กับดักรักคุณหมอมาเฟีย

ม่านลดา

"นังม่านๆ แกอยู่ไหนหะหูหนวกหรือไงทำไมไม่ขานฮะ" สาวสวยผมสั้นเปรี้ยวเฉี่ยวทันสมัย เดินหน้าบึ้งบูดตามหาม่านลดา แต่คนที่ถูกเรียกนั้นก็ไม่ได้ยิน เธอกำลังขัดพื้นหลังบ้าน

"ฉันเรียกตั้งนานทำไมแกไม่ตอบ ฉันจะถามว่ารองเท้าสีแดงฉันหายไปไหน"

ม่านลดาเงยหน้าขึ้นจากงานที่ทำก่อนจะยิ้มอ่อนให้พี่สาวที่ต่างทั้งมารดาและบิดา ใช่ฟังไม่ผิดเธอคือเด็กที่บ้านนี้เก็บมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ แม้ว่าพ่อบุญธรรมจะรักเธอมากแค่ไหน แต่นั่นมันใช้ไม่ได้กับแม่เลี้ยงและพี่สาวบุญธรรมคนนี้ เธออยู่ในบ้านนี้ในฐานะคนรับใช้ งานบ้านทุกอย่างรวมถึงทำงานหาเลี้ยงตัวเองมานานหลายปี เพราะแม่และพี่สาวไม่ให้เธอใช้เงินที่พ่อหามา ไม่ว่าพ่อจะให้เธอมาสักเท่าไหร่แม่และพี่สาวก็มายึดไปทุกครั้งที่พ่อออกจากบ้านไปทำงาน และนั่นคือเหตุผลที่เธอต้องดิ้นรน ปีหน้าเธอจะเข้ามหาวิทยาลัย ปีนี้เธอจึงต้องทำงานหนักมากกว่าเดิมถึงสองเท่า เพราะค่าใช้จ่ายตอนเข้ามหาวิทยาลัยเธอต้องรับผิดชอบตัวเองทั้งหมดรวมถึงค่ารักษาพยาบาลก็ด้วย..

"อยู่ในตู้รองเท้าชั้นสองหน้าห้องนอนคุณพราวไงคะ" เสียงหวานเอ่ยตอบพี่สาวที่เธอเรียกว่าคุณอย่างเต็มปาก

"ทำไมย้ายของไม่บอกฮะนังนี่ คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะจำใส่หัวไว้" พราวสาวสวยเดินลงส้นเท้าตึงตังๆ จากไป

"สายแล้วๆ ต้องรีบไปทำงานแล้วสิ รีบๆทำให้เสร็จดีกว่า" ม่านลดามองนาฬิกาข้อมือที่สวมอยู่ เพื่อใช้ดูเวลาว่าตอนไหนเธอจะต้องทำอะไร เธอจะไปทำพาร์ทไทม์อีกสามที่ กว่าจะกลับคงปาไปตีสองเหมือนเช่นเคย แต่ไม่มีใครสนใจเธอหรอกว่าจะกลับมาตอนไหน...

"สวัสดีค่ะป้าพริ้ง ม่านมาแล้วค่ะ มีงานด่วนอันไหนที่ต้องรีบทำมั้ยคะ"

ป้าพริ้งเจ้าของร้านจัดดอกไม้สดและแห้งแกยังสวยไม่ได้แก่เหมือนป้าทั่วไป ป้าพริ้งรับม่านลดาเข้าทำงานด้วยในวันที่ฝนตกหนัก แต่เด็กคนนี้เดินตากฝนหางานจนเปียกปอน เธอจึงยินดีรับเข้าทำงานและถ่ายทอดวิชาการจัดดอกไม้ให้กับเธอด้วย แม้แต่ค่าแรงเธอก็ให้พิเศษเพื่อที่หญิงสาวจะได้มีเงินเลี้ยงตัวเอง

"มีของบ้านคุณนายรำภาห้าช่อจ๊ะหนูลดา เอาโทนขาวนะลูก" เธอเอ็นดูเหมือนลูกของตัวเองก็ไม่ปาน

"ม่านจะทำสุดฝีมือเลยค่ะคุณป้า" เธอจึงรีบลงมือทำมันทันที ม่านลดาเป็นหญิงสาวที่สวยมากถึงขนาดประกวดนางงามได้สบายๆ หน้าเรียวสวยตากลมโต ปากกระจับ คิ้วดกดำเรียวสวยและผมที่ตรงยาวดำมันขลับสวยตรงตำราที่สุด ใครได้ไปเป็นภรรยาคงโชคดี

"เสร็จแล้วค่ะคุณป้า สวยพอที่จะส่งให้คุณนายรำภารึยังคะ" เธอหันไปส่งยิ้มหวานให้ป้าพริ้งในทันที

