📖 ANGHEL SA GABI: Ang Pag-ibig ng Isang CEO

Kabanata 1: Marangya, malawak, at puno ng mga mamahaling kagamitan ang tirahan ng pamilya Velez—ang mansyong nakatayo sa tuktok ng isang burol kung saan tanaw ang malawak na bahagi ng lungsod. Ngunit para kay Elianandro Velez, o mas kilala bilang si Elian, ang palasyong ito ay tila isang gintong hawla. Maganda tingnan ng mga nasa labas, pinapangarap ng marami, ngunit sa loob ay malamig, tahimik, at tila walang puwang para sa sariling kagustuhan. Sa loob ng apat na sulok na ito, ang bawat hakbang ay may sinusunod na tuntunin, ang bawat desisyon ay tinitimbang batay sa magiging epekto sa pangalan at yaman ng pamilya. Tatlumpu’t dalawang taon na siya. Bilang Punong Tagapamahala o CEO ng Velez Group of Companies, hawak niya ang kapalaran ng libo-libong manggagawa at bilyun-bilyong halaga ng ari-arian na nakakalat sa iba’t ibang panig ng bansa. Sa harap ng mga tao, siya ay siyang haligi ng katatagan—matalino, matikas, at walang kahit anong pag-aalinlangan sa paggawa ng mga desisyong nagpapalago pa lalo sa kanilang kabuhayan. Ngunit sa sandaling tumatahak siya patungo sa hapag-kainan ng kanilang tahanan, siya ay bumabalik sa pagiging anak na kailangang sumunod sa mga utos na minsan ay labag na sa kanyang sariling puso at isipan. Sa gabing iyon, tila mabigat pa lalo ang hangin na umiikot sa silid-kainan. Ang mahabang lamesang gawa sa pinong kahoy ay puno ng iba’t ibang uri ng pagkaing inihanda ng mga kusinero, ngunit halos walang sinuman ang humahawak sa mga kubyertos. Ang katahimikan ay tila nagbababad sa paparating na usapang alam na nilang lahat ay magiging sanhi ng pagtatalo. Si Don Alejandro, ang kanyang ama, ay nakasandal sa likuran ng kanyang upuan habang mahigpit na nakahawak sa mga sandalan nito. Kitang-kita sa kanyang mukha ang katigasan na matagal na niyang ipinapakita sa lahat ng pagkakataon. Sa kabilang panig naman ay si Doña Consuelo—ang ina ni Elian—na bagama’t may mukhang maamo at malambot ang kilos, ay kilala rin sa pagiging matibay sa mga desisyong sa tingin niya ay makabubuti sa katayuan ng kanilang angkan. "Elian," binasag ng ama ang katahimikan. Ang tono ng boses nito ay mababa ngunit sapat upang iparamdam na ang sinasabi niya ay utos na hindi dapat pagtatalunan. "Nakausap ko na nang maayos at masinsinan ang pamilya Alcantara. Handa nilang pag-isahin ang kanilang anak na si Margarette sa iyo sa loob ng tatlong buwan. Kapag natapos ang kasunduang ito, ang ating mga negosyo ay magsasama-sama at tiyak na tataas pa lalo ang ating katayuan. Wala nang ibang pamilya ang makakapantay sa atin sa buong kapuluan. Ito ang pinakamainam na hakbang para sa iyong kinabukasan at para sa pagpapatuloy ng ating pinaghirapan." Dahan-dahang ibinaba ni Elian ang kanyang tinidor at kutsara. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ng kanyang ama, hindi yumuyuko o umiiwas gaya ng ginagawa ng ibang tao kapag kaharap ang matanda. Sa kanyang mga mata ay makikita ang pagod na matagal na niyang itinatago—pagod na sa pagiging sunud-sunuran sa lahat ng bagay kahit na siya na ang namumuno sa labas ng tahanan. "At paano naman ako, Ama?" tanong niya nang mahinahon ngunit may diin na tumagos sa pandinig ng mga nakikinig. "Sa lahat ng planong ito, nasaan ang aking sariling kagustuhan? Magpapakasal ba ako sa isang babaeng hindi ko pa nakakausap kahit minsan, hindi ko pa nakikilala ang ugali, at hindi ko naman nararamdaman ang anumang pagtingin? Para ba sa kontrata at kasulatan ang aking buhay? Ang kasal ba ay isang uri lamang ng pakikipagkasundo upang lumaki pa ang ating yaman?" Bumuntong-hininga naman ang ina at inabot ang kamay ng anak upang subukang pakalmahin ito. "Anak, naiintindihan naming mahirap para