กับดักรักคุณหมอมาเฟีย

ข่มใจ

ม่านลดานอนให้อชิกอดอยู่หลายชั่วโมง อชิตื่นขึ้นมาก่อน แต่คนสวยนั้นยังนอนอยู่ และเขารู้ว่าเรือนร่างใต้ชุดคนไข้นี้ไม่มีชั้นในเลยสักชิ้น เขาจะแกล้งทำเป็นละเมอล้วงเข้าไปจับได้มั้ยนะ

"ใจเย็นไว้ไอ้ชิ ใจเย็นไว้ น้องยังเด็กและบริสุทธิ์ ถ้าอยากได้มึงต้องไม่รีบ" แต่เขาแพ้ความคิดด้านมืดเขาคิดว่าเอาหน้าซุกอกดูสักหน่อยคงไม่เป็นอะไร

"นมจะใหญ่แค่ไหนกันนะ" ไม่รอช้าอชิเอาหน้าซุกไปที่อกของม่านลดาทันที เขาพอใจมากที่หน้าอกเธอช่างใหญ่โตตามที่เขาต้องการ คัพC เลยนะเนี่ย อชิจึงแกล้งซุกอยู่ตรงนั้นแล้วก็ทำได้แค่พักเดียว ม่านลดาก็ตื่นขึ้นมา

"อื้อออ โอ๊ยเจ็บอ่ะ" แค่ตื่นนอนในชุดคนไข้เธอยังเร้าอารมณ์เขาขนาดนี้แล้วถ้าเธอไม่ใส่อะไรเลยล่ะเขาจะลุ่มหลงแค่ไหน

ม่านลดาลืมตาขึ้นมาเจอหมอหนุ่มมองดูเธอยิ้มๆ เขาตื่นแล้วแต่ยังนอนกอดเธออีก เธอที่ไม่เคยนอนกอดผู้ชายที่ไหนแม้แต่พ่อของเธอเอง เธออายจึงเอ่ยปากไล่หมอลงจากเตียง

"ตื่นแล้วก็ลงจากเตียงสิคะคุณหมอ เอาแขนมาวางบนเอวทั้งคืนม่านปวดตัวไปหมดแล้วค่ะ"

"งั้นหมอนวดให้มั้ย จะได้หายเมื่อย หมอนวดเก่งนะ" อชิเริ่มเจ้าเล่ห์กับคนสวยบนเตียงในทันที เหมือนสิงโตที่รอตะครุบเหยื่อเมื่อเผลอตัว

ม่านลดาส่ายหน้าอย่างไวเพราะเขาจะหลอกจับเนื้อตัวของเธอ แค่นี้มันก็มากเกินไปแล้ว เธอจึงลุกขึ้นแล้วจับแขนของคุณหมอออกไปแต่อชิแกล้งเอาแขนกลับมาวางที่เดิมก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

"ขอพี่นอนแบบนี้สักห้านาทีนะ เดี๋ยวพี่จะลุกออกไปเอง เจอเคสหนักมาเหนื่อยมากๆ เลย" ม่านลดาใจอ่อนกับเขา เธอรู้ดีหมออีอาร์เหนื่อยแทบขาดใจขนาดไหนในแต่ละวัน เธอจึงเอ่ยติดตลกกับเขา

"วันนี้วันนรกแตกของหมอหรอคะ" อชิหลุดขำออกมาใช่วันแรกที่เขาเจอเธอ เธอก็เคยพูดคำนี้ เขาเข้าใจคำนี้ได้เพราะเธอจริงๆ เขาจึงตอบแค่ อื้อ ให้เธอได้เข้าใจ ความใจอ่อนของม่านลดาจึงเอ่ยปากให้เขานอนต่อได้

"แล้วนอนแบบนี้คุณหมอหายเหนื่อยหรอคะ เตียงก็แคบนอนอยู่ท่าเดียว ไปนอนเตียงเฝ้าไข้ก็ได้นะคะ" อชิส่ายหัวอีกครั้งก่อนจะกอดเอวเธอแน่นขึ้นอีก ม่านลดารู้สึกแปลกๆ ที่มีคนมานอนกอดเธอแบบนี้ หมออชิเหมือนเด็กน้อยที่เอาแต่ใจเลยตอนนี้ เธอจึงถามขึ้นว่าจะได้กลับบ้านตอนไหน