"ฝีมือดีขึ้นทุกวันเลยนะหนูลดา ฝึกไว้เยอะๆลูก เผื่ออนาคตอยากมีร้านเป็นของตัวเอง เอาไปวางในห้องอุณหภูมินะลูก"

ห้องอุณหภูมิคือห้องที่ระดับความชื้นคงที่เหมาะสำหรับดอกไม้ที่จะนำส่งลูกค้าเพื่อไม่ให้เฉาและช้ำรอบกลีบดอก เธอเรียนรู้จากคุณป้าทุกอย่างเพื่ออนาคต

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกเธอเรียนจบและสอบเข้าเรียนในคณะที่เธอต้องการได้แล้ว แถมเป็นมหาวิทยาลัยลำดับต้นๆ ของประเทศซะด้วย ตามคาดเธอถูกเตะออกจากบ้านเพราะว่าข้ามหน้าข้ามตาลูกสาวเจ้าของบ้านนั่นเอง แต่เธอไม่เดือดร้อนอะไรเลย เพราะเธอหาเงินมาตลอดห้าปีเพื่อวันนี้

เธออยากเป็นพยาบาล เธอรู้ดีว่ามันจะลำบากมากขนาดไหน หากเงินของเธอไม่พอ แต่เธอยังมีคุณป้าพริ้งที่สนับสนุนให้เธอได้ทำตามฝัน ยอมเซ็นต์ค้ำประกันเงินกู้เรียนให้กับเธอซึ่งไร้ญาติขาดมิตร นับว่าเธอยังพอจะมีบุญเก่าอยู่บ้าง แต่ความสุขมันก็มีมาพร้อมกับความทุกข์ เมื่อแม่เลี้ยงกับพี่สาวบุกมาที่ร้านดอกไม้ของคุณป้าพริ้ง

"ม่านลดา ฉันมีเรื่องจะต้องคุยกับเธอ ขอตัวเธอไปคุยนอกร้านสักครู่นะคะ" แม่เลี้ยงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่มีความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย

"เห็นทีจะไม่ได้นะคะ งานในร้านยุ่งมาก ยังไงคุยไปแล้วทำงานไปด้วยก็ได้ค่ะ เพราะไม่มีความลับอะไรระหว่างดิฉันกับหนูลดา" ป้าพริ้งจับแขนม่านลดาไว้เชิงปรามไม่ให้เดินตามสองแม่ลูกออกไป

"โอ๊ยยยแม่ พูดๆ ไปเถอะ ยังไงมันก็ต้องรู้อยู่ดีนั่นแหละ มันก็รู้ตัวดีว่าตัวเองมันลูกนอกคอก" พราวพี่สาวเธอกล่าวอย่างรังเกียจ

"เอาล่ะงั้นเรามาจบเรื่องกันเลยดีกว่า ฉันมีเอกสารให้แกเซ็นต์ เอกสารยินยอมยกมรดกส่วนของแกให้แก่น้องพราวคนเดียว เท่าที่ผ่านมาเราเลี้ยงแกมาจนโตก็น่าจะพอแล้ว อย่าแย่งทรัพย์สมบัติที่จะเป็นของเราไปเลย จะไปก็ไปแต่ตัวเถอะ" ม่านลดานั้นเข้าใจจุดนี้มาตั้งแต่จำความได้ เธอจึงพยักหน้าและรับเอกสารมาเซ็นต์ให้เรียบร้อย ก่อนที่สองแม่ลูกจะไปจากร้าน คุณป้าพริ้งก็เอ่ยขึ้นมา

"ยกเด็กคนนี้ให้ฉันเถอะ อย่างน้อยๆ ม่านลดาเธอก็มีหัวใจและเป็นมนุษย์เหมือนกัน"

"อยากได้ก็เอาไปเถอะค่ะ ฉันยินดียกให้ฟรีๆ และพร้อมมาเซ็นต์เอกสารทุกเมื่อ แล้วติดต่อมานะคะ" สิ้นคำพูดของแม่เลี้ยง ม่านลดาทรุดตัวลงไปนั่งร้องไห้ใต้โต๊ะทำงานของเธอ ความอดทนที่เธอทนมาตลอด 19 ปี วันนี้มันจบลงแล้ว มันพังทลายลงมาพร้อมกับทำนบน้ำตาที่คงไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป นั่นคือเธอจะไม่สามารถกลับไปบ้านที่อยู่มาตั้งแต่แบเบาะได้อีกแล้ว คุณป้าพริ้งเวทนาสาวสวยตรงหน้าจับใจ จึงทรุดตัวลงไปกอดและร้องไห้เป็นเพื่อนเธอ โชคชะตาของคนเรานี่นะเวลามันร้ายก็ไม่มีอะไรเปรียบได้เลยทีเดียว

