กับดักรักคุณหมอมาเฟีย

เมื่อคุณหมอขอเป็นมาเฟีย

อชิวุ่นวายกับเคสในห้องฉุกเฉินอยู่หลายชั่วโมง เหมือนกับว่าเหตุการณ์นี้เลือกเขามาดูแล อุบัติเหตุหมู่ที่มีคนเจ็บมากมายเกินกว่าหมอเวรในเวลานี้จะรับมือได้ แม้ว่าเขาจะอายุไม่มากหากนับตามอายุงานของแพทย์อีอาร์แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าอชิคือมือเทพของจริง การวินิจฉัยและรักษาที่รวดเร็วว่องไวไม่เคยพลาดของเขา ทำให้เขาถูกทาบทามไปสังกัด โรงพยาบาลดังๆ ที่พร้อมจะจ่ายค่าตัวให้ในเรตที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยไม่มีปัญญาจ่ายแน่นอน เรื่องเงินสำหรับอชิ นั้นมันคือฝุ่นผงเพราะเขาร่ำรวยมากกว่าโรงพยาบาลซะด้วยซ้ำ เขาเป็นมาเฟียในด้านมืดที่ใครต่อใครก็ไม่รู้จัก เบื้องหน้าเขาคือหมอหนุ่มที่อาจตายคาห้องฉุกเฉินได้เพราะงานล้นมือ แต่อีกด้านเขาคือมาเฟียที่กุมธุรกิจสีเทาในหัวเมืองใหญ่ทั่วประเทศ ที่ทำเงินมหาศาลให้แก่เขาในแต่ละวัน

นอกจากความร่ำรวยของเขาแล้ว ยังมีนิสัยเพลย์บอยตัวพ่อที่เปลี่ยนสาวๆ ไม่ซ้ำหน้า เขาไม่คบใครจริงจังแม้แต่คนเดียว มีแต่เขาชิมรสจนเบื่อหน่าย เขาก็จ่ายเงินเพื่อจบความสัมพันธ์และสาวๆ พวกนั้นก็พอใจทุกคน แต่วันนี้เขาขับรถเฉี่ยวคนสวยที่นอนรอฟื้นในห้องฉุกเฉิน เขาเปลี่ยนไปนิดหน่อยในความรู้สึก

แต่นั่นแหละ เธอยังเด็กเกินไปที่เขาจะชิมรสเหมือนสาวๆ คนอื่น

"ไว้ถ้าเธอจะเป็นของฉัน เราค่อยมารู้จักกันใหม่นะสาวน้อย" เขาเอ่ยพึมพำเบาๆ ที่ขอบเตียงของเธอก่อนผละไป

เขาต้องการล้มตัวลงนอนอย่างน้อยๆ ก็สี่ชั่วโมง เพื่อที่เขาจะไปตรวจงานที่คลับหรู และ ผับสำหรับวัยรุ่นเงินหนาจะมาใช้ โดยคุณพ่อที่เป็นคนญี่ปุ่นเป็นคนตั้งให้ อชิคือลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นเขากำพร้าทั้งแม่และพ่อ ท่านทั้งสองเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุที่ญี่ปุ่นตั้งแต่เขาเรียนแพทย์ปีที่5 แต่เขาก็มานะเรียนให้จบและเป็นหมออีอาร์อย่างที่ตั้งใจ เพราะพ่อแม่ที่เสียชีวิตวันนั้นคือ ไม่มีใครช่วยชีวิตท่านทั้งสองได้ทันเวลา เขาอยากช่วยชีวิตคนอื่นแม้จะไม่มากก็ยังดี เขาถูกสร้างขึ้นมาให้เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ รวมถึงจิตใจของเขาด้วยแทบจะไม่เคยอ่อนแออีกเลยตั้งแต่พ่อกับแม่ของเขาจากไป แต่วันนี้เขากลับรู้สึกแปลกๆ ที่ขับรถเฉี่ยวม่านลดาจนได้รับบาดเจ็บ แต่ช่างเหอะเดี๋ยวเธอก็หาย

