Just A Dream : Fall for You

Chapter 16

ISANG linggo na ang lumipas matapos makipaghiwalay ni Jean, sa nobyo. A simula nang gabing ‘yon ay wala ng ibang ginawa si Sean, kung hindi magpakalasing. He can’t still accept that Jean suddenly broke up with him, and it feels like a ‘Deja Vu' for him. It feels like how he used to be before when Justine was in a coma. But, unlike before, he didn’t drown himself in alcohol, starve himself to death, isolate himself from reality, and sleep all day.

He tried calling Jean, but she never answered his calls, including his messages. And whenever he wanted to approach her when he visited her at her workplace, she would ignore him no matter how much he tried to reach for her.

“It’s my fault that she felt that way because my time and mind were occupied by taking care of Justine. Pero kasalan ko rin kungbakit naaksidente si Justine, wala na akong ginawang tama. Ako rin ang dahilan kung bakit ngayon magkagalit si Justine, at Jean. What the hell did I do? I’m such a big idiot. Puro na lang g**o ang dala ko, mas mabuti siguro kung hindi ko na lang sila nakilala. Siiguro hanggang ngayon magkaibigan pa rin sila at hindi sana naaksidente si Justine. Kung hindi sana nila ako nakilala malamang ay masaya sila ngayon,” Sean blamed himself.

“Sean! Alam ko na nandiyan ka, kaya buksan mo na itong pinto kung ayaw mong mawalan ng pinto ang bahay mo! Bibilang ako ng tatlo at kapag hindi mo pa rin ito binuksan ako na mismo ang magbubukas. . . Isa!” Chuck shouted as he knocks the door loudly. He kept banging the poor door that it almost collapse.

“Oo na, bubuksan na!” sagot ni Sean, nang magising dahil sa ingay ng kaibigan. “Nakakaistorbo ka sa mga kapitbahay alam mo ba ‘yon?” Iritable niyang bulong sa sarili habang gumigewang na naglakad patungo sa pinto. 

Madiin naman siyang napamura sa sarili ng maramdaman ang matinding sakit ng ulo at hilo. Halos umikot ang kaniyang paningin habang kinakaladkad ang sarili upang pagbuksan ang kaibigan na halos sirain na ang pintuan ng kaniyang apartment sa pagkalamapag.

“Very good,” Nakangising sambit ng kaibigan ng sa wakas ay pagbuksan niya ito ng pinto.

“Anong kailangan mo?” He asked flatly as he watched his friend stepping inside his apartment without his permission.

“I need to talk to you.” Chuck simply answered. “Ano ba ‘tong bahay mo Sean, amoy alak at ang kalat pa.” Nakangiwing reklamo ni Chuck, nang makita ang sinapit ng salas. 

Saglit pang iginala ni Chuck, ang tingin sa bago niya inilapag sa center table ang bitbit na take-out na pagkain at saka siya naupo sa sofa at ipinatong ang paa sa center table na katapat lamang ng mahabang sofa na kaniyang kinauupuan.

“Anon naman ang pag-uusapan natin at kinailangan mo pang pumunta dito?” Walang buhay na tanong ni Eros, habang inaayos ang magulong buhok.

“Tell me nag-away ba kayo ni Jean?” Chuck asked him seriously as he observed Sean’s reaction.

“Hindi.” Halos pabulong na sagot ni Sean.

“Kung hindi kayo nag-away, bakit nagkaka-ganoon si Jean?” tanong ni Chuck. Mula sa center table ay ibinaba niya ang kaniyang paa at saka maayos na naupo. “Ang tamlay niya. Ano ba talaga ang nangyari?”

“We broke up.” Wala sa sariling pag amin ni Sean, habang nakatingin sa kawalan. Ang kaniyang mga siko ay nasa tuhod habang ang mga palad ay sapo ang ulo na parang binibiyak sa sakit.

“Kailan pa? At saka bakit naman kayo nag-break!” Hindi mapigilang singhal ni Chuck.

“L-last week.” Nahihirapang sagot ni Sean, nang manariwa sa isipan ang ginawang pakikipaghiwalay ng nobya. “Siya ang nakipaghiwalay.”

“Ano!” Chuck exclaimed. 

Kunot-noo namang bumaling si Chuck, sa kaibigan na ngayon ay tila walang buhay, dahil wala na naman ang sigla at kislap ng mga mata nito. 

“Bakit ka naman pumayag? Ano bang nangyari?” Kapagkuwan ay tanong nito.

“Hindi ko alam.” Malungkot ang mga mata at walang buhay ang boses na sumagot si Sean. “Wala akong magawa s’ia ang may gusto ng break up na ito.”