"มาเป็นลูกสาวของฉันเถอะนะ แล้วเรามาดูแลกันและกันดีกว่า เริ่มต้นใหม่นะลูก" คุณป้าพริ้งลูบหลังสาวน้อยที่ร้องไห้เหมือนเด็กห้าขวบไม่มีผิด เธอจะร้องไห้แค่นี้และจะไม่ร้องอีกต่อไป

พักใหญ่ๆ ที่เธอนั่งเหม่อทำใจว่าชีวิตจะเปลี่ยนไปเธอไม่มีครอบครัวอีกต่อไปแล้ว เธอรับคำเสนอของป้าพริ้งแต่ขอแยกอยู่และใช้ชีวิตทำงานรับจ้างเช่นเดิมเพื่อจะได้ไม่ลืมว่าตัวเองมาจากไหน และเธอสบายใจกว่าถ้าทำแบบนี้

ม่านลดาเดินเหม่อรอข้ามถนน เธอใจลอยเกินกว่าที่จะสนใจสิ่งรอบข้าง หอพักเธออยู่ไม่ไกลจากที่นี่ทั้งมหาวิทยาลัยและที่ทำงานห่างกันแค่สองร้อยเมตร เธอเดินไปกลับทุกวัน เธอกำลังเดินข้ามถนนเพราะรถหยุดวิ่งแล้ว แต่เธอกำลังจะก้าวขาลงไปกลับมีบิ๊กไบค์มาตัดหน้าเธอไปอย่างเร็วจนเธอเสียหลักไปชนเข้ากับเสาไฟสัญญาณบอกให้ข้ามทางม้าลาย เธอทรุดลงกุมขมับไม่พอ ยังมากุมข้อเท้าอีก โอเคพระเจ้าใจร้ายกับเธอเกินไปแล้ว

อชิ หมออีอาร์ วัย 30 ปีที่กำลังรีบไปดูเคสฉุกเฉินแบบเรียกตัวเขาทั้งที่นอนไปได้สองชั่วโมง เขาผิดและต้องลงไปดู ผู้หญิงคนที่เขาเกือบชนนั้นยังเด็กอยู่เลย

"เป็นไงบ้างครับ ผมขอโทษนะครับผมรีบไปดูเคสที่โรงพยาบาลเลยเกือบชนคุณเข้าให้" เขาที่ยังไม่ทันได้มองคนตรงหน้าให้ชัดๆ เพราะสนใจกับข้อเท้าที่บวมเป่งของเธอมากกว่าใบหน้าสวยๆ ก่อนที่จะละสายตามามองหน้าเพราะเธอกุมขมับที่เลือดไหลออกมาแม้ไม่มากนัก เขาตะลึงในความสวยที่ไม่ผ่านมีดหมอใดๆ ความงามที่ลงตัวนี้ นี่มันลูกรักพระเจ้าชัดๆ เขาพึมพำเบาๆ แต่ม่านลดาได้ยินจึงเอ่ยขึ้นมาว่า

"คุณพูดผิดแล้วค่ะคุณหมอ วันนี้มันวันนรกแตกต่างหากสำหรับฉัน"

"ไปโรงพยาบาลกับผมเถอะ เดี๋ยวผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง"

เธอพยักหน้าแล้วปล่อยให้เขาอุ้มเธอไปนั่งบนรถบิ๊กไบค์ เขาขึ้นประจำที่คนขับก่อนจะบอกเธอว่า "กอดเอวผมแน่นๆ นะครับ แล้วขอร้องอย่าหลับเด็ดขาด ผมขอเวลาสองนาทีเท่านั้น"

ม่านลดาพยักหน้าและกอดเอวหมออชิทันที เธอง่วงจริงๆ ทำไมหมอถึงรู้นะว่าเธอจะหลับ อดทนไว้ๆ สองนาทีแค่นั้นเอง

อชิพาสาวสวยซ้อนท้ายมาในเขต โรงพยาบาลเป็นครั้งแรกทุกคนตกใจปนตกตะลึงเป็นอย่างมาก แฟนหมอหรือเนี่ย ต่างคนต่างซุบซิบกันไป อชิจอดรถได้พอดีกับมือของม่านลดาหลุดจากเอวของเขา เธอสลบไปแล้ว เขารีบเรียกเอาเตียงทันทีก่อนจะลงจากรถเพื่อรับตัวเธอ

"คุณๆ คุณๆ ตื่นครับๆ ถึงโรงพยาบาลแล้วครับ เอาเข้าห้องฉุกเฉินทันทีเลย เตรียมCTด้วยด่วน"

เขารีบสั่งการพยาบาลและเวรเปลให้รับมือกับเหตุการณ์นี้

"อย่าเป็นอะไรนะคนสวย ผมเสียใจแน่ๆ ถ้าคุณเป็นอะไรไป..."