Aklıma gelen bu anıyla gözlerim dolarken bir an sanki bir an babamın o huzur veren kokusu burnuma dolmuştu. Başımı sağa sola doğru sallayıp martı aşklarımı doyurmaya devam ettim. Gökçe "hadi aşağı inelim geldik sayılır" dedi. Elimdeki son parçayı da havaya attığım da ellerimi birbirine vurup "tamamdır hadi inelim" dedim. Boş olan poşeti elime alıp çöp kutusuna atarak merdivenlere yöneldim. Hızlıca aşağı indiğim de Gökçe "çocuk gibisin Gül" dedi gülümseyerek. Ben de omuz silkip "ben buyum Gökçe ne olursa olsun içimdeki o yaramaz kız çocuğunu kaybedemem" dedim ve dil çıkardım. Bekir'de dahi hepimiz gülerken iskeleye yanaşan vapurdan yavaş adımlarla inmeye başladık. O kadar kalabalıktı ki bir an nefesim kesildi zannetmiştim. Bekir bir elinde Gökçe bir elinde ben hızlıca yürüyüp o kalabalıktan