"แล้วม่านจะได้กลับบ้านตอนไหนคะ ป่านนี้ป้าพริ้งคงเป็นห่วงมากแล้ว" นั่นทำให้หมอนึกขึ้นได้ว่ามีคนโทรหาเธอตอนเขากำลังนั่งพักในห้องฉุกเฉิน

"ที่จริงมีคนโทรเข้ามานะแต่พี่ไม่ได้รับสายให้ หนูลองหยิบมาดูสิ" ม่านลดาขมวดคิ้วอย่างหัวเสียนิดหน่อยที่เขาบอกเธอช้า และก็จริงดังคาด คุณป้าจริงๆ ด้วย

เธอรีบกดมือถือโทรกลับไปในทันที ไม่นานนักคุณป้าก็รับสาย

"ฮัลโหล ลดาหรอลูก หนูหายไปไหนมาป้าเป็นห่วงมากเลย" น้ำเสียงของป้าพริ้งดีใจมากที่เธอติดต่อกลับมา

"หนูไม่สบายนิดหน่อยค่ะคุณป้า ขอลาพักสักสองสามวันนะคะ แล้วจะกลับไปทำงานค่ะ"

"ไม่ต้องกังวลนะลูก พักให้หายค่อยมา ป้ามีคนช่วยอยู่ไม่ต้องห่วง"

"ขอบคุณนะคะ งั้นหนูขอพักผ่อนต่อนะคะคุณป้า สวัสดีค่ะ"

เธอกดวางสายก่อนที่จะร้องไห้ออกมาเบาๆ สุดท้ายไม่ว่าเธอจะหายไปนานแค่ไหน บ้านที่เคยเรียกว่าครอบครัวของเธอ ก็ไม่มีใครถามหาเธอเลยสักคนแม้แต่พ่อที่บอกว่ารักเธอกว่าใคร แต่ช่างมันเถอะเธอออกมาแล้ว อย่างน้อยก็มีคุณป้าที่ยังรักเธออยู่

อชิงุนงงเล็กน้อยที่พอเธอวางสายกลับร้องไห้ออกมา เท่าที่เขาได้ยินคุณป้าก็ไม่ได้ดุด่าเธอเลยนี่นา ทำไมล่ะ? เขาจึงลุกขึ้นนั่งก่อนจะลงจากเตียงแล้วยืนมองเธอสักพักก่อนจะเอ่ยปาก

"เสียใจที่ครอบครัวไม่เคยเอ่ยปากถามว่าเป็นยังไงหรอ? หรือเสียใจที่ไม่ได้ไปทำงาน? หรือว่า...เสียใจที่หมอนอนกอดทั้งบ่ายนี้ ไหนตอบมาสิ" เขาอยากรู้จากปากเธอแม้จะรู้ดีอยู่แล้วก็ตาม

"ทุกข้อที่คุณหมอว่ามาเลยค่ะ อย่างหลังก็ด้วย มีหมอที่ไหนกันมานอนกอดคนไข้ของตัวเอง" เธอรีบปาดน้ำตาแล้วทำหน้างอใส่หมอหนุ่ม อชิทำเป็นไม่สนใจก่อนจะบอกกับเธอ

"งั้นคืนนี้คุณม่านลดาก็นอนที่นี่อีกคืนนะครับ พรุ่งนี้ผมมาขึ้นเวรแล้วตรวจตอนเช้าเสร็จจะให้ออกจากโรงพยาบาลตามที่คุณต้องการ ถ้าปากดีแบบนี้แล้วผมคงไม่ต้องเฝ้าคุณแล้วล่ะ งั้นผมไปนอนต่อที่บ้านละกัน เจอกันพรุ่งนี้นะสาวน้อย"

อชิข่มใจเดินไปหยิบของส่วนตัวแล้วเดินออกไปจากห้อง ก่อนออกไปเขาเปิดไฟให้เธอด้วย เพื่อที่เธอจะได้รู้ตัวว่าเสื้อของเธอนั้นเชือกผูกมันหลุดอยู่และเผยให้เห็นสองเต้าที่เบียดชิดกันจนเขาแทบจะอดใจไม่ไหว มันเปิดโชว์เขาเกือบครึ่งเต้าจุกของเธอแทบจะโผล่ออกมาให้เขาชิมอยู่แล้ว ถ้าไม่ออกมาก่อนเขาคงเป็นหมอบ้ากามแน่ และที่เขาออกมานั้นไม่ใช่ว่าโกรธเธอหรืออะไร แต่เขากลัวด้านมืดครอบงำตัวเองแล้วปล้ำเธอบนเตียงคนไข้ขึ้นมา จะเป็นเขาเองที่ต้องวิ่งวุ่นในการขึ้นโรงขึ้นศาล "แกทำดีแล้วอชิ" เขาปลอบใจตัวเอง ก่อนจะเดินไปที่ลานจอดรถ แล้วขับบิ๊กไบค์คู่ใจกลับไปเตรียมตัวตรวจงานเช่นเคย

