล้ว เธอไม่ชอบให้หญิงเหล่านี้ขายศักดิ์ศรีของตัวเอง เพื่อมาเป็นนางบำเรอแก่ชายหนุ่มทั้งหลาย มันดูน่าอดสูยิ่งนัก
แกร็ก! เสียงประตูบานใหญ่เปิดออกโดยหัวหน้าสาวใช้
“นี่เจ้าค่ะนายหญิงน้อย”
ซีญ่าผายมือบางไปยังเตียงนอน ที่มีร่างของหญิงสาวนางหนึ่งนอนอยู่
“นางไม่สบายเจ้าค่ะ”
“อืม...” ฟาตินเดินย่องเข้าไปดูใกล้ๆ เพ่งมองใบหน้าหญิงสาวยามหลับ ‘นางงดงามจริงๆ’ พอได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวในระยะใกล้ ก็ทำให้ฟาตินเข้าใจในทันที
“นางเป็นชาวต่างชาตินี่ซีญ่า”
“เจ้าค่ะ...แต่นางพอสื่อสารได้นะเจ้าคะ”
“ท่านพี่ไปเอานางมาจากที่ใดกันซีญ่า”
“เท่าที่ทราบจากอาบู...หญิงคนนี้เป็นคนประเทศไทยนะเจ้าคะ...ประเทศนางอยู่ห่างไกลจากที่นี่มากเจ้าค่ะ อาบูบอกว่านางพัดหลงมาจากเหตุการณ์ชุลมุนการจับโจรของนายน้อยฮาริสเจ้าค่ะ”
“แล้วท่านพี่ก็ถูกใจนาง และนำนางมากักขังเนี่ยนะ”
“เจ้าค่ะนายหญิงน้อย”
“ท่านพี่คิดอย่างไรกันถึงทำแบบนี้...ในฮาเร็มของท่านพี่มีนางสนมยังมิพอหรอกหรือซีญ่า ถึงต้องบังคับมาเช่นนี้”
“นายน้อยฮาริส ไม่ได้สนใจสนมในฮาเร็มของตัวเองมานานแล้วเจ้าค่ะนายหญิงน้อย นี่ก็พึ่งจะมีมาครั้งนี้ ที่นายน้อยทำเช่นนี้นะเจ้าคะ”
“แสดงว่าท่านพี่ต้องถูกใจนางมากๆ ถึงขั้นนำนางมาเช่นนี้ได้”
“อืม...งั้นเจ้ามาคุยกับข้าหน่อยซีญ่า ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย”
ฟาตินเดินออกจากห้องไปทันที เธอไม่ติดใจกับการกระทำของท่านพี่แล้ว แต่ตอนนี้เธอเองก็ลำบากในเรื่องของตัวเองเช่นกัน
“เจ้าค่ะนายหญิงน้อย”
ซีญ่าเดินตามนายหญิงน้อยไป
“ข้าจะให้เจ้าช่วยพาข้าออกจากปราสาทหน่อยซีญ่า”
ฟาตินเปิดประเด็นของตัวเองทันที
“อะไรนะเจ้าคะนายหญิงน้อย”
ซีญ่าตกใจกับคำที่นายหญิงน้อยเอ่ย
“เจ้าฟังไม่ผิดหรอก ข้าอยากให้เจ้าช่วยข้าครั้งนี้”
“แต่ว่านายท่านกับนายหญิงจะต้อง...”
“เจ้าไม่ต้องกลัวหรอก ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากเพราะข้านะซีญ่า ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ข้าเกลียดท่านพ่อกับท่านแม่ที่บังคับข้าแต่งงาน ข้าไม่อยากแต่งงาน ข้าจะหนีไปให้ไกล”
ฟาตินเลือกที่จะหนีไปจากที่นี่อย่างเด็ดเดี่ยว เธอไม่ชอบประเพณี วัฒนธรรมของโอซีเรีย เธอชอบอิสระ ไม่อยากให้ใครต้องมาบังคับเธอ แม้กระทั่งบิดามารดาของเธอก็ตาม
“แล้วนายหญิงน้อยจะให้ซีญ่าทำอย่างไรเจ้าคะ”
ซีญ่ามองผู้เป็นนายอย่างตื่นตระหนก ถึงแผนการที่นายของตัวเองจะให้ทำ
“ข้าจะให้เจ้าคอยเปิดทางระหว่างการหลบหนีของข้า”
“แต่ว่านายหญิงน้อยจะหนีไปที่ใดหรือเจ้าคะ”
“อืม...ข้ายังไม่รู้เลยนะซีญ่า...ข้าบอกเจ้าให้เตรียมการไว้ก่อน ส่วนที่ใดนั้น ข้าต้องมาคิดดูอีกที”
“แต่นายหญิงน้อยเคยหนีไปหลายครั้งแล้วนะเจ้าคะ นายท่านก็ตามกลับมาได้ทุกครั้ง”
แต่ละครั้งฟาตินเคยหนีการแต่งงานสำเร็จ แต่ท่านพ่อของเธอก็ตามเธอกลับมาได้ โดยอีกฝ่ายยกเลิกเอง เมื่อเห็นว่าเธอเป็นคนดื้อรั้นและพยศ
“ใช่สิ...ถ้าข้าหนีไปยังที่...ที่ท่านพ่อรู้จัก...ท่านพ่อก็จะตามข้ากลับมาอีกก็เป็นได้”
“แต่นายหญิงน้อย...ทำไมต้องขัดบัญชาของนายท่านเจ้าคะ ถ้านายหญิงน้อยแต่งงาน นายหญิงน้อยอาจมีความสุขก็ได้นะเจ้าคะ”
ซีญ่าพยายามหว่านล้อมนายหญิงน้อยของตน
“ข้าไม่ชอบ! และข้าอยากมีชีวิตที่อิสระซีญ่า ข้าเกลียดวัฒนธรรมที่นี่ ข้าไม่ชอบที่จะเป็นทาสของผู้ชาย”
“แต่ว่านายท่านก็ต้องตามนายหญิงน้อยเจออยู่ดีนะเจ้าคะ”
“ใช่! คำพูดของเจ้ามันทำให้ข้า คิดบางอย่างได้แล้วนะซีญ่า”
ฟาตินใช้ความคิดทันที ถ้าเธอหนีไปในที่ ที่ท่านพ่อคิดไม่ถึง ท่านพ่อก็จะไม่สามารถติดตามเธอไปได้ ฟาตินหันมองห้องใหญ่ที่มีหญิงสาวนางหนึ่งนอนอยู่เมื่อครู่ ‘หรือเราจะหนีไปประเทศไทย’
“เอาเป็นว่า ข้าบอกเจ้าไว้ก่อน ส่วนสถานที่ เดี๋ยวข้าจะไปคิดดูอีกที เจ้าอย่าได้บอกความลับนี้กับใครเด็ดขาด แม้กระทั่งท่านพี่ฮาริสก็ห้ามบอกนะซีญ่า”
ฟาตินไม่ไว้ใจใคร ถ้าท่านพี่ฮาริสรู้ ก็คงจะขัดขวางเธออย่างแน่นอน
“เจ้าค่ะนายหญิงน้อย”
....................
- Writer
