UNHINGED OBSESSION

Chapter 15

If you really love the person the noblest thing you can do was to let that person choose her happiness. Nikolo's love for Adina was unfathomable. His love for her was destructive. Dangerous.

Tinalikuran ni Nikolo lahat ng kagustuhan niya sa Pilipinas. Kabilang na roon ang pagkuha sa dalaga. Sapat na siguro na lubayan niya babae. Dapat lang siguro na iwasan niya na ito dahil mukhang masaya naman siya.

He has his own battles to face. His own justice to seek.

"Aren't you coming with me?" Tanong ni Nikolo habang nakatingin kina Cesare at Rocco na magpapaiwan daw.

"Susunod kami kaagad. May tatapusin lang kaming dealership." Si Rocco ang sumagot. "Sasama naman si Orazio sa'yo, boss. At huwag kang mag-alala. Present kami ni Cesare sa ceremonial mo."

Tomorrow is his birthday. And tomorrow also is the time of initiation. Bukas opisyal niya nang pamamahalaan ang Morettirian Mafia— his family's legacy.

He'll have more limited time. Bigger responsibility. And wider connections.

Tumango lang siya at pumasok sa loob ng eroplano. They will leave the Philippines today.

He will leave Adina... for good.

At bukas din, sa araw mismo ng birthday niya ikakasal ang dalaga. Alam niya kasi inimbitahan siyang dumalo. Masakit iyon para kay Nikolo... pero ano bang magagawa niya? Wala. All he could do was to let her go and do his things.

Tinatanaw niya mula sa bintana ng eroplano ang matatayog na gusali ng Maynila. This will be the last time he'll see this.

"Don't let out your emotions, Nikolo. They shouldn't be seen." Biglang saad ni Orazio dahilan para bumalik siya sa ulirat. "I can see it in your eyes... they shouldn't be seen. Hindi ka dapat makitaan ng kahinaan Nikolo. Your father will be furious."

Mabilis na tinago ni Nikolo ang lahat ng emosyon sa mukha. He remains his face emotionless. Tulad ng palagi niyang ginagawa... ang magpanggap.

"This should be you, Orazio... ikaw dapat ang nasa posisyon ko ngayon. It should be you — the next successor."

Si Guillermo at Giovanni ay dalawa lang na magkapatid. Si Guillermo ang matanda— Orazio's father. Pero hindi pinamano ng Lolo nila ang posisyon kay Guillermo at pinasa ito sa kaniyang ama na bunso. It always should be the eldest to be the successor.

"You know that Nonno doesn't like my father. I don't even like my own father."

Nonno is their name for their grandfather. Their Nonno passed away a long time ago. And before it diés... he chose his father to be the next Don.

"But that was just one mistake... that doesn't define your father." Pagtatanggol ni Nikolo sa ama ng pinsan.

"That wasn't just a mistake, Nikolo. My father kílled someone innocent..." Kinuyom ni Orazio ang kan'yang kamay habang matalim ang mga mata. "He kílled my mother. I didn't have the chance to spend more of my time with her. He deprived me of those chances. If he wasn't my father— he would've long gone in this world."

They were kids back then yet... that memory is still vivid — like it happened only yesterday. They were playing in the living room when they heard the gún shot.

Guillermo... shot his own wife. Nakita nang Batang si Nikolo at Orazio ang duguang katawan ni Ophelia at walang buhay.

Guillermo was diagnosed with mental illness. Dissociative identity disorder or also known as multiple identity disorder. It is said that Guillermo was having an episode that day. At ito rin ang rason kung bakit hindi ipinasa kay Guillermo ang pagiging head ng Cosa Nostra.

Natahimik si Nikolo at hindi na muli nagsalita. Because he knows for himself that he's just like his uncle Guillermo— that he is also sick.

Bukod kay Rocco at Césare walang may nakakaalam sa sakit ni Nikolo. He also has DID or dissociative identity disorder. Nagsimula iyon nang mamatay ang ina at mga kapatid.

That's also the reason why sometimes, he can't remember some of his memories. Kung bakit minsan, parang ibang tao siya. Parang nasa ibang katauhan siya.

He knows for himself that he's a psychó.

Kaya hangga't kaya niya pang kalimutan lahat... gagawin niya. Baka rin kasi may magawa siya kay Adina na pagsisisihan niya sa huli. Sometimes, he's out of himself. And he tends to do horrible things.

He tries to weigh everything. At sa ngayon... mas matimbang sa kaniya ang malaman kung sino ang tao sa likod ng pag-massacré sa pamilya niya.

On the other hand... Adina was having a panick attacked. Bukas na bukas din kasi ay kasal niya. It was all sudden pero masaya siya sa naging desisyon.

"Sweetheart, sigurado ka na ba sa gagawin mo? Are you really marrying Mike?"

Hindi na mabilang ni Adina kung lang ilang beses nang natanong iyon ng ina sa kan'ya. Bumuntong hininga siya at sinulyapan ang ina.

"I know this was all rushed, mommy, but I'm sure. Mike is the one for me." Ngumiti siya. "Sa lahat ng naging desisyon ko, ito ang pinakasigurado ako."

Nagsusukat ngayon ng wedding gown si Adina. Kasama niya ang ina at kaibigan na si Claire na kahapon pa hindi halos nagsasalita.

Malungkot ang mata ni Menerva pero pilit na ngumiti.