“Are you nuts! Bakit ka pumayag na makipaghiwalay? At anong ibig mong sabihin na hindi mo alam, sabihin mo nga, mahal mo ba talaga si Jean?”

“Hindi ko na alam Chuck! Naguguluhan na ako. Gulong-g**o na ako, parang sasabog na ang utak ko.” Frustrated at hindi naiwasang magtaas ng boses niyang sagot sa kaibigan.

“Gumising ka nga Sean!” Chuck hissed as he grab Sean, with force and griped Sean’s shirt tightly. “Alam mo naman ‘di ba na mahal na mahal ka ni Jean, ‘di ba? At alam mo ba na nahihirapan siya at nag-aalala siya dahil sa ‘yo? Sean, can’t you just get back to your senses!” Halos lumabas na ang mga ugat ni Chuck, sa leeg at noo sa lubos na panggigigil.

“Alam ko ‘yon Chuck, alam na alam! Pero anong magagawa ko, hindi ko na alam kung ano dapat ang gawin!” Pigil ang luha na singhal ni Sean, sa nanggigigil na kaibigan.

“Hindi mo alam ang dapat gawin? Paano mo naman nasabi Sean? May nagawa ka na ba para kay Jean?” Walang gana ngunit mariing sambit ni Chuck, at saka siya pasalampak na naupong muli sa mahabang sofa matapos bitawan ang kaibigan. “Alam mong mahal ka niya at mahirap para sa kaniya ang makipaghiwalay sa ‘yo. Pero ano? Hinayaan mo lang siya na umalis at iwan ka? Anong klaseng lalaki ka naman, Sean. . . Hindi ganiyan ang Sean, na nakilala ko.” Inis na usal ng kaibigan bago muling ipinatong ang paa sa center table.

“Anong gusto mong gawin ko? Tell me!” Frustrated na asik ni Sean. Gulong-g**o at nahihirapan na nga siya ay sinisigawan pa siya ng kaibigan.

“Iyan ang dapat mong pag isipan. Ikaw lang ang nakakaalam sa sagot sa tanong na ‘yan.” Chuck said  as he walk towards the door. “Isipin mo ng mabuti kung ano ba talaga ang nararamdaman mo, kung sino ba talaga ang mahal mo. Bago pa tuluyang mahuli ang lahat para sa ‘yo. . . Sorry kung nasigawan kita, dumaan lang talaga ako para ihatid ang pagkain mo. Dahil alam ko na gugutomin mo na naman ang sarili mo.”

Paulit-ulit na tumakbo sa isipan ni Sean, ang sinabi ng kaibigan. Kaya naman buong maghapon ay wala siyang ginawa kung hindi pag-isipan at analisahin ang mga bagay-bagay. And, after a while of non-stop questioning, and asking of what if’s he finally got the answer he was looking for. 

“It’s time to fix this mess I made.” Bulong niya sa sarili habang sinusubukang tawagan si Jean, ngunit patuloy pa rin na hindi sinasagot ni Jean, ang kaniyang mga tawag.

IT’S BEEN two weeks since the last time Justine saw Jean and Sean. And during those two weeks, she kept on thinking about what happened while she was asleep. Pati ang katotohanan na maaaring hindi na niya maibabalik pa ang dati, ang dating pagkakaibigan nila. Ngunit sa kabila nito ay umaasa pa rin siya na siya pa rin ang mahal ni Sean. Na may puwang pa siya sa puso nito, at posible pang magkabalikan sila. Martir na nga niyang matatawag ang sarili, ngunit balewala ‘yon sa kaniya dahil patuloy na pa rin siyang umaasa sa isang tao na masaya ng nabubuhay kasama ang best friend niya.

“Excuse me.” A very familiar voice pulled Justine away from her thoughts.

The owner of that voice enters her room, and when she turns to see who it is, she gasps in surprise when she sees Chuck, standing in front of her.

“Chuck? Ikaw na ba ‘yan?” Hindi makapaniwala niyang sambit habang tinititigan ng mabuti ang binata.

“Oo ako nga. Pasensiya na kung ngayon lang kita nabisita. Hindi ko kasi alam kung paano kita haharapin.” Nag-aalangang ngumiti si Chuck, nang magkasalubong ang mata nila ni Justine. “By the way kamusta ka na? I heard that you’re under therapy?”

“Okay lang naman ako. Yeah, I’ve been into various therapies,” nakangiting sagot ni Justine, bago sandaling ibinaling ang paningin sa sariling mga binti na natatakpan ng puting kumot. 

