เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาที่กำลังกำลังจะถูกหย่าของคุณหมอในยุค80 (พร้อมระบบสมุนไพรหมอเทวดา)

ตอนที่ไม่มี ตอนที่ 2 เด็กน้อยที่น่าสงสารชื่อ

‘ภารกิจแรก รักษาโรคขาดสารอาหารให้กับหลี่ตงหยาง รางวัลภารกิจ พลังงานห้าสิบหน่วย, คะแนนประสบการณ์หนึ่งร้อยหน่วย และสกิลขั้นพื้นฐาน การปรุงยาบำรุง’

ถังมี่มองหน้าจอสีฟ้า ในมิติหากเธอไม่ได้เข้าไปทั้งตัวก็จะไม่เสียพลังงาน และหากเธอทำภารกิจนี้สำเร็จ เธอก็จะได้คะแนนประสบการณ์เพื่อเปิดโซนสวนสมุนไพร สำหรับหยิบยาสมุนไพรหายากออกมาใช้

“รับภารกิจ” หญิงสาวมองหาสมุนไพรขั้นพื้นฐานที่จะทำให้กระเพาะน้อย ๆ นั่นอุ่นก่อน การรักษาคงต้องค่อยเป็นค่อยไป

หน้าต่างคลังสมุนไพรปรากฏขึ้นแทนที่ด้วย คำสั่งภารกิจ เธอกดเลื่อน ๆ ดูสมุนไพรอะไรบ้างที่พอจะทำอาหารให้กับเด็กน้อยกินได้บ้าง ครั้นเมื่อเห็นขิงแห้งจำนวนหนึ่ง เธอก็ยกยิ้มออกมา

ขิงช่วยขับลม และแก้อาหารท้องอืดได้ดี ดูจากท้องโต ๆ ของเด็กน้อยคงจะเต็มไปด้วยแก๊ส เธอกดเลือกขิงออกมาจำนวนหนึ่ง แต่มีแค่ขิงไม่เพียงพอ เธอกดเลือกหน้าต่างอาหารขั้นพื้นฐาน ทว่าของเหล่านั้นยังไม่มีในช่องมิติ

“เห็นทีฉันคงต้องยอมเสียคะแนนพลังงานเข้าไปในมิติสักรอบแล้ว” หญิงสาวเดินกลับไปในห้องนอน

หลี่ตงหยางเห็นน้าสะใภ้ออกจากครัวมือเปล่า เขาก็ไม่ได้ผิดหวัง เพราะที่ผ่านมาน้าสะใภ้ก็ไม่เคยให้อะไรเขากินเลย ดังนั้นเด็กชายจึงก้มหน้าอย่างยอมรับความเป็นจริง

“ตงหยางมานี่เร็ว น้าสะใภ้จำได้ว่าในห้องมีของกินที่น้าเก็บเอาไว้ เธอเอาไปกินรองท้องก่อน น้าจะรีบทำอาหารให้กิน”

ตอนแรกหลี่ตงหยางก็ไม่กล้าที่จะตามเข้าไป แต่เมื่อถูกกุมมือเขาก็เดินตามไปอย่างหวาดระแวง ในตู้เก็บของมีอาหารอยู่จริง ๆ ด้วย ถังมี่หยิบลูกอมกระต่ายขาวออกมาหนึ่งกำมือ และเมล็ดทานตะวันคั่ว ที่เจ้าของร่างเดิมไปแย่งมาจากหลี่อี้หมิง ของนี่คงเป็นแม่นางเอกหวังไป่ลู่ทำมาให้

“เอานี่ไปนั่งกินรอ แต่อย่ากินเยอะเดี๋ยวกินข้าวไม่ได้ น้าเข้าห้องน้ำสักครู่” เพราะไม่รู้ว่าการที่เธอเข้าไปในมิติจะถูกคนอื่นพบเห็นหรือไม่

ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย เธอจึงแสร้งว่าเข้าห้องน้ำเสียเลย ถังมี่เดินเกาหัวอยู่หน้าโถส้วม

“แล้วฉันจะเข้าไปในมิติได้อย่างไร ระบบ”

‘โฮสต์แค่คิดว่าเข้าสู่มิติ ก็สามารถเข้าไปได้ทันที’