ม่านลดานั่นงุนงงกับอารมณ์ของหมออชิจึงไม่รู้ตัวว่าเสื้อของเธอเปิดโชว์หน้าอกอยู่ สักพักมีคนเคาะห้องแล้วเปิดประตูเดินเข้ามา เป็นคุณพยาบาลนั่นเอง

"คนไข้เป็นไงบ้างคะ อ้าวจะเปลี่ยนชุดหรอคะถอดเสื้อเองได้มั้ย ถ้าไม่ได้เดี๋ยวพี่ช่วยค่ะ" ม่านลดางงนิดหน่อยเธอจะเปลี่ยนชุดตอนไหนกันล่ะ ในเมื่อไอ้หมอโรคจิตเพิ่งจะออกไปเมื่อกี้เอง เธอจึงก้มมองที่เสื้อตัวเองก่อนจะหน้าซีดเผือดเพราะนี่มันเกือบจะโป๊แล้วนะ มิน่าหมอถึงรีบออกไปก่อน เธอไม่ระวังตัวเองจนเชือกมันหลุด "เฮ้อนี่ถ้าหมอไม่ใช่คนดีเธอคงไม่รอดแน่ๆ" เธอคิดในใจไม่ได้เอ่ยออกมา

"งั้นหนูอาบน้ำได้มั้ยคะ คือเหนียวตัวมากเลยค่ะ"

"น่าจะได้นะคะ คุณหมอจะให้ออกวันไหนคะ"

"คุณหมอว่าจะมาตรวจพรุ่งนี้เช้าแล้วให้ออกได้เลยค่ะ"

พยาบาลพยักหน้าก่อนที่จะช่วยเธอลงจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำ

"อย่าเพิ่งสระผมนะคะ เดี๋ยวแผลจะเปียก ไว้ตัดไหมก่อนค่อยสระนะ" ม่านลดาพยักหน้ารับทราบก่อนจะเข้าห้องน้ำไป

อชิที่กลับมาถึงคอนโดแล้วนั้น ก็เตรียมตัวไปผับเช่นเคยวันนี้เขาจะทำงานแค่แปปเดียว เพราะเขามีอย่างอื่นต้องทำ ว่าแล้วก็รีบออกจากห้องลงมาที่ล๊อบบี้ของคอนโด

"บอส ฉันมีงานให้แกทำ ไปสืบมาอีกเรื่องขอแบบละเอียด และติดตามดูสักสัปดาห์นึงก็พอ"

เขาสั่งมือขวาไปตามสืบบ้านเก่าของม่านลดาโดยเฉพาะพี่สาวตัวดีกับยายแม่เลี้ยงตัวแสบ

"อ่อแกไปสืบเรื่องพ่อของม่านลดามาด้วยว่าทำงานอะไรที่ไหนเอาให้ละเอียดได้เรื่องแล้วรีบมาบอก"

"ครับนาย" บอสรับปากเจ้านายในทันที สงสัยคนนี้น่าจะเป็นว่าที่นายหญิงของพวกเขาแน่นอน ตั้งแต่รับใช้เขามาสิบปี มีแค่คนนี้ที่เขาจริงจังมากที่สุด ถึงขนาดเสร็จงานแล้วไปนอนเฝ้าไข้เธอถึงเตียง อีกไม่นานเจ้านายเขาคงเข้าสมาคมคนกลัวเมียแน่ๆ

อชินั้นอยากให้ม่านลดาเรียนสาขาอื่นมากกว่าพยาบาล เขาไม่อยากเห็นเธอต้องเปลี่ยนไป อาชีพนี้ต้องเสียสละแทบทุกอย่าง เหมือนกับเขาที่ไม่มีใครจริงๆ เลยสักคน ผู้หญิงที่เข้าหาเขามีแต่เข้ามาตอนที่เขาเป็นมาเฟียเงินหนา ตอนเขาเป็นหมอธรรมดาไม่เห็นมีใครอยากได้เขาเลยมีแต่มองว่าเป็นภาระทางจิตใจ เขาเองก็รู้ดีแต่ช่างเถอะเขามีทางออกให้เธอแน่นอน

