Bukas, Ngaun at Ang Nakaraan

Challenging Times Mapa ngiti ka lamang

Noong nag duty na sila as elected student council, syempre maaga sila pumapasok kasi me mga duty pa sila at meeting na gagawin , ang ginawa ko kasi nga senior kami me naka assign samin daily para maging guard house officer, nabibigla nalng sya bakit ako lagi sa umaga nag babantay , syempre nag volunteer ako habang wla pa ung student guard nana aka assign ako muna para may mag bubukas sa kanila, pero ang totoo inaagahan q kasi maaga sya pumasok , ok lng sakin kasi hal;os tanaw naman ung school naming sa bahay.

Iyon ung mga araw na kailangan bago sya pumasok ako ung unang bumati sa kanya ng good morning, unang makakita sa kanyang matattamis na ngiti.. Doon nadin nag simula ang aking lakas ng loob na mag pakita sa kanya ng concern, care , love and respect.

Araw-araw kapag breaktime dinudungaw ko sya sa room nila hanggang sa mapansin an ito ng mga kaklase nya at simulan kaming asarin. Hanggang sa pag uwi sa tangahalian ay hinahatid ko sya at kinukuha ang kanya gamit..Palibhasa Top 1 kaya lahat yata ng subject dala muntik na mas malaki sa kanya ang bag nya..Samantalang ako isang notebook isang ballpen lng my stored knowledge namn eh…hehehe.

Pag lunch na, kumain ako madalas lunok nlng wla ng nguya maliban sa wlang ulam na masarap palagi need q pa sya sunduin sa carenderia na  kinakainan nya , whole day kasi ang pasok noon e. Actually ako lng naman ang nag insist na gawin ang mga bagay na iyon, masaya na ako mkasabay sya lalo maka kwentuhan kaht saglit.

Sa hirap ng buhay ko minsan nga mga kamg anak ko pa na teacher ang nagbabayag ng mga bayaran ko sa school. Nakakagawa nman ako ng paraan na ma bigyan sya ng regalo. Sa valentines , UN day, at syempre may mga Letter of intent (love story) pa noon kasi hindi pa uso ang cellphone..Intended to tell how she make me smile and inspired…

She was also a chess  player , one time my tournament by school nanalo sya so kasama sya to compete to the next  level, yun tipong gusto mo kasama mo sya palagi kaht saan, ang problema ung sinasalihan kung tournament hindi nag tuloy selection nlng. Nag try padin ako kaso talo naman sa long jump at high jump baka sakali lng. Talo padin si nonoy. Last try ko  10,000 meter run paktay na, noong una nasa unahan pa ako ng hingalin na nako po jusko akala ko huling hininga ko na nag hahanap ako ng hangin sa pagod naka 7 ikot plng yata ako. Sabi ko nalng patawad Jen wla nang pag asa..

After ng event nakakapanghina d ko mnlng na sya masamahan for next event sa ibang lugar pa na naman.. Ang daming pumapasok sa isip ko baka kasi may dumiskarte sa kanya wla akong magawa. Pero God is Great, naisipan ko total Sports writer naman ako at nananlo nadin ako sa buong probinsya baka my guts na ako to this. Ito na nga nag pasa ako sa Publication Adviser namin to do a sports news about the sport completion, sabi ko mag dadadala ako ng camera para may twist naman ung isususalat ko.. Aba nag effect ang idea pinahiram ako ng camera at binlhan pa nila ng film d pa kasi uso yung phone camera na may filter e.

That time halos marami pa yata ang nkuha kung picture sa kanya kisa sa actual footage ng mga game, kasi nga d naman ung event ang focus ko kung hindi makasama ko sya.

After that moment yung J.S prom na naman ang medu naging challenging sakin, kasi my cotillion dance marunong naman ako sumayaw kaso pang contemporaray yata ang galawan ko , ung mga tepong ako ung aakyat sa kawayan tapos lalambitin tapos pag papagulong gulong sa sahig na parang ati-atihan. Sila selected na kaso lagi ako nanonood sa kanila kasma na bantay, tapos sulyap sulyap sa kanya. Sa gusto ko talagang mahawakan ang kanyang mga kamay sa legal na paraan, baka sakali na nanman ako,. Given ,Lord God, my chance ulit nagkulang ng isang partner na lalaki kasi may dinagdag na girl eh syempre d nman mag kalayo height naming kami na naging partner, kahit nahirapan namn ako kinaya ko maka sayaw ko lng sya trying hard to reach the moment.

That Night memorable sakin , yung nka long sleeve ka , tapos from start to finish sya ang partner mo. Pag tapos ng event hindi ka maka tulog dahil parang sya ang nikikita mo kahit naka pikit na ang mata mo.

Next naming memory is after graduation na, at College na ako noon. Dahil sa malayo ang school ko minsan nalng kmi magkita , pag my mga event nlng sa school o okasyun sa kanila which kaya kung puntahan..

Sa bawat celebration na meron sa taon hindi ko nakakalimutan ang regalo na kht simple bsta maka bigay ako.. Kung baga remembrance namin. Medu malayo pa kasing yung bahay nila samin that time kaya pag pumunta ako sa kanila lalo yung pang okasyun na pang gabi need ko pa mag sama ng mga kaibgan na halos 15 kami. Kasi tatawid kpa ng sapa, aakyat kpa ng bukid at may mga ibang elementong maririnig sa kalagitnaan ng gubat , mga pasaway na lasengo sa gitna ng kalsada.