เสียงระบบตอบกลับมาในความคิดของเธอ ถังมี่ไม่ลังเลอีกต่อไป เธอหลับตาลงแล้วจินตนาการถึงห้องสมุนไพรสีเขียวชอุ่มที่เธอเห็นในห้วงสามมิติกลางอากาศ

“เข้าสู่มิติ”

สายลมวูบหนึ่งพัดกลิ่นอายสมุนไพรจาง ๆ ลอยเข้าจมูก ถังมี่ลืมตาขึ้นมา ก็พลันเห็นว่ารอบ ๆ ตัวเธอ ไม่ใช่โถส้วมแล้ว แต่เป็นที่ดินขนาดใหญ่ เธอมองไปรอบ ๆ บางพื้นที่มีตัวอักษรสีแดง ที่บ่งบอกสถานะ นั่นหมายความว่า หากเธอเก็บคะแนนประสบการณ์ได้ไม่มาก ก็ไม่สามารถเปิดโซนเหล่านั้นได้

“โธ่ โซนที่ใช้ได้จริงแค่นี้เอง ในบ่อน้ำน่าจะมีปลากระมัง” เธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นเบ็ดตกปลาแบบฝรั่งวางเอาไว้ ใบหน้าของเธอแสดงความดีใจออกมา

“ลองดูก็แล้วกัน” หญิงสาวเหวี่ยงเบ็ดออกไป แม้จะไม่มีเหยื่อปลา แต่ทว่าในห้องมิตินี้ก็คงจะไม่ได้ยากอะไร เพราะเหมือนโซนนี้ก็เป็นที่เธอสามารถจับต้องได้

‘แจ้งโฮสต์น้ำในสระ เป็นน้ำบริสุทธิ์’

ถังมี่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอจุ่มนิ้วลงไปในน้ำที่ใสจนเห็นก้นบ่อที่สะอาดสะอ้าน ไม่มีความเย็นเฉียบหรือความร้อนแผดเผา แต่ให้ความรู้สึกสดชื่นอย่างน่าประหลาด หญิงสาวตักน้ำขึ้นมาจิบหนึ่งคำ รสชาติหวานละมุนยิ่งกว่าน้ำแร่เทือกเขาแอลในยุคปัจจุบัน

“น้ำบริสุทธิ์จริง ๆ” เธอรำพึงเบาๆ พลางนึกถึงสรรพคุณของมันในนิยายที่เคยอ่าน

“ถ้าเป็นน้ำบริสุทธิ์แบบในนิยาย มันน่าจะช่วยรักษาอาการขาดสารอาหารของเสี่ยวตงหยางได้” ความคิดนี้ทำให้หัวใจของเธอพองโตด้วยความหวัง เธอรีบตักน้ำใส่ขวดที่ปรากฏอยู่ในมือ และเก็บเอาไว้ในกระเป๋ากางเกง

รออีกครู่หนึ่งปลาตัวใหญ่ก็ติดเบ็ดขึ้นมาแล้ว

“ว้าว ปลาตัวใหญ่มาก”

‘สระน้ำบริสุทธิ์แห่งนี้ สามารถใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง รดต้นไม้ก็เติบโตและให้ผลผลิตที่ดีที่สุด รักษาอาการบาดเจ็บได้ และยังบำรุงร่างกาย’ ข้อความในหัวแจ้งเตือนมาอีกครั้ง

“สวรรค์ ถังมี่ชอบระบบขี้โกงนี้ที่สุด”

‘แจ้งโฮสต์ แต่สามารถใช้ได้เพียงวันละสามครั้ง หากโฮสต์จะนำออกไปใช้เพียงพูดออกมา แต่อย่าลืมเวลาทุกอย่างต้องหักด้วยคะแนนประสบการณ์ โฮสต์เข้ามิติครั้งแรก หักลบคะแนนพลังงานยี่สิบคะแนน เหลือแปดสิบคะแนน และการนำของออกไปครั้งนี้เหมารวมเป็นหนึ่งครั้ง หักสามสิบคะแนนประสบการณ์อีก 70 คะแนน ดังนั้นโฮสต์มีคะแนนติดลบ 20 คะแนนรอหัก’ ให้ตายงกชะมัด หักไปถึงยี่สิบคะแนนไม่พอ ยังจะมีติดลบอีก ระบบเฮ็งซวยยย

