Chapter Seventeen.
SOPHIA
Actually, ngayon hindi ko alam kung nasaan na ba kami. Ang tanging masasabi ko lang ay nasa isang madilim kaming lugar kung saan walang makikitang mga kabahayan kundi mataas na mga puno at talahiban. Pwedeng pwede na syang pag-shootingan ng mga horror movies.
Bang!
Nakalimutan kong meron pa rin palang mga men in blacks ang humahabol sa amin. Siguro mga 30 minutes na kaming naghahabulan. Akala ko nga ay mailiigaw na naming sila, hindi pa rin pala. Napakaconsistent ng mga ito.
Bang!
Napapatalon talaga ako kapag naririnig ko ang putok ng baril na tumatama sa kung saan saang parte ng sinasakyan namin. Ilang beses na rin akong nagdasal na ingatan kami ni Lord ngayong gabi.
"Sophia. Are you okay?" Ilang beses na ring naitanong sa akin yan ni Piero. Maya maya ang