"If that's what you want..." Anito. "Lalabas lang ako saglit. I'm gonna call your dad to ask if the venue was done."

Humalik siya sa pisngi ng ina, "thank you so much, mommy. I don't know what to do without you and dad."

Lumabas na si Menerva at naiwan sina Adina at Claire sa fitting room. Lumapit si Adina sa kaibigan at tinabihan itong maupo saka niligkis ang braso sa braso ng kaibigan.

"Why are you so quiet? Hindi ka ba masaya para sa akin?"

Ilang sandali ang lumipas bago sumagot si Claire.

"I'm happy for you, of course... sadyang hindi lang mag-sink in sa isip ko lahat." Claire replied, "parang sobrang bilis ng pangyayari. Nang isang araw lang nag-propose si Mike tapos bukas, kakasal kayo agad. It's just too fast."

Adina leans on Claire's shoulder, "nabibilisan din naman ako, pero excited. I've been waiting for Mike to propose to me and when he did— um-oo agad ako. Ayaw ko patagalin pa. Sa kasalan din naman kami mauuwi, bakit pa patatagalin?"

Claire heaves a long sigh, "this is just so unsettling. Nababahala ako. Feeling ko parang may mali, ih."

"You're just overwhelmed, Claire."

"I hope so..." Kibit balikat na sagot ni Claire dahil sa loob loob nito, nararamdaman n'yang parang may mali talaga.

Sakto naman din na dumating ang kaniyang ina at binalita ang lagay sa venue at reception.

"Everything is almost done. A bit of polishing then it's ready for tomorrow." Balita ni Menerva.

Garden wedding ang napili ni Dina. And her parents did all the things to make her dream wedding come true. Halos dalawang daan ang in-hire ng magulang siya para matapos agad ang lahat.

"Thank you, mommy!" Niyakap ni Adina ang ina ng sobrang higpit. "I'm so lucky to be your daughter."

"All I want for you is the best..."

Nang mahanap ni Adina ang gustong gown ay napagdesisyunan nilang mag-dinner unang tatlo. After their dinner, Adina, decided to go back home. Gusto sana ni Menerva na sa bahay manatili ang anak pero umayaw ito.

Pagod ang buong katawan ni Adina pero masaya siya. Because finally... she'll get married to his dream man.

Pagod na pagod na siya kaya gusto niya nang matulog ng maaga. Hapon pa naman ang kasal talaga nila. Akmang aakyat na sana siya nang biglang may nag-dorbell.

Curiousity... Adina opened her door.

"Good evening, delivery po, ma'am."

Napataas ang kilay niya.

"At this hour?"

Malapit nang mag-alas otso ng gabi. But thinking it might be important, Adina receives the parcel. Isang box na parang walang laman dahil magaan.

Matapos niyang makaperma ay agad niyang sinara ang pinto at pinunit ang wrapper ng box. She was about to open the box when someone suddenly grabbed her.

"Jesus Christ!" Napasigaw siya sa gulat.

Paglingon niya ay agad na nilukumos siya ng halik nito.

"Mike! What the hell are you doing here?" Mababang boses niya tanong. "We are not allowed to see each other! Bukas na ang kasal natin!"

Muling humalik sa kan'ya si Mike.

"f**k those superstitions." Mabilis na kinarga ni Mike si Adina at binagsak sa couch, "I wanted to f**k, babe. Isang araw din kitang hindi nakita. I miss you so much!"

Akmang hahalik ulit si Mike pero mabilis na hinarang ni Adina ang box na hawak.

"Wait, babe. Gusto kong buksan muna ang laman nito." Dina showed him the box. "Someone sent this just now. Baka importante."

Inagaw ni Mike ang box at halata sa mukha ang inis. Si Mike mismo ang nagbukas ng box. Mataman na naghintay si Dina habang inaayos ang sarili.

Nakita niyang nanlaki ang mata ni Mike ng makita ang laman ng box. She's curious.

"What's inside? Can I see?"

Mabilis na binalik ni Mike ang mga pictures sa loob at nilayo sa kan'ya. Mike stood up and hid the box behind him.

"Anong laman?" Her curiosity drew her more because of his reaction. "I want to see it too."

"N-no! No!" Natarantang wika ni Mike, namumutla pa. "N-nothing! This is nothing! It's nothing! You don't have to see this. J-just another photograph from your stalker."

Kumunot ang noo niya sa inakto ni Mike pero pinagsawalang bahala niya na iyon. If the pictures are from her stalker then those are bullshíts. Wala naman ginawa ang stalker niya kundi magbigay ng bagay na walang kwenta.

"Okay..." tanging sambit niya na lang. "Maliligo muna ako sa taas."

Sunod-sunod na tumango si Mike pero halata pa rin sa mata nito na taranta.

"Sunod ako. After I disposed of this."

Tumalikod na si Adina at mabilis na tinungo ang kwarto saka naligo. Nakatapis lang siya ng tuwalya nang lumabas at napansin niya ang usok at sinag mula sa baba.

Dumungaw siya mula sa bintana at nakita niya si Mike na sinusunog ang box at mga laman niyon.

"Walang sinuman ang makakasira sa plano ko. Papatayín ko ang lahat ng haharang sa akin."

Narinig niyang sambit ni Mike bago nito hinagis ang larawan sa nagbabagang apoy.