แต่ไม่เป็นไรได้ปลามาแล้ว ไหน ๆ การเอาของออกไปต้องเสีย 20 คะแนน เช่นนั้นก็หอบมันไปเยอะ ๆ เธอมองหาผักที่พอจะไปทำปลานึ่ง ก็เห็นแปลงผักกาดหญิงสาวไม่รอช้ารีบดึงออกมาสองหัว จากนั้นก็มองหาผลไม้อีกอย่าง ครั้นได้ครบก็รีบออกจากมิติ

ตอนที่ออกมาจากห้องหลี่ตงหยางมองน้าสะใภ้ที่ถือทั้งปลา ทั้งผักผลไม้ออกมาด้วยความตกตะลึง ห้องน้ำบ้านเขามีปลาตั้งแต่เมื่อไรกัน วันหลังต้องเข้าไปค้นหาดูบ้าง

“เสี่ยวตงหยางมาเร็วเข้า มาช่วยน้าล้างผัก วันนี้เราจะทำปลานึ่งขิ่งอ่อนกัน”

“ดะ ดะ ได้ครับ”

‘ระบบมีวิธีแก้อาการติดอ่างของตงหยางไหม’ เธอกลอกตาขึ้นเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่นึกเป็นจริง

‘แจ้งโฮสต์ติดอ่างไม่ใช่โรคทางร่างกาย แต่เป็นเพราะสภาพจิตใจ น้ำบริสุทธิ์ที่โฮสต์นำมาสามารถดื่มเพื่อรักษาได้’

“แล้วจะหายติดอ่างไหม”

‘แจ้งโฮสต์ ไม่หาย’ ถังมี่ถลึงตาใส่หน้าต่างสีฟ้า ไม่หายแล้วจะพูดขึ้นมาทำมะเขืออะไร

‘แต่หากโฮสต์รักษาโรคขาดสารอาหารได้ ระบบได้ให้รางวัลพิเศษ เป็นสมุนไพรบำรุงจิตใจ สมุนไพรนี้สามารถช่วยฟื้นฟูร่างกายและจิตใจได้ในระดับนึง อีกส่วนหนึ่งต้องมาจากตัวโฮสต์เอง’

“นะ นะ น้าซา ซา สะใภ้ ผมล้างเสร็จละ ละ แล้วครับ” เฮ้อ เหนื่อย

“เสี่ยวตงหยางเด็กดี น้าทำปลาเสร็จแล้ว มาจ้ะ เรามาช่วยกันทำปลานึ่งสมุนไพรกัน” หลี่ตงหยางกลัวน้าสะใภ้อยู่แล้ว เธอใช้ให้ทำจึงไม่กล้าขัด

ทว่าเมื่อได้มาทำอาหารด้วยกัน เด็กน้อยก็รู้สึกดีใจอย่างประหลาด น้าสะใภ้สอนเขาทุกขั้นตอน

“หมักปลากับน้ำปรุงเสร็จแล้ว เราก็เอาผักกาดมารองในหม้อแบบนี้ เสร็จหรือยัง”

“ซา ซา ซา”

“โอเคเสร็จแล้ว” รอให้เด็กน้อยพูดจบ วันนี้คงไม่ได้กิน

“เสร็จแล้วก็วางปลาลงไป มา น้ายกเอง ตั้งไฟไว้ รอให้สุกเราก็จะได้กินกันแล้ว” ถังมี่โน้มตัวลงมา ใช้มือบีบแก้มตอบ ๆ ของเด็กชาย

หลี่ตงหยางหน้าตัวแข็งทื่อขึ้นมา ตอนแรกคิดว่าน้าสะใภ้จะตบอีกแล้ว แต่กลับไม่เป็นแบบนั้น

“ตงหยางทำไมแก้มถึงแดงล่ะ ไปโดนอะไรมา”

“มะ มะ มะ ไม่มีอา อาไรครับ” เด็กน้อยหลุบตาลง มือกำเสื้อเก่า ๆ ที่ใส่อยู่

แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ เสียงที่เธอได้ยินตอนที่ยังไม่ฟื้น คงเป็นเสียงที่เด็กน้อยถูกตบ โธ่เอ๊ย ทำไมคนที่นี่ถึงใจร้ายจังนะ

“ไม่เป็นไร น้าชอบตงหยางที่สุด น้าจะดีกับเธอ