Günler geçiyordu... Mardin sıcağının içinde, her şey suskunluğa bürünmüştü. Konağın avlusu, geceleri rüzgârın hışırtısıyla dolsa da içeride kimsenin sesi çıkmıyordu. Meryem odasından nadiren çıkıyor, Berzan’la göz göze bile gelmiyordu. Hizmetçiler adımlarını sessiz atıyor, gözlerini yerden kaldırmıyordu. Herkes, Berzan’ın içine gömüldüğü suskunluğun patlayacağı anı bekliyordu.
Ama o patlama hiç gelmedi.
Berzan, günlerdir kendini dışarı atıyor, konağın ağır taş duvarlarından uzaklaşıp sokaklarda sessizce dolaşıyordu. Ne yapacağını bilmeden, Leyla’dan geriye kalan her şeyi zihninde tartarak... Yüzünü, sesini, o son gülümsemeyi. Ve şimdi, cebinde taşıdığı o küçük siyah maskeyi.
Bir sabah, gün henüz tam doğmamışken, şehir henüz uyanmamışken, Berzan eski taş sokakların arasında ilerledi. Köh