เวลาสี่ทุ่มครึ่งเขาเดินลงมาจากคอนโดที่ใกล้ๆ กันกับโรงพยาบาล เขาเปลี่ยนทรงผมใหม่และแต่งตัวเนี๊ยบเรียบหรู ผิดจากเมื่อกลางวันที่เขาไปทำงานโรงพยาบาลอย่างสิ้นเชิง รถหรูจอดรอที่หน้าคอนโด คนขับรถพร้อมบอดี้การ์ดอีกสองคน เดินมารับเขาไปที่รถ เป็นเช่นนี้ในทุกวันที่เขาไม่ขึ้นเวรดึก เขาจะไปตรวจตราแหล่งทำเงินของเขา แม้เขาจะไม่ชอบเลยแต่ถ้าเขาหยุดทำอีกหลายร้อยชีวิตคงลำบากกันน่าดู เพราะคงไม่มีใครจ้างงานต่อ ด้วยอายุของคนงานบางคนนั้นแก่กว่าพ่อของเขาด้วยซ้ำ บางคนก็หาเงินเลี้ยงตัวเองเพราะพ่อแม่ไม่รับผิดชอบและทำแค่ขูดรีดลูกของตัวเองไปวันๆ คนพวกนี้น่ารังเกียจยิ่งกว่าหนอนแมลงวันซะอีก

" ไปที่ผับก่อน แล้วเที่ยงคืนย้ายไปที่คลับต่อ" เขาพูดแค่นี้ลูกน้องคนสนิทก็เข้าใจได้ในทันที เจ้านายของเขาตอนทำงานเป็นหมอ เขาก็เหมือนหมอทั่วๆ ไป แต่ตอนมารับบทมาเฟียตอนกลางคืน เขาก็ร้ายไม่เบา และสำคัญกว่านั้นคือเขาไม่เคยเห็นว่าที่นายหญิงตัวจริงเลยสักที เจ้านายไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้าน ไม่เคยพามาคอนโด และส่วนมากมักจะจบที่โรงแรมและคลับซะมากกว่า ปีนี้เจ้านายเขาอายุแตะเลขสามแล้ว แต่ยังไม่มีแฟนเลยสักคน หรือเจ้านายจะชอบผู้ชาย คนสนิทคิดไปเรื่อยจนไม่ได้ยินที่อชิเรียก

"ไอ้บอส กูเรียกมึงนานละนะ ลืมหูไว้ที่ไหนวะ" อชิหงุดหงิดนิดหน่อยที่คนสนิทไม่ขานรับ เขาจะถามเรื่องบัญชีร้าน

"ขอโทษครับนาย คิดอะไรเรื่อยเปื่อยมากไปครับ ว่าแต่นายถามอะไรครับ" อชิส่ายหัวเบาๆ

"ส่งสรุปยอดบัญชีของร้านสามเดือนย้อนหลังมาที่เมล์ของฉันด้วย แล้วก็เช็คประวัติคนให้ฉันที"

"ใครครับนาย เอาแบบละเอียดหรือว่าแค่พอรู้ครับ"

"เอาละเอียดยันโคตรเลย ข้อมูลฉันส่งไปที่เมล์ของแกแล้ว ขออย่างเร็วที่สุดนะ"

บอสรีบกดดูข้อมูลที่เจ้านายส่งมาในทันที นางฟ้าหรือคนว่ะเนี่ย สวยแบบหาที่ติไม่ได้ขนาดนอนบนเตียงคนไข้ แต่เอ๊ะเจ้านายแอบถ่ายมาตอนหลับแล้วเตียงนี่คือของโรงพยาบาลที่นายเขาทำงานอยู่ แอบรักคนไข้ของตัวเองงั้นหรือ?