“By the way Chuck, kumusta na sila Sean and Jean? Nakakausap mo ba sila?” Magkasunod niyang tanong na ikinagulat naman ng binata. 

Justine didn't hesitate to ask him, because she was honestly curious about those two.

“Alam mo na nga pala ang tungkol sa kanila.” Walang kahit na anong emosyong sambit ni Chuck, matapos umiwas ng tingin. “I guess there’s no need for me to hide anything from you. Justine, the truth is. . . those two are . . .” Nahihirapang sagot ni Chuck, at tulad ng nakasanayan nito, hinahagod niya pa rin ang kaniyang batok sa tuwing may gusto siyang sabihin ngunit hindi niya maisatinig.

“Anong nangyari sa kanila?”

“They broke up more than a week ago.” Halos ibulong na lamang ni Chuck, ang kaniyang sagot.

“What? Paano? Bakit sila naghiwalay? Si Sean, kumusta siya? si Jean?”

“Justine! What are you doing? You’re asking stupid questions!” She hissed at herself from the back of her mind.

“Jean, is pretending to be alright, even though she’s not. She’s even ignoring Sean. While Sean can't accept their break up,” pag-uumpisang magkuwento ni Chuck. “Every time Sean tried to talk to her, whether through call, text, or in person, she always ran away, and ignored him. Sean was devastated, and he’s broken once again. He was much more broken compared to when you’ve been in a coma. He’s always drunk, and he never stepped out of his apartment. That’s why I’m worried for those two.” 

Kitang-kita ang pag-aalala sa mga mata ni Chuck, para sa dalawang kaibigan. Kaya naman hindi na si Justine, nakaimik pa. Naubusan na siya ng salitang sasabihin, at wala siyang mahanap na tamang salita para ipaliwanag ang kaniyang nararamdaman.

“Huwag na nga natin silang pag-usapan.” Suhestiyon ni Chuck, nang tila nabasa nito ang iniisip at nararamdaman ni Justine. He even make his tone more lively just like how he normaly sounds like. And then he smiled widely at her.

“Okay,” tugon ni Justine, na may tipid na ngiti sa labi. “Chuck, puwede ka bang magkuwento ng tungkol sa ‘yo. . .  About what happened to you for the past five years.” Pagbabago ni Justine, sa usapan.

“Ako? Sa ngayon nagtatrabaho na ako sa isang maliit na company. And then more than a year, and three months ago I was promoted as a manager.” He humbly said.

“Congrats sa ‘yo, Manager Chuck Martinez!” Masayang sambit ni Justine. She congratulated him sincerely, and she’s proud of his achievement.

Chuck willingly told her everything that happened five years ago. That five years that Justine missed out. Despite that, she was still happy to hear that their batchmates were busy with their jobs, which made her feel envious. She silently wishes to be like them, and she wants to make her dreams and goals come true just like them.

But, aside from that, she can’t help but think of Sean and Jean. About what happened to them, and the fact that she was one of the reasons why they broke up. While she was thinking about it and their ruined friendship, she began to realize that she must do something about it, about everything. That’s why she called Chuck over the phone to ask him a favor. And she’s hoping that her plan will work and that everything will go according to her plan. She hopes that what she’s about to do works out to go back to what they used to be before. It may not be complete, but, at the very least, it will fix it.

...

Sean decided to visit Justine for one last time to say sorry and to ask for her forgiveness. After all, he was one of the reasons she was there. He also wanted to end their past relationship clearly and tell her that it was Jean, that he loves right now, and he can't live without her, and that he doesn't want to lose her.

He's already standing in front of her room, but he can't move his hands up to knock at the door in front of him. He was scared to see her because he knew she was mad at them, especially towards him, and he was ready to accept everything. He's prepared to take her anger and hate.

“Sean? Anong ginagawa mo rito?” tanong sa kaniya ni Dra. Maggie, nang makita siya nito pagkalabas nito mula sa kabilang silid.

“Kayo po pala Dr.Maggie, bibisitahin ko po sana si Justine.” Sagot naman niya nang lingunin ang doktora.

“Si Justine? Nasa rehabilitation room siya para sa therapy.” Dra. Maggie informed him as she took a glance at her wrist watch. “Pero looking at the time, patapos na rin ‘yon, baka bumalik na rin siya dito any minute. Pero mas maganda na puntahan mo na lang siya sa rehabilitation room. Kasi minsan pagkatapos ng therapy niya pumupunta siya sa garden for other recreational activities, kaya it’s better if you just go there.” Dra. Maggie suggested which he thanked for.