เช้าแล้วม่านลดาจะได้ออกจากโรงพยาบาลซะที เธอจะขอบคุณคนที่มานอนกอดเธอวันก่อนดีมั้ยนะ อย่างน้อยเขาก็รักษาเธออย่างดี เธอจะขอบคุณเขาแล้วกัน

"คนไข้มีเจ็บตรงไหนอีกมั้ยครับ" อชิถามสาวน้อยบนเตียงแบบเย็นชาต่างจากปกติ แถมมีพยาบาลคนสวยที่ไม่เคยเห็นหน้า ยิ้มเยาะเย้ยมาอีก เธอไม่ได้คิดไปเอง พยาบาลยิ้มเยาะเธอจริงๆ เธอเจอแบบนี้ทุกวันเธอรับรู้ได้ดี

"ไม่เจ็บตรงไหนแล้วค่ะ สบายดีมากๆ ตอนนี้" สายตาจองเธอหลุบต่ำลงมองที่มือของตัวเอง อชิเห็นทุกกิริยาอาการของเธอ คงเข้าใจผิดอะไรอยู่แน่ๆ แต่ช่างเถอะปล่อยไปก่อน

"งั้นก็ออกจากโรงพยาบาลได้เลยครับ ค่ารักษาหมอจัดการให้แล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรอพยาบาลเอายามาส่งให้ที่ห้องนี้ก็กลับบ้านได้เลยครับ" อชิหันหน้าไปคุยกับพยาบาลแล้วเดินออกไปจากห้องในทันที ม่านลดานั้นคิดมากและงุนงงจนปวดหัวขึ้นมาอีก แต่เธอจะต้องรีบไปเปลี่ยนชุดเธออยากกลับไปนอนต่อที่ห้องของตัวเอง เธอเดินเหม่อลอยไปที่ตู้เสื้อผ้าในห้องก่อนจะเจอเดรสตัวสวยและชุดชั้นในใหม่วางอยู่ แล้วมีกระดาษแปะไว้ว่า

"ใส่ชุดนี้กลับบ้าน จากหมออชิ"

เธอยิ้มออกมาในทันที

"แหม...แล้วจะเก๊กทำเพื่อล่ะคุณหมอโรคจิต" ชุดที่หมอซื้อมาให้นั้นน่ารักมากแต่แอบเซ็กซี่นิดๆ เธอรีบหยิบไปใส่ในห้องน้ำ แปลกจังแม้แต่ชั้นในยังพอดีกับตัวเธอเหมือนเธอไปเลือกเองแถมเป็นของดีมากซะด้วย "แพงน่าดูยี่ห้อนี้" เธอรีบแต่งตัวให้เสร็จแล้วไปยืนส่องกระจก เนินอกรำไรชุดใส่พอดีลงตัวมากๆ เธอปล่อยผมลงมาให้ปิดด้านหลังเพราะแอบเซ็กซี่จริงๆ เดรสคอเหลี่ยมที่ด้านหลังคือลูกไม้ยาวถึงเอวและด้านหน้าก็โชว์เนินอกรำไรให้พอกระชุ่มกระชวย ผิดจากที่คิดตรงไหน "ไอ้หมอโรคจิต" ม่านลดายิ้มให้ตัวเองในกระจก เครื่องหน้าที่สวยแบบไม่ต้องแต่งเติมอะไรลงไป เครื่องหน้าที่พี่สาวของเธออิจฉาจนต้องไปศัลยกรรมอยู่หลายจุดให้ได้มาซึ่งความงามที่เธอมี เธอส่ายหัวก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ แต่ต้องตกใจเพราะหมอโรคจิตยืนรออยู่

"อุ๊ย คุณหมออชิ มายืนตั้งแต่เมื่อไหร่คะ แล้วไม่ไปตรวจห้องอื่นหรอคะ"

"พี่ตรวจเสร็จแล้ว แล้วนี่พี่เอายามาให้ ชุดสวยนะ ใส่ได้พอดีเลยด้วย" ม่านลดานั้นอายนิดหน่อยเพราะมันค่อนข้างจะโชว์เนื้อหนังนิดๆ ปกติเธอใส่แต่เสื้อยืดกับเสื้อโปโลตอนไปทำงาน

