Telefonun ekranı karardı. Mesajın gönderildiğine dair onay vardı ama karşıdan hâlâ bir yanıt gelmemişti. Berzan önce birkaç dakika bekledi. Sonra saat geçti. Pencereden dışarı baktı, sonra odanın içinde bir iki adım attı. Telefonu birkaç kez eline aldı, baktı, geri bıraktı. Ama cevap yoktu.
Bir noktada içinden “Boşuna bekliyorsun” dedi. Cihazı sessize alıp kitaplığın üzerine bıraktı. Derin bir nefes çekti. Beklemeyi bıraktı.
Yatağa uzandı. Tavana bakarken zihni başka düşüncelere kayıyordu artık. Ne aradığını kendine bile tam anlatamıyordu belki de. Anlamdan çok dürtüydü bu. Bir kapı açılmıştı ve içeri bakmak istemek kadar insani bir şey yoktu.
Tam o anda, telefonun ekranı aniden aydınlandı. Sessiz ama kararlı bir titreşimle kendini hatırlattı. Berzan hemen doğruldu. Ekranda tek satırlık
