Mutfakta kahvaltılık tepsi tamamlanmak üzereydi. Leyla, peçeteleri düzgünce katlayıp fincanların yanına yerleştirdi. Miranur ise domatesleri muntazam dilimlemiş, bıçağı silerken bir yandan Leyla’ya göz ucuyla bakıyordu.
“Seninle konuşmak kolay,” dedi aniden. “Ama insan yine de içinden geçeni açıkça soramıyor.”
Leyla başını çevirdi. “Sormayı dene. Belki düşündüğünden kolay olur.”
Miranur hafifçe tebessüm etti. “Berzan’la ilişkiniz... nasıl desem... sıradan değil. Konak halkı pek konuşmasa da, gözleri sizi her hareketinizde izliyor.”
Leyla’nın kaşları hafifçe çatıldı ama ifadesini bozmadı. “Burada hiçbir şey sıradan değil, Miranur. Özellikle Berzan.”
“Çocukken onu bir kahraman gibi görürdüm,” dedi Miranur yavaşça. “Babamla konuşmalarını dinlerdim gizlice. Hiç unutmam... bir defasında, ‘