"ทำไมยามันเยอะแบบนี้ล่ะคะ ไม่ชอบกินเลยมันขม" เธอบ่นพึมพำเมื่อเจอถุงยาที่วางบนเตียง อชิเดินมาจากด้านหลังแล้วยืนใกล้ๆเธอ นี่สินะที่คนแก่เคยบอกว่าราศรีคุณนายถ้าคนที่ใช่จะมีมาแต่เกิด เหมือนกับเธอที่เพรียบพร้อม

"จะกลับไปไหน ห้องพักหรือร้านดอกไม้" ม่านลดาจำได้ว่ายังไม่ได้เล่าเรื่องร้านดอกไม้ให้หมอฟัง ทำไมหมอรู้ได้ล่ะ เธอหันหน้ามาแต่ชนเข้ากับอกของอชิพอดี หมอหนุ่มจึงเอาแขนโอบเอวเธอไว้กลัวเธอจะล้มลง

"ตอบมาก่อนสิ หมออยากรู้"

"กลับหอพักค่ะ อีกสองวันถึงจะไปที่ร้านดอกไม้ ว่าแต่ทำไมหมอรู้ล่ะคะ ยังไม่เคยบอกเลยนะ" ม่านลดาตอบพลางแกะมือปลาหมึกของคุณหมอคนหล่อออกไปด้วย อชิจึงเอาแขนออกแล้วถอยหลังไปสองก้าวเขาต้องข่มใจอย่างหนักม่านลดาในชุดนี้สวยจนเข้าไม่อยากให้กลับบ้านไปลับสายตาของเขา เขาไม่น่าเลือกชุดนี้เลย "ทำตัวเองแท้ๆ เลย ไอ้ชิเอ้ย" เขาได้แต่สบถในใจ จึงเอ่ยปากแกมสั่ง

"เดี๋ยวหมอส่งกลับบ้านนะครับ ให้คนขับรถที่บ้านมารับไปส่งถึงหอพักจะได้ไม่ลำบากในการกลับหอด้วยชุดนี้" ม่านลดานั้นงงกับคุณหมอหน้าหล่อซะจริงๆ บทจะเมินเธอเขาก็เย็นชาใส่บทจะใส่ใจก็สั่งเอาๆ เธอไม่ตอบและไม่ถามแต่พยักหน้ารับทราบเพราะปฏิเสธไปก็เท่านั้น เธอเดินหารองเท้าแตะของตัวเองแต่ไม่เจอ เจอแต่ส้นสูงคู่นึงวางอยู่ อชิหยิบรองเท้ามาวางให้เธอ ม่านลดาจึงก้มหัวให้แทนคำขอบคุณแล้วสวมมัน ความสูงแค่สองนิ้วครึ่งเธอเดินได้สบายๆ อชิเห็นแบบนี้เขายิ่งอยากสั่งให้ลูกน้องเอาเธอไปไว้ที่บ้านใหญ่ของเขาแทน เธอไม่ควรไปเดินอวดความสวยที่ไหนเลยถ้าเขาไม่ไปด้วย แต่..เขาทำไม่ได้ ยังก่อนยังไม่ใช่ตอนนี้

"งั้นเราไปกันเถอะครับ พี่บอกให้คนรถมารอรับแล้ว" สองหนุ่มสาวจึงเดินออกจากห้องไปในทันที พอพ้นประตูห้องพักฟื้น แน่นอนว่าสายตาทุกคู่ที่อยู่ตรงนั้นจ้องมองมาที่หมอหนุ่มและสาวสวยที่เดินเคียงข้างกันมา

"นี่สินะที่เขาบอกว่ากิ่งทองใบหยกของจริง" หัวหน้าพยาบาลของชั้นนี้เอ่ยขึ้นมา แต่พยาบาลสาวที่ไปกับอชิเมื่อเช้านั้นไม่พอใจจนจิกเล็บบนฝ่ามือของตัวเองอย่างแรงจนเลือดซึม ทำไมกันทั้งที่เมื่อเช้ายังฟาดฟันกับเธออย่างรุนแรงอยู่แท้ๆ ทำไมตอนนี้ถึงได้ประคบประหงมเด็กคนนี้อย่างกับว่าเป็นเมียจดทะเบียนนะ อชิเห็นแล้วแต่เขาไม่ได้สนใจพยาบาลคนนี้เขาแค่สนองตัณหาให้กับเธอที่อยากได้เขาแค่นั้นเองและเขาพูดชัดแล้วว่าแค่เอาสนุกไม่ผูกมัดใดๆ หากมีปัญหามากนักเขาก็จะใช้วิธีของมาเฟียจัดการกับเธอ