Sa mga sumunod na araw ay mas naging malalim pa ang nararamdaman namin ni Adam para sa isa't isa. Hindi namin nakakaligtaang mag-iwan ng mensahe bago pumasok, kapag lunch break, coffee break at uwian. Nasanay na siguro talaga ako sa presensya niya kahit na hindi man kami magkasama. Subalit isang araw ay dumating ang na araw kung saan ay ang pinakakakabahan ko.. ang paghaharap namin ng mga magulang ni Adam.
Kagaya ng dati ay sinundo ako ni Adam sa eskwelahang pinapasukan ko. Sinamahan na niya muna akong umuwi sa bahay upang magpalit ng damit saka na kami didiretso sa meeting place. Habang nasa biyahe ay hindi ko namalayan ang paglapat ng kanyang kamay sa braso ko. "Sweetie, ayos ka lang ba?" tanong niya.
Doo'y nilingon ko siya habang lulan siya ng pag-aalala. Sandali akong napapikit haban