At nang makarating siya sa rehabiliation room ay kaagad niyang nakita ang dalaga. Mula sa labas ng silid ay natatanaw niya ito. He can already see from the outside that Justine, was working hard no matter how many times she fall, and stumble down, she still stand up to try again. Kahit pa na bakas sa mukha nitong nahihirapan at pagod na ito.

“She’s pretty strong, Justine doesn’t deserve this. She doesn’t deserve to have us in her life. Hindi siya dapat nasasaktan ng ganito dahil sa amin. Kasalanan ko ang lahat ng ito, ako ang puno’t dulo nito.”  Paninisi niya sa sarili habang tahimik na pinagmamasdan si Justine. 

After a few more minutes finally  Justine, finished her therapy. Mabuti na lamang wala sina Simone at Keith, na maaaring pigilan siya kung sakali na subukan niyang lapitan at kausapin si Justine. That’s why he can talk to Justine, without thinking about those two, who are mad at him. 

“Sean? Anong ginagawa mo rito?” Gulat na tanong ni Justine. She immediately saw him standing outside the rehabilitation room when she’s about to return to her room.

“Puwede ba tayong mag-usap?” Naiilang na tanong ni Sean, na pinaunlakan naman ni Justine.

“Maiwan ko na po muna kayo.” Magalang na sambit ng lalaking physical therapist ni Justine.

“Thanks.” Sabay na sabi nila bago pa muling makabalik sa loob ang therapist.

“Sean, puwede ba sa garden na tayo mag-usap?” pakiusap ni Justine, habang marahang itinutulak ni Sean, ang kaniyang wheelchair. “Pero bago tayo pumunta sa garden, puwede ba na dumaan muna tayo sa kuwarto ko? May kukunin lang ako.”

“Okay.” He simply answered as he pushed her wheelchair towards her room.

“I’m really sorry, Justine.” Kaagad na paghingi ng tawad ni Sean, nang makarating sila sa gitnang bahagi ng hardin. 

“Sorry sa lahat-lahat ng nagawa ko sa ‘yo. Alam ko na walang kapatawaran ang mga nagawa ko, pero Justine, I’m really sorry. I’m really sorry, Justine. . . Handa akong tanggapin ang galit mo, suntukin mo ako, sampalin. Kahit ano tatanggapin ko, dahil deserve ko naman ang kahit na anong p*******t na gusto mong gawin. Dapat lang sa akin iyon dahil sinaktan kita. Hindi dapat kita sinaktan ng ganito.” 

And then, Sean kneeled down to show her how sorry he was for what he did. 

“Tumayo ka nga diyan, Sean.” Seryoso at may awtoridad sa tono na sambit ni Justine, habang pilit niyang hinihila sa braso ang binata upang tumayo na ito. “Hindi mo kailangan na lumuhod sa harapan ko. Kaya naman tumayo ka na diyan.” 

Nasaktan man siya sa mga sinabi nito ay pilit niyang binaliwala ang nararamdaman dahil hindi iyon ang mahalaga para sa kanya.

Marahas namang umiling si Sean, bago muling nagsalita. “I’m sorry, Justine. I’m sorry.” Paulit-ulit na paghingi niya ng tawad habang nakaluhod pa rin at punong-puno ng samut-saring emosyon ang mga mata nitong nakatuon sa dalaga.

“Hindi lang ikaw ang dapat na humingi ng tawad sa ‘yo,” sabi ni Justine, nang sumuko na siyang subukin pang hilahin patayo si Sean. 

“Sean, I’m sorry din. Kasi kung hindi sana ako naaksidente hindi sana ‘to mangyayari.” Marahang bumuga ng hininga si Justine. “Sorry kasi nahirapan ka dahil sa akin, at sorry din kasi hindi pa kita kayang patawarin sa ngayon.” Mahinang usal pa ni Justine, bago niya ibaling ang atensyon sa fountain na nasa kanyang harapan upang iwasan ang mga mata ng binata.

“Yes, I can accept your apology, for now. Pero ang kalimutan ang lahat? Hindi ko pa kayang gawin ‘yon, sana maintindihan mo.” Nakayukong pagpapatuloy ni Justine, dahil hindi niya magawang titigan sa mukha ang binata lalo na ang nangungusap nitong mga mata.

“I know.” Sean whispered, but loud enough for her to hear.

Sean knew it, he already pictured out in his mind this kind of scene. That Justine, won’t be able to forgive him. Because he know that he deserve this, and he doesn’t deserve her forgiveness for hurting her, and betraying her. After all, what she have done for him. And, because of him, her friendship with Jean, got broked like a glass. Their once strong bond, and frienship as ripped apart, and disappeared into thin air.