"นายครับ เธอทำไมนอนอยู่ที่โรงพยาบาลล่ะครับ"

"ฉันขับรถชนเธอเข้าน่ะสิตอนจะไปรับเคสใหญ่ เอาน่าเช็คมาก่อนฉันอยากรู้"

"ผมจะจัดการให้อย่างช้าพรุ่งนี้เที่ยงครับนะครับ"

อชิพยักหน้าก่อนจะเอนตัวลงกับเบาะรถ เขาไม่ได้เหนื่อยอะไรกับงานนี้เขาชอบมากกว่า ตารางงานในแต่ละวัน เขาจัดเวลาทำทุกอย่างจนลงตัว เขาขาดแค่ คนจะตื่นมากินข้าวด้วยในทุกวัน คนที่นอนบนเตียงเดียวกันทุกคืน ไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีแต่เธอเหล่านั้นยังไม่ใช่

เมื่อถึงผับเขาเดินเข้าจากหลังร้านแล้วเดินเลี่ยงขึ้นห้องทำงานที่ชั้นสอง มองทุกอย่างจากด้านบน วัยรุ่นหนุ่มสาวเข้ามาที่ผับของเขาอย่างล้นหลาม หนุ่มหล่อสาวสวยทั้งนั้น เด็กเสิร์ฟ เด็กชงเหล้า แคชเชียร์ ทุกคนในผับล้วนทำงานกับเขามานาน พอถึงเวลาที่ควรจะไป เขาให้ไปทำอย่างอื่นทุกคนพร้องเงินลงทุน ในที่อโคจรควรจะอยู่แต่พอดี

ในขณะที่มองบรรยากาศในผับอย่างเพลิดเพลิน เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากชั้นล่าง เด็กๆ พวกนี้เลือดร้อนซะจริงเลย เขาจะลงไปดูเอง

"ลงไปดูกันเถอะ" บอดี้การ์ดสองคนพยักหน้า ก่อนจะวิทยุบอกคนที่อยู่ด้านล่างว่านายใหญ่จะลงไป

เด็กพวกนี้ค่อยตีกันประจำเพื่อแย่งผู้หญิง แต่วันนี้มันต่างไปเพราะ อีกคนมีอาวุธ อชิส่ายหัวก่อนจะตะโกนเข้าไปกลางวง

"ถ้ายังไม่หยุดจะเรียกตำรวจมาจับออกไปเดี๋ยวนี้เลย"

" อย่าเสือกน่าลุง ที่นี่มันมีแต่วัยรุ่น แล้วลุงมายุ่งอะไรด้วยหะ เป็นเจ้าของที่นี่ค่อยมาเสือก" เด็กหนุ่มเลือดร้อนกล่าวอย่างไม่เกรงกลัวใคร

"อ่องั้นหรอ งั้นฉันก็เสือกได้สินะ ไอ้บอสลากตัวมันออกไป แล้วให้ทีมการ์ดหน้าร้านเรียกตำรวจมารับ" เด็กหนุ่มไม่ยอมก่อน ยกปืนเล็งมาที่อชิ อชิขำในความไร้เดียงสาของหนุ่มน้อย

"อย่าเล็งปืนใส่คนถ้าใจของแกไม่กล้ายิง"อชิเดินเข้าไปหาเด็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะหยิบปืนออกมาจากมือถอดแม็กกาซีนออกจากปืนแล้วยื่นให้ลูกน้อง เด็กหนุ่มจะชกเขาแต่จะสู้อะไรมาเฟียอย่างเขาได้หรอ ในเมื่อเขาเองถูกฝึกมาให้สู้เป็นทุกอย่าง เขาต่อยเข้าหมัดเดียวปลายคางคนเก่งก็ร่วงแบบไม่ต้องบรรยาย

"ลากมันออกไป" อชิบอกให้ทุกคนสนุกต่อ เขาเดินหนีขึ้นไปนั่งจิบเหล้าที่ชั้นสอง และมองลงมาดูข้างล่างอย่างเดิม เหตุการณ์ปกติแล้ว เขาจึงตรวจบัญชีของผับเพื่อจะไปที่คลับหรูอีกแห่ง...