Berzan, ağır adımlarla koridoru geçerken odanın içinden sızan loş ışık, taş duvara ince bir huzur gibi vuruyordu. Elini kapıya koyduğunda birkaç saniye tereddüt etti, sonra yavaşça araladı. Leyla hâlâ pencerenin kenarındaydı, ama bu kez başını çevirdi. Göz göze geldiler.
“Yatmadın mı hâlâ?” diye sordu Berzan, sesi ne sert ne yumuşaktı, sanki duygularını özenle gizliyordu.
“Uyumak öyle kolay değil şu an benim için” dedi Leyla. “Burası sessiz, evet. Ama sessizlik, insanın içindeki fırtınayı bastırmaz.”
Berzan içeri girdi, kapıyı ardından kapattı. Odanın ortasında durdu. Onun gelişiyle birlikte hava bir an ağırlaştı, ama bu bir gerilim değil; garip bir çekim, bir doluluktu. Leyla yerinden kalkmadı, ama gözleriyle onu süzdü.
“Bugün ne yaptığının farkında mısın?” dedi Leyla, yavaş ama vuruc