sa iyo. Ngunit kailangan mong maunawaan ang katotohanan ng ating kalagayan. Sa katayuang ating kinatatayuan, hindi laging nasusunod ang damdamin lamang. Ang pag-ibig ay maaaring dumating sa paglipas ng panahon habang namumuhay na nang magkasama. Ang mahalaga ay matatag ang pundasyon ng inyong pagsasama—ang katulad na antas ng pamumuhay at pagtutulungan para sa pamilya. Kapag mayroon ka nang sariling pamilya at tagapagmana, saka ka magkakaroon ng kalayaang magpasya sa ibang mga bagay. Ngunit sa ngayon... kailangan mong sumunod sa payo namin." "At kung hindi ko gawin?" tanong ni Elian habang tumatayo na mula sa upuan. Ang kanyang mukha ay seryoso at puno ng pasya. "Kung sabihin kong hindi ako magpapakasal sa taong hindi ko minamahal, ano ang gagawin ninyo?" Tumingin ang mag-asawa sa isa’t isa bago sumagot ang ama nang walang pag-aalinlangan. "Kung hindi mo matutupad ang tungkuling ito sa loob ng itinakdang panahon, mapipilitan kaming bawiin ang lahat ng ibinigay namin sa iyo. Ang pamamahala sa kumpanya ay ililipat namin sa iyong pinsan na si Marco. Alam mo naman kung paano ito—hindi pwedeng manatili sa kamay ng isang taong inuuna lamang ang sariling damdamin kaysa sa kapakanan ng marami at ng kinabukasan ng ating lahi. Mawawalan ka ng karapatan sa lahat ng ari-arian at maging sa apelyidong Velez." Hindi natinag si Elian sa banta. Sa katunayan, tila lalo lamang naging malinaw sa kanya ang lahat. Matagal na niyang hinihintay na maging ganito kalinaw ang kanilang intensyon upang malaman niya kung ano ang kanyang gagawin. "Kung ganoon po... hayaan ninyong patunayan ko na kaya kong tumayo sa sarili kong mga paa kahit wala ang pangalan at yaman ninyo," sabi niya nang mahinahon ngunit buo ang loob. "Hindi ko maipagpapalit ang aking sarili at ang aking kaligayahan para lamang sa laki ng kita ng negosyo. Ngunit sa sandaling ito... kailangan ko munang lumayo sandali. Kailangan kong huminga sa labas ng pader na ito na tila lalong sumisikip sa akin sa bawat araw na lumilipas." Bago pa man makasagot o makatawag pa ang kanyang mga magulang ay mabilis na lumabas ng silid-kainan si Elian. Narinig pa niya ang tawag ng kanyang ina at ang pagpigil ng ama, ngunit hindi na siya lumingon pa. Bumaba siya sa hagdanan, tinawagan ang kanyang tapat na drayber, at sinabihang ihanda ang sasakyan. Nang makalabas siya sa malaking tarangkahan ng kanilang tahanan, tila bahagyang gumaan ang kanyang pakiramdam ngunit nananatili pa rin ang mabigat na pasanin sa kanyang dibdib. Saan ba siya pupunta? Saan makakahanap ng kapayapaan ang isang taong ang buong buhay ay nakaplano na ng iba? Inutusan niya ang drayber na dalhin siya sa lugar na alam niyang walang sinuman sa kanyang pamilya o sa mga nakakakilala sa kanya ang madalas na pumupunta—isang pribadong pasyalan na tanging mga taong nais magtago lamang ang nakakaalam. Doon ay maaari niyang kalimutan sandali na siya ay si Elian Velez, ang tagapagmana at punong tagapamahala. Doon ay maaari siyang maging isang karaniwang tao na naghahanap lamang ng kaunting pahinga mula sa mga hamon ng buhay. Habang binabaybay ng sasakyan ang mga kalsada ng lungsod sa ilalim ng maliwanag na buwan, nakadungaw siya sa bintana at pinagmamasdan ang mga ilaw na dumadaan. Sa kanyang isip ay tanong niya sa sarili: "Mayroon kaya akong pagkakataong mabuhay nang malaya? O magiging ganito na lang ba ako habangbuhay—nakagapos sa mga pangako at inaasahan ng ibang tao?" Hindi niya alam na ang gabing tinutungo niya ay hindi lamang magiging panahon ng pag-iisa. Ito ang magiging simula ng pagtatagpo niya sa isang pagbabagong magpapabago sa buong takbo ng kanyang buhay—isang pagtatagpo na hindi nakaplano, ngunit tila itinakda na ng tadhana bago pa man siya ipinanganak.