Konağın taş merdivenlerinden gece yarısı serinliği sızıyordu. Herkes odasına çekilmişti, yalnızca yıldızlar uyanıktı. Avlunun ortasında duran Leyla, başını kaldırıp gökyüzüne baktı. İstanbul’un gri ufku, bu açık Mardin gecesinden çok uzaktaydı ama düşünceleri çoktan o şehre varmıştı.
Valiz hazırdı. Sessizce, kendi elleriyle yerleştirmişti kıyafetlerini. Ne bir hizmetçi çağırmış, ne de vedasını büyütmüştü. Ama içindeki sızı, küçümsenmeyecek kadar büyüktü. Gidişi kısa olacaktı belki ama ayrılıklar süreyle değil, hisle tartılırdı.
Konağın taş duvarlarında yankılanan ayak sesleri yaklaştı. Berzan çıkageldi. Üzerinde sade bir gömlek vardı, yüzünde bir gölge gibi duran tedirginlik. Leyla onu görünce hafifçe gülümsedi. Gülümsemesi mahzundu.
“Valiz hazır mı?” diye sordu Berzan, sesi çatlak bir
