Chapter 20
Bigo nila akong tinanguan. Gano’n pa man ay wala akong pinagsisisihan sa naging desisyon ko. Kapag naging magulang na sila, maiintindihan nila kung bakit mas pinili kong manatili dito sa kabila ng mga maling pagtrato sa akin ni Raevan.
“I’m starving,” rinig kong boses ng babaeng kasama ni Raevan.
“What do you want to eat?” Malambing naman na tanong ni Raevan sa kaniya. Parang magic na nawala ang inis niya sa’kin dahil lang sa nagutom ang kasama niyang babae. Nakalimutan na rin yata ang ginawa ko sa kotse niya.
“Ipagluluto mo ‘ko?” Kagat labi niyang tanong.
“Magpa-deliver na lang tayo,” saad naman ni Raevan. Ngumuso naman siya.
“Deliver na naman,” tila nagtatampo niyang wika. Wala na akong balak pakinggan ang susunod kaya umalis na ako doon. Sumunod naman ang kambal sa akin
